กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มของแหล่งท่องเที่ยวทางชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย

Main Article Content

ผศ.ดร.เสริมศิริ นิลดำ
จิราพร ขุนศรี

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์ทางการสื่อสารเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่แหล่งท่องเที่ยวทางชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการสนทนากลุ่ม และการสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่า กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มของแหล่งท่องเที่ยวทางชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงรายประกอบด้วย 5 กลยุทธ์ได้แก่ 1) กลยุทธ์ด้านการสื่อสารในพื้นที่ 2) กลยุทธ์ด้านช่องทางหรือสื่อในการสื่อสาร 3) กลยุทธ์ด้านเนื้อหาในการสื่อสาร 4) กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วม และ 5) กลยุทธ์การสร้างพันธมิตรในการสื่อสาร

Article Details

ประเภทบทความ
Articles
ประวัติผู้แต่ง

ผศ.ดร.เสริมศิริ นิลดำ

รองคณบดีด้านจัดการศึกษา คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ประธานหลักสูตรนิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิตและนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

เอกสารอ้างอิง

กรกนก เกิดสังข์ และณัฐมน ราชรักษ์. (2560). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนเชิงกลยุทธ์ กรณีศึกษา ตำบลบางใบไม้ อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 4(2), 231- 249.

เกศกนก ชุ่มประดิษฐ์ และจิราพร ขุนศรี. (2560). การวิเคราะห์อัตลักษณ์เพื่อเพิ่มมูลค่าให้แก่แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเศรษฐกิจพิเศษ จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 12(2), 121-143.

โฆษิต ไชยประสิทธิ์. (2554). ความหลากหลายทางชาติพันธุ์กรณีศึกษาชุมชนในสถานีเกษตรอ่างขาง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่.

จิระวัฒน์ อนุวิชชานนท์ และปณิศา มีจินดา. (2555). แนวทางการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับตราและการสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามเส้นทางเศรษฐกิจในอนุภูมิภาคลุ่ม แม่น้ำโขงตอนบน: กรณีศึกษา ประเทศไทย (เชียงราย/เชียงแสน) สาธารณรัฐ แห่งสหภาพพม่า (เชียงตุง) สาธารณรัฐประชาชนจีน (เชียงรุ้ง) สาธารณรัฐ ประชาธิปไตยประชาชนลาว (เชียงทอง หลวงพระบาง). รายงานวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.

ณัฐนันท์ วงษ์ประเสริฐ. (2557). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวงานประเพณีรับบัว ของอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์. 3(2), 1-18.

ทวีพร นาคา, สิทธิชัย พรหมสุวรรณ, เสรี วงษ์มณฑา และธาดากร ธนาภัทรกุล. (2560). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวในเขตภาคใต้ตอนบน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์. มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย, 5(3), 290-304.

เมธา ฤทธานนท์. (2550). การตลาดฉบับคอตเลอร์. กรุงเทพฯ: พิมเณศพริ้นติ้งเซ็นเตอร์.

วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2552). รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฏีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

สราวุธ อนันตชาติ. (2549). Ad@chula on contemporary views on advertising. กรุงเทพฯ : สาขาการโฆษณา คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เสริมศิริ นิลดำ, กษิดิศ ใจผาวัง, จิราพร ขุนศรี, เบญจวรรณ เบญจกรณ์, ศิริพรรณ จีนะบุญเรือง, นิเวศ จีนะบุญเรือง และพีรญา ชื่นวงศ์. (2560). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวตามรอยชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(1), 26-37.

สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2561). คู่มือเกณฑ์มาตรฐานการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน. วันที่เข้าถึงข้อมูล 12 มกราคม 2562, แหล่งที่มา https://www.dasta.or.th/dastaarea7/attachments/article/228/SAR.pdf

Cohen, E. (1979). A Phenomenology of Tourist Experience. Sociology, 13, 179-201.

Duncan, T. (2005). IMC : Using Advertising and Promotion to Build Brands. New York : McGraw Hill.

Shimp, T. A. (2000). Advertising & Promotion : Supplemental Aspect of Integrated Marketing Communication. 5th ed. Fort Worth ,TX : Dryden Press.

Schultz, D. and Schultz, H. (2004). IMC The Next Generation. New York: MaGraw-Hill.

Wood, M. B. (1997). Clear IMC Goals Build Relationships. Marketing News. 31(13), 11-15.