PARTICIPATION IN SOCIAL ACTIVITIES OF THAI MUSLIMS ELDERLY IN 7 PROVINCES OF LOWER SOUTHERN OF THAILAND

Main Article Content

กิตติพร เนาว์สุวรรณ
ภาวดี เหมทานนท์
จิตฤดี รอดการทุกข์
อัญชนา วิชช์วัฒนางกูร
นรานุช ขะระเขื่อน

Abstract

            This descriptive research was to compare of participate in social activities for the Thai Muslim elderly in 7 provinces of lower southern of Thailand, classified by age, gender, sufficiency of income, and perceived health status. Samples were 159 elderly people aged 60 years and over who are Muslims living in 7 provinces in the lower southern of Thailand, including Trang, Phatthalung, Songkhla, Satun, Pattani, Yala and Narathiwat. Samples were sampling by Multistage Random Sampling. The data were collected by questionnaire for health care needs from local government organizations were IOC values ​​between .67 - 1.00 and Cronbach's alpha coefficient was .894. Data were analyzed using descriptive statistics, independent t –test statistics, and statistics. One-way ANOVA and double test with Scheffe method.


          The result of the study revealed:


          Participation in social activities of Thai Muslim elderly in 7 provinces of lower southern of Thailand were significant difference in sex and sufficiency of income at the level of .05. Male had more participation in social activities than female and who had enough income was participation in social activities more than other group. Thai Muslim elderly group 60 - 70 years of age had more participated in social activities more than other groups of age with statistical significance at .05 level, and who perceived high health status that they were participated in social activities more than other groups with statistics significantly at the level of .001.


          Thai Muslim elderly who were male, have sufficient income, aged between 60-70 years, and perceived high health status, that more participation in social activities than other groups. Therefore, that should be studied to enhance Thai Muslim elderly other groups to participate in more social activities.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
เนาว์สุวรรณก., เหมทานนท์ภ., รอดการทุกข์จ., วิชช์วัฒนางกูรอ., & ขะระเขื่อนน. (2019). PARTICIPATION IN SOCIAL ACTIVITIES OF THAI MUSLIMS ELDERLY IN 7 PROVINCES OF LOWER SOUTHERN OF THAILAND. Journal of MCU Nakhondhat, 6(10), 4740-4753. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/223444
Section
Research Articles

References

กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2562). สถิตผู้สูงอายุของประเทศไทย 77 จังหวัด ณ วันที่ 3 ธันวาคม 2560. เรียกใช้เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 จาก https://www.dop. go.th/download/knowledge/th1533055363-125_1.pdf

การียา ยือแร และคณะ. (2553). การส่งเสริมการออกกําลังกายตามหลักศาสนาอิสลามในกลุ่มแม่บ้าน จังหวัดปัตตานี. วารสาร AL-NUR บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา, 5(9), 83-96.

กิตติพร เนาว์สุวรรณ และมาริสา สุวรรณราช. (2561). สภาพปัญหาและความต้องการของผู้สูงอายุในบริบทภาคใต้ตอนล่าง. สงขลา: วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีสงขลา.

จรัญญา วงษ์พรหม. (2558). การมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยปทุมธานี, 8(3), 41-53.

จุฑารัตน์ แสงทอง. (2560). สังคมผู้สูงอายุ (อย่างสมบูรณ์): ภาวะสูงวัยอย่างมีคุณภาพ. วารสารรูสมิแล, 38(1), 6-28.

ฉัตรฤดี ภาระญาติ. (2558). ปัจจัยทำนายพลังสุขภาพจิตของผู้สูงอายุ. ใน วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลผู้สูงอายุ. มหาวิทยาลัยบูรพา.

ชญานี ไมเออร์. (2552). การมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคมของผู้สูงอายุในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยปทุมธานี, 1(1), 92-109.

นงนุช แย้มวงษ์. (2557). คุณภาพชีวิตและความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุที่มารับบริการในโรงพยาบาลศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพฯ. Journal of Medicine and Health Sciences, 21(1), 37-44.

ปราโมทย์ ประสาทกุล. (2558). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2557. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.

สรวงสุดา เจริญวงศ์ และคณะ. (2561). สถานการณ์การดูแล และความต้องการการดูแลระยะยาวสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชนมุสลิมเขตชนบทภาคใต้ของไทย. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 5(2), 231–246.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2557). รายงานผลเบื้องต้นการสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ.2557. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติพยากรณ์ สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สิริกาญจน์ กระจ่างโพธิ์ และคณะ. (2561). การพัฒนารูปแบบเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุโดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน. วารสารแพทย์นาวี, 45(2), 349-376.

สุรีย์พันธุ์ วรพงศธร. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 10(30), 31-48.

อภิเชษฐ์ จำเนียรสุข และคณะ. (2560). คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุที่มีโรครื้อรังในอำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น. วารสารราชพฤกษ์, 15(2), 16-26.

Cohen, J. (1977). Statistical Power Analysis for Behavioral Sciences. New York: Academic Press.

Keltner, N. L., & Steele, D. . (2015). Psychiatric Nursing. (7th ed.) . Missouri: ELSEVIER MOSBY.

Neugarten, B. L. (1968). Middle Age and Aging: a Reader in Social Psychology . Chicago: The University of Chicago Press.

United Nation. (2015). World Population Ageing 2013. New York: United Nations Department of Economic and Social Affairs.

Walter, S. (1999). Holistic health. American Holistic Health Association. Retrieved November 20, 2018, from https:// ahha. org/selfhelp-articles/holistic-health/

Yeerae, N. (2010). Promoting Islamic Exercise In Pattani Housewives Group. In Master of Science Health System Research and Development. Prince of Songkla University Thailand.