MANAGEMENT OF "BUDDHIST ART" AND SOCIAL CHANGE

Main Article Content

Phrakru Udesdhammasadis Achitho (Ruenruai)

Abstract

This article is intended to be written to provide an understanding of the temple administration of the abbot with its archaeological sites. Maintaining and spreading Buddhism for prosperity and stability to the future generations. The abbot is very important to understand the cooperative management of people and local organizations. With the abbot leading and creating a unified understanding of the temples of important places in Buddhism in particular, important places of worship of the temple are Vihara Buddha images, paintings that contain Buddhist content, Buddhism, history, principles and the way of life of the villagers. It is a historical Buddhist heritage. Including support from the public, private and public sectors to help and support to maintain and maintain the ancient sites Therefore, the administration of any department, including the administration of the monks, must have an important element or resource. And must be the basis for that administration This includes money, material, material and handling of tools and machines as well as authority. Length of work and ease of work in addition, the temple is a center of subjects. Especially the Buddhist art, which has beauty and connotation of Buddhist principles as a result, Buddhist art is an important part of Thai culture. Reflect personality the personality of the Thai people who are polite, peaceful, and cheerful, is a learning medium that creates knowledge, understanding and imagination that positively affect the behavior of people in society to live together happily. It is beneficial to the public and has progressed to change according to the era of the administration of Buddhism along with the study of art and culture, historical period.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Achitho (Ruenruai) พ. . (2021). MANAGEMENT OF "BUDDHIST ART" AND SOCIAL CHANGE. Journal of MCU Nakhondhat, 8(6), 109–122. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/252700
Section
Academic Article

References

กบินทร์ เตชวงศ์. (2564). การวิจารณ์งานศิลปะ Art Criticism. เรียกใช้เมื่อ 9 มกราคม 2564 จาก https://sites.google.com/a/samakkhi.ac.th/kabin-techawong/kar-wicarn-ngan-silpa-art-criticism
กรมศาสนา. (2546). วัดพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
กรมศิลปากร. (2553). การอนุรักษ์โบราณสถาน: การขึ้นทะเบียนโบราณสถาน. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
. (2553). องค์ความรู้ด้านการอนุรักษ์ภูมิสถาปัตยกรรมโบราณ. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2564 จาก https://www.finearts.go.th/archae
ตัวแน่น. (2551). อังคาร กัลยาณพงศ์ กวีผู้ตวัดถ่าน อ่านกลอน สอนสัจธรรม. เรียกใช้เมื่อ 9 มกราคม 2564 จาก https://anowl.co/anowlrod/หลงรูป/long_roob16/
พระครูภัทรจิตตาภรณ์ และคณะ. (2563). รูปแบบการส่งเสริมการอนุรักษ์พุทธศิลป์ของอุโบสถในจังหวัดนครราชสีมา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(2) 135-147.
พระครูวิสุทธานันทคุณ (สุรศักดิ์ วิสุทธาจาโร). (2557). การบริหารจัดการวัดเพื่อความมั่นคงแห่งพุทธศาสนา. ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการเชิงพุทธ. มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2545). การคณะสงฆ์และการศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2543). แก่นแท้ของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2553). พจนานุกรมพุทธศาสนา ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมมิก.
พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2551). หนังสือชุด. หลักธรรมเฉลิมพระเกียรติ, “ภาพปริศนาธรรม”. เรียกใช้เมื่อ 8 มกราคม 2564 จาก https://www.facebook. com
พระอมราภิรักขิต (เกิด). (2403). บุพพสิกขาวรรณนา. กรุงเทพมหานคร: ธรรมบรรณาคาร.
พิสิฐ เจริญวงศ์. (2542). การจัดการทรัพยากรศิลปะและวัฒนธรรม. พิมพลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2552. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
วีระ เปล่งรัศมี. (2543). บทบาทของพระสงฆ์ต่อการอนุรักษ์โบราณสถานในจังหวัดเชียงราย. ใน วิทยานิพนธ์สังคมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สงวน รอดบุญ. (2526). พุทธศิลปลาว. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2525). วินัยมุข เล่ม 3. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฎราชวิทยาลัยในพระบรมราชูปถัมภ์.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2504). พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแหงชาติ พ.ศ. 2504. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2564 จาก https://www.bedo.or.th/bedo/backend/upload/content/2017_11/1511281705_6536.pdf
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2558). คู่มือพระสังฆาธิการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.