การศึกษาการเปิดรับและความพึงพอใจของบุคลากรต่อช่องทาง การสื่อสารภายในองค์การของสถาบันอุดมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการเปิดรับและความพึงพอใจของบุคลากรต่อช่องทางการสื่อสารภายในองค์การของสถาบันอุดมศึกษา กลุ่มประชากร คือ กลุ่มบุคลากรคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล จำนวน 1,478 คน โดยการสุ่มตัวอย่างตามสะดวก ได้รับแบบสอบถามคืนมา จำนวน 435 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า (Rating scale) และคำถามแบบปลายเปิด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ (Percentage) และค่าเฉลี่ย (Mean) ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถาม จำนวน 435 คน เป็นเพศหญิง จำนวน 306 คน ร้อยละ 70.3 สถานะผู้ประเมิน บุคลากรสายสนับสนุน จำนวน 330 คน ร้อยละ 75.9 ช่องทางสื่อสารที่ได้รับการสื่อสารภายในมากที่สุด คือ Line (Dent MU) ระดับความพอใจที่มีต่อช่องทางการสื่อสารประเภทต่าง ๆ พบว่า มีความพอใจสื่อโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ในลิฟต์ มากที่สุด และความพึงพอใจของบุคลากรต่อการสื่อสาร พบว่า มีเนื้อหาถูกต้อง มากที่สุด ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ช่องทางการสื่อสารของบุคลากรภายในสถาบันการศึกษา คือสื่อดิจิทัล ของแอปพลิเคชัน Line โดยการสื่อสารทาง Line จะทำให้บุคลากรได้รับการสื่อสารภายในองค์การได้มากที่สุด เพราะเป็นช่องทางที่บุคลากรใช้เป็นประจำอยู่แล้ว พร้อมทั้งมีความพอใจของการใช้สื่อสิ่งพิมพ์ โปสเตอร์ภายในลิฟต์ ในการสื่อสารภายในองค์การด้วย ซึ่งสะท้อนว่า สื่อสิ่งพิมพ์ก็ยังสร้างความน่าสนใจและสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้จำนวนมากในสถานที่สาธารณะ และเพื่อให้การสื่อสารทาง Line มีประสิทธิภาพมากที่สุด จึงควรปรับปรุงรายชื่อสมาชิกใน Line แต่ละกลุ่มให้เป็นปัจจุบันและมีสมาชิกครบถ้วนมากที่สุด พร้อมทั้งการปรับปรุงสื่อโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ในลิฟต์ ให้เป็นรูปแบบหน้าจอโทรทัศน์ดิจิทัลภายในลิฟต์ เพื่อให้มีสามารถปรับปรุงและอัปเดตข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว และควรเน้นการสื่อสารให้มีเนื้อหาถูกต้องมากที่สุด เพื่อแสดงความน่าเชื่อถือในการสื่อสารภายในองค์การ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิติมา สุรสนธิ. (2548). ความรู้ทางการสื่อสาร. คณะวารสารศาสตร์และสื่อมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ขนิษฐา จิตแสง. (2563). การสื่อสารระหว่างบุคคลจากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จารุมน เทียนไพบูลย์ศิริ. (2554). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารภายในองค์กรกับความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานฝ่ายขาย บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน). [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], มหาวิทยาลัยมหิดล. สาขาภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการสื่อสารและการพัฒนา.
ฉันทกร แก้วเกษ. (2561). การรับรู้รูปแบบการสื่อสารองค์การ สื่อประชาสัมพันธ์ และการสื่อสารวัฒนธรรมองค์การ ที่พยากรณ์ผลการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. สาขานิเทศศาสตร์และนวัตกรรม.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. นนทบุรี: ไทเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ จำกัด.
ฐิติรัตน์ ทิศาชัยอนันต์. (2562). ประสิทธิภาพการสื่อสารของบุคลากรในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกำกับของรัฐแห่งหนึ่ง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], มหาวิทยาลัยมหิดล. สาขานโยบายสาธารณะและการจัดการภาครัฐ.
ณัฎฐา ชาวกงจักร์. (2562). รูปแบบการประชาสัมพันธ์เชิงรุกผ่านสื่อสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์ของคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], มหาวิทยาลัยศิลปากร. สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา.
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตรจามรี. (2558). การสื่อสารในองค์การ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 2558 พิมพ์ครั้งที่ 3 กรุงเทพฯ.
ธนันวัฒน์ อัครพัชร์อมต และเอกนฤน บางท่าไม้. (2560). การศึกษารูปแบบการสื่อสารเพื่องานประชาสัมพันธ์ภายในองค์การของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 496-511.
นนท์หทัย วรวงศ์ไกรศรี. (2557). การศึกษาประสิทธิภาพการสื่อสารภายในองค์กร ของมหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 1(1), 219-36.
พัชราภา ขาวบริสุทธิ์. (2561). การพัฒนาระบบการประชาสัมพันธ์ของเทศบาลเมืองอ่างทอง. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 315-25.
รายงานการศึกษาสถานภาพการสื่อสารภายในองค์กร. (2554). กรณีศึกษาคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
วรธรรม พงษ์สีชมพู. (2568). อิทธิพลของพฤติกรรมการสื่อสารภายในองค์กรที่มีต่อประสิทธิภาพการสื่อสารและประสิทธิผลการทำงานของอาจารย์มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารการเมือง การบริหารและกฎหมาย. 15(2), 207-27.
วิจิตร อาวะกุล. (2526). การประชาสัมพันธ์หลักและวิธีปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บริษัทสำนักพิมพ์ ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.
วิรัช ลภิรัตนกุล. (2549). การประชาสัมพันธ์ (ปรับปรุงเพิ่มเติมใหม่). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลวรรณ ใจทัศน์กุล. (2557). การสื่อสารในองค์การของศูนย์ปฏิบัติการโรงแรมศาลายา พาวิลเลียน. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. 25(3), 32-8.
สามารถ อัยกร. (2558). โปรแกรมไลน์กับการติดต่อสื่อสารภายในองค์การ. Journal of Nakhonratchasima College, 9(1), 102-7.
สุภัค ถาวรนิติกุล. (2557). การศึกษาแนวทางเพื่อพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ของคณะเกษตร กำแพงแสนมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal ฉบับมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 7(2), 1137-48.
สุลักษณา สีคํา, ยุทธนาถ บุณยะชัย, และอาภรณีน์ อินฟ้าแสง. (2567). องค์ประกอบและรูปแบบการสื่อสารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากร กรณีศึกษา กองบังคับการอํานวยการ กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(2), 158-172.
Downs, R. & Hazen, P. (1997). Motivation and Modern Management. California. Addison Wealey Publishing Company.
Lasswell, H. D. (1948). The structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas, 37–51.
Schramm, W. (1954). How Communication Works. In The Process and Effects of Mass Communication. Urbana, IL: University of Illinois Press, 3–26.
Westley, B. H., & MacLean, M. S., Jr. (1957). A conceptual model for mass communication research. Journalism Quarterly, 34, 36–[last page].
