แนวทางการบริหารเชิงรุกตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จังหวัดนนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นการบริหารเชิงรุก 2) เพื่อศึกษาวิธีการบริหารเชิงรุกตามหลักสัปปุริสธรรม 7 และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการบริหารเชิงรุกตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 ท่าน เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็น และการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 ท่านเพื่อเสนอแนวทางการบริหารเชิงรุก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และการใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย จำนวน 205 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการจำเป็นการบริหารเชิงรุกของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ จำเป็นต้องปรับใช้เทคโนโลยีในการเรียนการสอน ปรับหลักสูตรและกิจกรรมให้เหมาะสม ขยายช่องทางออนไลน์ และเสริมความร่วมมือกับชุมชนและภาคส่วนต่างๆ ควรเพิ่มกิจกรรมที่เชื่อมโยงกับชีวิตประจำวัน พัฒนาทักษะบุคลากร และปรับปรุงการบริหารจัดการให้มีประสิทธิภาพ โดยการใช้เครื่องมือประเมินผลและพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในระยะยาว 2) วิธีการบริหารเชิงรุกตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ โดยภาพรวมและรายด้านทั้ง 7 ด้านอยู่ในระดับมาก และ 3) แนวทางการบริหารเชิงรุกตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ได้แก่ (1) การวิเคราะห์สถานการณ์และคาดการณ์อนาคต โดยใช้ข้อมูลและประสบการณ์ในการวางแผนที่ดี (2) ประเมินผลลัพธ์จากการกระทำ ทั้งระยะสั้นและระยะยาว พร้อมวางแผนเพื่อบรรลุเป้าหมาย (3) วิเคราะห์จุดแข็งและจุดอ่อนของตนเอง ปรับปรุงพัฒนาและเข้าใจในบทบาทหน้าที่ (4) บริหารทรัพยากรและเวลาอย่างเหมาะสม รักษาสมดุลในชีวิตระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัว (5) วางแผนการทำงาน จัดลำดับความสำคัญและจัดสรรเวลาอย่างคุ้มค่าและมีประสิทธิภาพ (6) เรียนรู้และตอบสนองความต้องการของชุมชนและสร้างความสัมพันธ์ที่ดี (7) เข้าใจอุปนิสัยของทีมงาน มอบหมายคนให้เหมาะสมกับงาน และสร้างบรรยากาศที่ดีในทีม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
กรมศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.(2554). แนวทางการดำเนินงานโครงการศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ปีงบประมาณ 2554. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
กฤษณา ประวาสุข และไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย. (2565).การบริหารตามหลักหลักสัปปุริสธรรมของผู้บริหารศึกษากับประสิทธิผลของทางการเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 20(1), 217-226.
ชนะพงษ์ กล้ากสิกิจ. (2562). การประยุกต์หลักสัปปุริสธรรม 7 กับการบริหารงานสมัยใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2(1), 100 – 110.
ณฏฐพร สิงห์สร. (2566). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรมสำหรับการจัดการศึกษาเชิงรุกเพื่อเสริมสร้างการพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารปราชญ์ประชาคม, 1(4), 26 – 41.
ณัฐติพร อ้นด้วง และคณะ. (2565). สภาพปัจจุบันและแนวทางการบริหารทรัพยากรมนุษย์เชิงรุกของวิทยาลัยพยาบาลในสังกัดสถาบันพระบรมราชชนก. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(48), 246 – 422.
นปภา สกุลพิทักษ์ และธดา สิทธิ์ธาดา. (2565). การบริหารจัดการเชิงรุกในสถานศึกษาระดับประถมศึกษา. ใน การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 4 GRADUATE SCHOOL CONFERENCE 2022 iHappiness: ความสุขและคุณภาพชีวิตที่ดีอย่างยั่งยืนในยุคสังคมดิจิทัล. สมุทรสงคราม: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา วิทยาเขตสมุทรสงคราม.
พระครูพิศาลปริยัตยานุกูล (อนันต์ วฑฺฒโน). (2561). แนวทางการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหาร โรงเรียนประถมศึกษาเขตบางขุนเทียน สังกัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระจิณณ์วเรณย์ อคฺคธมฺโม พระฮอนด้า วาทสทฺโท และจุฬาพรรณภรณ์ ธนะแพทย์. (2566). การบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น. Journal of Buddhist Education and Research, 7(2), 203 – 212.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2538). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระสุจินตนินท หนูชู. (2556). รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ที่มีประสิทธิผล. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ยงยุทธ เกษสาคร. (2549). ภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีม. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: วี. เจ. พริ้นติ้ง.
ระบบฐานข้อมูลศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ กรมศาสนา(2567). ประวัติความเป็นมา. แหล่งที่มา http://www.dra.go.th/dra_learn/main.php?filename=about_us สืบค้นเมื่อ 16 กรกฎาคม 2567.
สมศักดิ์ บุญปู่. (2554). พระสงฆ์กับการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). แนวทางการนำมาตรฐานการศึกษาขั้นพื้นฐานสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
อเนก ขำทอง และคณะ. (2550). ธรรมศึกษาชั้นตรี ฉบับปรับปรุงใหม่ที่ประกาศใช้ในปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตร แห่งประเทศไทย.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2564). การพัฒนาบุคลากรเชิงรุกในศตวรรษที่ 21. วารสาร HR Society magazine. 18(221).
Hallinger, P. (2018. Bringing context out of the shadows of leadership. Educational Management Administration & Leadership, 46(1), 5-24.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Psycholological measurement, 30(3), 607–610.
Seibert, S. E., Kraimer, M. L. and Crant, J. M. (2001). What do proactive people do? A longitudinal model linking proactive personality and career success. Personnel Psychology, 54(4), 845-874.
