DYNAMICS IN THE THAI LOCAL FUTHER CONTEXT THAT IS NOT A CENTRAL STATE SOCIETY ECONOMY EDUCATION SOCIAL WELFARE

Main Article Content

Phra Kraisorn Sririphop

Abstract

This article presents the dynamics in the Thai local future context that is not a centralized state, society, economy, education and social welfare. The direction of local government in the future should be defined as the main agency in providing independent public services through promotion and support from the government. There is a central supervisory and evaluation committee. Define powers and duties clearly and allow people to participate in non-centralized states. In which the current local management system has local reforms, it has to start from the development of political and governance "thinking methods" of the people. By creating knowledge public understanding of efficiency and sustainability. The new public service emphasizes strategic thinking in line with the 12th National Economic and social development plan. Focusing on building stability and sustainability according to the welfare state system, coupled with the management of government agencies that are ready to manage the welfare state system can manage to get involved and equal access. The government's role in administering social welfare to the people is of fundamental importance in terms of standard of living, education, housing and basic health. Public welfare benefits are offered to everyone. In order to create the well-being of the people according to the principles of human rights that should be received and the Constitution of the Kingdom of Thailand. In addition as creating a good management system, including adjusting the roles and duties of the central government sector regional and local Establishing mechanisms for solving corruption problems and decentralization to local.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Sririphop พ. . (2022). DYNAMICS IN THE THAI LOCAL FUTHER CONTEXT THAT IS NOT A CENTRAL STATE SOCIETY ECONOMY EDUCATION SOCIAL WELFARE. Journal of MCU Nakhondhat, 9(4), 453–468. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/260890
Section
Academic Article

References

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2559). ยุทธศาสตร์กระทรวงการพัฒนาสังคมและความ มั่นคงของมนุษย์ พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความ มั่นคงของมนุษย์.

โกวิทย์ พวงงาม. (2548). การปกครองท้องถิ่นไทย “หลักการและมิติใหม่ในอนาคต” (พิมพ์ครั้งที่ 5 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: บริษัทบพิธการพิมพ์ จำกัด.

โกวิทย์ พวงงาม. (2559). การปกครองท้องถิ่นไทย “หลักการและมิติใหม่ในอนาคต” (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

จรัส สุวรรณมาลา และวีระศักดิ์ เครือเทพ. (2554). ประเด็นท้าทายการกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ส่งเสริมนวัตกรรมและธรรมาภิบาลท้องถิ่น.

ชมภูนุช หุ่นนาค. (2560). การบริการสาธารณะใหม่เพื่อรับใช้พลเมือง. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 19(1), 125-140.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2552). รายงานผลการศึกษาความก้าวหน้าของการกระจายอำนาจในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ปธาน สุวรรณมงคล. (2554). การกระจายอำนาจ: แนวคิดและประสบการณ์จากเอเชีย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พงษ์เทพ สันติกุล. (2550). โลกาภิวัตน์: บทบาทและอิทธิพลต่อกระบวนการกำหนดนโยบายการศึกษาและสาธารณสุขของไทย. ใน ดุษฎีนิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พภัสสรณ์ วรภัทร์ถิระกุล. (2560). การบริหารจัดการภาครัฐไทยภายใต้ระบบรัฐสวัสดิการ. Journal of Management Science Nakhon Pathom Rajabhat University, 4(1), 110-122.

ระพีพรรณ คำหอม. (2554). สวัสดิการสังคมกับสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ จำกัด.

วิมล ชาตะมีนา และคณะ. (2551). ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการบริหารจัดการ และดำเนินโครงการของ อบจ.แพร่และของ อบจ.พิษณุโลก. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

วุฒิสาร ตันไชย. (2557). การกระจายอำนาจและประชาธิปไตยในประเทศไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

ศุภวัฒนาการ วงศ์ธนวสุ และคณะ. (2557). การปฏิรูปการปกครองท้องถิ่นตามกระบวนทัศน์แห่งการบริหารกิจการสาธารณะแนวใหม่. ใน วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น . มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2559). ข้อเสนอในการปฏิรูปโครงสร้างการปกครองท้องถิ่นในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. (2565). แนวพระราชดำริปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงกับแนวคิดการพึ่งพาตนเองของ มหาตมะ คานที. เรียกใช้เมื่อ 19 มีนาคม 2565 จาก http://www.gotoknow. org/post/184420

สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2564). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

สิริยา รัตนช่วย. (2560). การพัฒนาชุมชนท้องถิ่นภายใต้พลวัตของโลกยุคใหม่. วารสารการเมืองการปกครอง, 7(1), 72-87.

อนุสรณ์ ธรรมใจ. (2565). ประชารัฐ ประชานิยม และรัฐสวัสดิการ กรุงเทพธุรกิจ. เรียกใช้เมื่อ 18 มกราคม 2565 จาก http://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/ 635795

อภิชาต สถิตนิรามัย. (2555). รัฐธรรมนูญ การกระจายอำนาจ และการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เดือนตุลา.

อาคม เติมพิทยาไพสิฐ. (2557). วิสัยทัศน์และยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศสู่ความยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2557). แปรถิ่น เปลี่ยนฐาน: สร้างการปกครองท้องถิ่นให้เป็นรากฐานของประชาธิปไตย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Hood. (1991). “A Public Management for All Seasons?”. Public Administration, 69, pp 3-19.

Shah, Anwar. (2006). “The Principal and the Practice of Intergovernmental Transfers” In Intergovernmental Fiscal Tranfers: Principal and Practice, by Robin Boadway and Anwar Shah. Washington. DC: World Bank.

Most read articles by the same author(s)