ความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับในโรงแรม และที่พักในจังหวัดภูเก็ต

 การวิจัยเรื่อง ความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับในโรงแรม และที่พักในจังหวัดภูเก็ต มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับโรงแรมและที่พักในจังหวัดภูเก็ต 2) เปรียบเทียบความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับโรงแรมและที่พักในจังหวัดภูเก็ตตามปัจจัยส่วนบุคคล ระดับการศึกษา สาขาอาชีพ และที่ตั้งของโรงแรม การวิจัยครั้งนี้ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย กลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานต้อนรับของโรงแรมและที่พักในพื้นที่จังหวัดภูเก็ตที่ขึ้นทะเบียนกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย จำนวน 280 แห่ง เป็นพนักงานต้อนรับ แห่งละ 1 คน ใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย (x̅) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และสถิติทดสอบที (t –test)

ผลการวิจัย พบว่า 1) ความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับโรงแรม และที่พักในภูเก็ต โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาแต่ละด้าน โดยเรียงลาดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ทักษะการอ่าน ทักษะการเขียน ทักษะการฟัง ทักษะพูด และความรู้ที่เกี่ยวกับวัฒนธรรม ตามลาดับ เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านทักษะการฟัง โดยรวมอยู่ในระดับมาก ข้อที่มีคะแนนมากที่สุด คือ ข้อมูลเกี่ยวกับการจองห้องพักทางโทรศัพท์ ด้านทักษะการพูด โดยรวมอยู่ในระดับมาก ข้อที่มีคะแนนมากที่สุด คือ การบริการสิ่งอำนวยความสะดวกในโรงแรม ด้านทักษะการอ่าน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ข้อที่มีคะแนนมากที่สุด คือ การอ่านคู่มือและคาอธิบายที่เกี่ยวข้องปัญหาและการขอความช่วยเหลือพิเศษในโรงแรม และการรับรู้คา ด้านทักษะการเขียน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ข้อที่มีคะแนนมากที่สุด คือ การเขียนประกาศและการแจ้งเตือนของโรงแรมในชีวิตประจำวัน ด้านทักษะความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรม โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยข้อที่มีคะแนนมากที่สุด คือ มารยาทและการปฏิบัติ ซึ่งเจ้าหน้าที่แผนกบริการส่วนหน้าต้องมีวิธีที่จะทำให้ผู้เข้าพักชื่นชมและรักที่จะมาเยือนเมืองไทย 2) ผลการเปรียบเทียบความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับโรงแรมและที่พักในจังหวัดภูเก็ตจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ด้านระดับการศึกษา พบว่า โดยรวมระดับการศึกษาต่างกันทำให้มีความพร้อมระดับการใช้ภาษาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยพนักงานที่มีระดับการศึกษาปริญญาตรีหรือสูงกว่าปริญญาตรีจะมีความพร้อมมากกว่าพนักงานที่มีระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี ปัจจัยส่วนบุคคลด้านพื้นฐานอาชีพ พบว่า ด้านทักษะการพูดแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยพนักงานที่สำเร็จการศึกษาวิชาการโรงแรมมีระดับความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษด้านทักษะการพูดมากกว่าพนักงานที่สำเร็จการศึกษาในสาขาวิชาอื่น ปัจจัยส่วนบุคคลด้านสถานที่ทำงานที่ตั้งของโรงแรมและที่พัก พบว่าด้านทักษะฟัง ทักษะพูด ทักษะอ่าน ทักษะเขียน และความเข้าใจวัฒนธรรมด้านทั่ว ๆ ไปมีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ พนักงานต้อนรับของโรงแรมริมชายหาดมีความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษมากกว่าพนักงานต้อนรับของโรงแรมในเมือง