STRATEGIES FOR SANGHA AFFAIRS FOR ENHANCING THE STABILITY OF BUDDHISM

Main Article Content

Pannatorn Tainchaiyapurk
Phrakhrusamutwachiranuwat
Thongin Montri

Abstract

          Buddhism is the national religion of Thailand since ancient times. Thai kings are Buddhists and patronage. Although Thai nation establish independence, sovereignty, solidarity, and stability. Buddhism has a unique value. It was the foundationoftraditionsandculture. It is an institution that is very important and necessary to Thai society. It has influenced the life of Thai people since the past. It is the principle of mental development, ethics and enhancing morality for Thai people. Include cleansing the mind to be clean and clear unthinkable. Making the practitioners have honesty, take responsibility, discipline for the benefit of the public rather than the self. As a result, the whole society is peaceful. Do not persecute each other. Strategies for enhancing the stability of Buddhism can be achieved through the cooperation of Buddhist companies 4. It starts by defining a systematic vision, mission, goals and objectives so that they can lead to change for the better. Leading creative work practices and applied to achieve the same understanding. And encourage education in both theory and practice. Therefore, the monks' skills should be developed to have knowledge and expertise according to modern academic principles and management techniques. Reform the administration of the Sangha according to globalization so that personnel can develop themselves appropriately. And upgrading knowledge according to the Sangha mission in accordance with the changing innovation establish to strong Buddhist society that makes Thailand the center of world Buddhism.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Tainchaiyapurk, P., Phrakhrusamutwachiranuwat, & Montri, T. (2021). STRATEGIES FOR SANGHA AFFAIRS FOR ENHANCING THE STABILITY OF BUDDHISM. Journal of MCU Nakhondhat, 8(5), 378–392. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/252243
Section
Academic Article

References

กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิกา. (2538). คู่มือการบริหารศึกษาคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมศาสนา.

กองแผนงาน กรมการศาสนา. (2542). คู่มือพระสังฆาธิการและพระวินยาธิการ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

ณัฐฐาพร จินดาสวัสดิ์. (2558). การปกครองคณะสงฆ์ในประเทศไทย กรณีศึกษา: มหาเถรสมาคม. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการสาธารณะ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระครูใบฎีกาอภิชาติ ธมฺมสุทฺโธ (พรสุทธิชัยพงศ์). (2559). “แนวโน้มการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในทศวรรษหน้า”. ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยา.

พระครูวิสุทธานันทคุณ (สุรศักดิ์ วิสุทฺธาจาโร). (2550). “การบริหารจัดการวัดเพื่อความมั่นคงแห่งพระพุทธศาสนา”. ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเทพปริยัติเมธี, รศ.ดร. (2561). กลยุทธ์การบริหารจัดการองค์กรคณะสงฆ์ในเชิงกระบวนการและผลสัมฤทธิ์. เรียกใช้เมื่อ 10 เมษายน 2564 จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/180

พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2546). การคณะสงฆ์และการศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปริยัติโสภณ. (2548). การบริหารกิจการคณะสงฆ์แนวพุทธ. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2541). การศึกษาเครื่องมือพัฒนาที่ยังต้องพัฒนา. (พิมพ์ครั้งที่ 2) กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.

พระพรหมบัณฑิต, ศ.ดร.(ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2560). มอบนโยบบายแผนยุทธศาสตร์การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาสู่การปฏิบัติ. เรียกใช้เมื่อ 1 เมษายน 2564 จาก http://buddhism4.com/web/index.php/

พระมหาสมทรง สิรินธโร. (2548). บทบาทของวัดและพระสงฆ์ไทยในอนาคต. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พระมหาสหัส ตสาโร. (2551). “การบริหารองค์กรคณะสงฆ์”. ใน รายงานการวิจัย. คณะครุศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสุริยา หอมวัน. (2544). “บุคลิกภาพของเจ้าอาวาสที่พึงประสงค์: กรณีศึกษาพระภิกษุ - สามเณร วัดสระกำแพงใหญ่ อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ”. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารองค์การ. มหาวิทยาลัยเกริก.

พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2539). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2). (2535). ราชกิจานุเบกษา. เล่ม 109 ตอนที่ 16. หน้า 8. 4 มีนาคม 2535.

พระราชบัญญัติคณะสงฆ์. (2505). ราชกิจานุเบกษา. เล่ม 109 ตอนที่ 79. หน้า 115. 30 ธันวาคม 2505.

พระศรีปริยัติโมลี (สมชัย กุสลจิตฺโต). (2546). พระสงฆ์กับการเมือง. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสมุห์ปิยะพงษ์ วงศ์ตาผา. (2563). “ประสิทธิผลการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในจังหวัดนครพนม”. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุลงกรณราชวิทยาลัย.

สถาบันพระสังฆาธิการ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2558). คู่มือพระสังฆาธิการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2546). วัดพัฒนา 46. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงาน พระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

. (2564). พันธกิจ (MISSION). เรียกใช้เมื่อ 10 เมษายน 2564 จาก https://www.onab.go.th/th/content/page/index/id/2.