ENGLISH AND BUDDHISM PROPAGATION IN 21ST CENTURY

Main Article Content

Phramaha Varasaya Varasayananda
Chanomkorn Prakrai

Abstract

          Thailand is known as the center of Buddhism where a number of population are Buddhists. Westerners seem to be interested in Buddhism because of monks’ manners and teaching quality. They are good role models and able to explain the Dhamma or demonstrate how to practice clearly, thus Buddhism spread to the western countries with many Thai Buddhist temples across Europe and America. Moreover, many westerners have ordained and became famous monks who give sermons to laypeople. Considering the fact above, one of the main reasons is that Buddhism upholds the principles of peacefulness and non - violence and teachings are based on reasoning basis and morality in society. A study of many programs, such as Monk Chat and Meditation Retreat found that the number of foreigners has increased dramatically in various temples across Thailand, especially in Chiang Mai. Many foreigners visit Chiang Mai every year and Chiang Mai become the center of practicing Buddhism for foreigners at the same time. English is the main language and has the important role for the monks who are teachers for communicating and teaching. If monks who are diplomats to teach dhamma to people can speak English. They can translate Tipitaka into English and interpret the meaning of Buddhist books to propagate Buddhism in foreign lands. With the reasons given above, the monks should know English and be able to communicate English well. Unfortunately, the number of the monks who know both Buddhism and English are still low comparing to the increasing demand of the foreigners who need to study Buddhism and meditation. 20st century skill sets are needed to be promoted for monks to spread Buddhism effectively.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Varasayananda, P. V., & Prakrai, C. (2020). ENGLISH AND BUDDHISM PROPAGATION IN 21ST CENTURY. Journal of MCU Nakhondhat, 7(10), 98–112. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/247521
Section
Academic Article

References

เลิศ เกษรคำ. (2541). ไวยากรณ์และเทคนิคภาษาอังกฤษ ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: บริษัทซีเอ็ด ยูเคชั่น.

เหงียน ถิ ทู ฮ่า และสิรินาถ จงกลกลาง. (2561). การศึกษาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายจังหวัดกาวบั่ง ประเทศเวียดนาม. วารสารวิจัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 6(2), 14-24.

เอษณ ยามาลี. (2561). ความท้าทายของการประยุกต์ใช้ภาษาอังกฤษในฐานะภาษาสากล ในบริบทการเรียนการสอนของไทย. วารสารวารสารราชพฤกษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 16(3), 19-29.

กรุงเทพธุรกิจ. (2561). ประชากรโลกชาวพุทธกำลังลดลง. เรียกใช้เมื่อ 3 กันยายน 2563 จาก www.bangkokbiznews.com

ถนอมจิตต์ สารอตและคณะ. (2559). การพัฒนาทักษะการอ่านภาษาอังกฤษของนักศึกษาสาขาพลศึกษาด้วยกระบวนการคิดวิเคราะห์อย่างมีวิจารณญาณ. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาลัยขอนแก่น, 33(3), 39-66.

พระครูญาณเพชรรัตน์. (2557). ยุทธศาสตร์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุก. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 2(2), 80-93.

พระครูสังฆรักษ์พิทยา ญาณธโร. (2561). ศึกษาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทยยุคดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระทินวัฒน์ สุขสง. (2558). แนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในโลกตะวันตก. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระมหากิตติธัช สิริปุญฺโญ. (2562). ลักษณะคำสอนที่ทันสมัยในพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 121-134.

พระมหาจักรพล สิริธโร. (2563). การเผยแผ่พุทธศาสนา ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 11(1), 80-90.

พระมหาบุญไทย ปุญญมโน. (2557). การศึกษาพระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21. เรียกใช้เมื่อ 1 กันยายน 2563 จาก http://www.phd.mbu.ac.th/index.php/2014-08-28-08-57-4/73-21

พระมหาประสิทธิ์ ญานปฺปทีโป. (2558). บาลีภาษาของพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 1(1), 7-15.

พิมพิมล แก้วมณีและคณะ. (2558). ประโยชน์สุขคืออะไร: มุมมองทางเศรษฐกิจและสังคม. วารสารวารสาพฤติกรรมศาสตร์ สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 21(2), 101-118.

วีรยุทธ พงษ์ศิริ. (2560). MONK CHAT: รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนากับชาวต่างชาติของพระสงฆ์ ในเขตอำ เภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวารสารพุทธศาสตร์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 8(2), 34-43.

ศุภวรรณ อารีจิตรานุสรณ และสินีนาถ ศุกลรัตนเมธ. (2560). การศึกษาบทบาทพุทธมณฑลในบริบทของชุมชน ต่อการวางผังและแผนพัฒนาพื้นที่. วารสารฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 10(1), 2126-2140.

สรรพร ศิริขันธ์. (2557). การเตรียมความพร้อมด้านเจตคติและการสร้างเสริมความเข้าใจของครูสอนภาษาอังกฤษคนไทย ในภาษาอังกฤษเป็นภาษากลางเพื่ออาเซียน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 8(1), 46-60.

สำนักยุทธศาสตร์. (2560). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานยุทธศาสตร์.

อมรรัตน์ เตชะนอกและคณะ. (2563). การจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(9), 1-15.

อุดร เขียวอ่อน. (2561). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของพระธรรมทูตสายต่างประเทศ. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(1), 159-167.

David Crystal. (2003). The Cambridge Encyclopedia of the English Language. (2nd ed.). London: Cambridge University Press.