ปัจจัยการบริหารเชิงกลยุทธ์ขององค์กรภาครัฐยุคใหม่ที่มีผลกระทบต่อการสร้างคุณค่า และความยั่งยืนในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ1)วิเคราะห์ปัจจัยการบริหารเชิงกลยุทธ์ขององค์กรภาครัฐยุคใหม่ที่มีผลกระทบต่อการสร้างคุณค่าและความยั่งยืนในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย และ2)เสนอแนวทางปัจจัยการบริหารเชิงกลยุทธ์ขององค์กรภาครัฐยุคใหม่ที่มีผลกระทบต่อการสร้างคุณค่าและความยั่งยืนในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย การดำเนินการวิจัยโดยการสำรวจกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน ได้แก่ เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสอบถามชนิดกึ่งมีโครงสร้างแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ การเก็บรวบรวมข้อมูล จากการสอบถามทั้งทางตรงและแบบออนไลน์ ด้วย Google From การวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความเบ้ และความโด่ง รวมทั้ง ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (r) ของตัวแปร ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยการบริหารเชิงกลยุทธ์ขององค์กรภาครัฐยุคใหม่ ทั้งการวางแผนเชิงกลยุทธ์, การจัดการทรัพยากรบุคคล, การสร้างความเป็นเลิศในการปฏิบัติงาน, การเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลและนวัตกรรม, และการสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่แข็งแกร่ง มีความสัมพันธ์เชิงบวกที่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.01) ระหว่าง การสร้างมูลค่าและความยั่งยืน ซึ่งผลกระทบที่เป็นประโยชน์จากการกำหนดวิสัยทัศน์ พันธกิจที่ชัดเจน และสร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้ต่อการสร้างคุณค่าและความยั่งยืน
Downloads
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)
หมวดหมู่
Copyright & License
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จุลนี เทียนไทย กุลกนิษฐ์ สุธรรมชัย เจษฎา มิ่งวิไล อภิชญา โอภาส และพิชญาวี ธีรานุวรรตน์. (2563). การสังเคราะห์ผลการวิจัยสู่การใช้ประโยชน์เชิงนโยบาย. (รายงานฉบับพิเศษ). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐพงษ์ คันธรส อัมฤตา สารธิวงค์ อัญธิชา รุ่งแสง และฐาปนี ชุมพลวงศ์. (2564). การบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม: จากแนวคิดสู่การพัฒนาภาครัฐในยุคประเทศไทย 4.0. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 7(2), 130-144.
ธนาชัย ธีรพัฒนวงศ์ พรนภา เตียสุธิกุล และบุญทัน ดอกไธสง. (2561). ปัญหายุทธศาสตร์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการบริหารภาครัฐ. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(1), 91-102.
ศศิวิมล ครุฑพงษ์. (2566). การประยุกต์ใช้แนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่ภายใต้ระบบราชการ 4.0 ที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการสาธารณะของเทศบาลตําบลนายาง จังหวัดเพชรบุรี. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(5), 248-266.
สมคิด ดวงจักร์ และชัชวาล แอร่มหล้า. (2566). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการให้บริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 5(2), 1-11.
สัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง. (2567). การจัดการภาครัฐแนวใหม่: มุ่งสู่ผลลัพธ์ที่ประชาชนสัมผัสได้. Journal of Administration Management and Sustainable Development, 2(3), 746-756.
เสกสรรค์ สนวา, ฉัตรณรงค์ศักดิ์ สุธรรมดี และวิไลลักษณ์ ขาวสอาด. (2561). คุณลักษณะของผู้นำองค์การภาครัฐสมัยใหม่. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์. 20(พิเศษ). 399 -411.
Andhika, Lesmana, R. (2025). Public Service Management: An Emerging Research Trend. Journal Borneo Administrator, 21(1), 61-74. https://doi.org/10.24258/jba.v21i1.1581
Casady, B.C., Eriksson, K., Levitt, E.R., and Scott, R.W. (2020). (Re)defining public-private partnerships (PPPs) in the new public governance (NPG) paradigm: an institutional maturity perspective. Public Management Review, 22(2), 161-183. https://doi: 10.1080/14719037.2019.1577909.
Charity, Latanza, Indahsari, and Sam'un, Jaja, Raharja. (2020). New Public Management (NPM) as an Effort in Governance. Jurnal Manajemen Pelayanan Publik, 3(2), 73-81. https://doi:10.24198/JMPP.V3I2.25342.
Cheung, Anthony B.L. & Scott, Ian. (2003). Governance and Public Sector Reform in Asia: Paradigm Shifts or Business as Usual?. London: Routledge. https://doi.org/10.4324/ 9780203221693
Christine, C., and Carol, N. (2021). New Governance Paradigms. Research Papers in Economics, 131-151. https://doi: 10.1007/978-3-030-59204-2_5.
Clarke, C., and Nelson, C. (2021). New Governance Paradigms. In: Jamaica’s Evolving Relationship with the IMF. Palgrave Macmillan, Cham. https://doi.org/10.1007/978-3-030-59204-2_5.
Dunleavy, P. et al. (2006). Digital Era Governance: IT Corporations, the State, and E-Government. Oxford: Oxford University Press.
Organization for Economic Co-operation and Development (OECD). (2020). Building Capacity for Evidence-Informed Policy Making. Paris: Organization for Economic Co-operation and Development (OECD).
Pollitt, C. & Bouckaert, G. (2011). Public Management Reform: A Comparative Analysis of New Public Management, Governance, and the Neo-Weberian State (3rd ed.). Oxford University Press.
