A Study on Staff Exposure and Satisfaction Towards Internal Organizational Communication Channels in a Higher Education Institution
Main Article Content
Abstract
This research aims to study the staff exposure and satisfaction towards internal organizational communication channels in a higher education institution. The study population consisted of 1,478 staff members at the Faculty of Dentistry, Mahidol University. A total of 435 completed questionnaires were collected using convenience sampling.
The research tools were rating scale and open-ended questions. Data were analyzed using percentage and mean. The results showed that 435 respondents completed the questionnaire, with 306 of them being female (70.3%). Most respondents were supporting staff (330 people, 75.9%). The communication channel from which most staff members received internal communication was Line (Dent MU).
For communication satisfaction, the most satisfying medium was the promotional poster in the elevator. Regarding staff opinions, the most agreed-upon aspect was that the content of the communication was correct. This indicates that the most effective internal organizational channel in the faculty is the Line application, as it is used by staff as part of their daily routines. Printed media, especially posters in elevators, also remain effective and accessible in public areas. To improve Line communication efficiency, it is suggested to update the member list in each Line group regularly. In addition, promotional posters in elevators could be improved by converting them into digital signage screens that display rotating and updated information. In addition, the communication content should focus on accuracy to maintain credibility.
Article Details
References
กิติมา สุรสนธิ. (2548). ความรู้ทางการสื่อสาร. คณะวารสารศาสตร์และสื่อมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ขนิษฐา จิตแสง. (2563). การสื่อสารระหว่างบุคคลจากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จารุมน เทียนไพบูลย์ศิริ. (2554). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารภายในองค์กรกับความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานฝ่ายขาย บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน). [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], มหาวิทยาลัยมหิดล. สาขาภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการสื่อสารและการพัฒนา.
ฉันทกร แก้วเกษ. (2561). การรับรู้รูปแบบการสื่อสารองค์การ สื่อประชาสัมพันธ์ และการสื่อสารวัฒนธรรมองค์การ ที่พยากรณ์ผลการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. สาขานิเทศศาสตร์และนวัตกรรม.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. นนทบุรี: ไทเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ จำกัด.
ฐิติรัตน์ ทิศาชัยอนันต์. (2562). ประสิทธิภาพการสื่อสารของบุคลากรในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกำกับของรัฐแห่งหนึ่ง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], มหาวิทยาลัยมหิดล. สาขานโยบายสาธารณะและการจัดการภาครัฐ.
ณัฎฐา ชาวกงจักร์. (2562). รูปแบบการประชาสัมพันธ์เชิงรุกผ่านสื่อสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์ของคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต], มหาวิทยาลัยศิลปากร. สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา.
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตรจามรี. (2558). การสื่อสารในองค์การ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 2558 พิมพ์ครั้งที่ 3 กรุงเทพฯ.
ธนันวัฒน์ อัครพัชร์อมต และเอกนฤน บางท่าไม้. (2560). การศึกษารูปแบบการสื่อสารเพื่องานประชาสัมพันธ์ภายในองค์การของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(3), 496-511.
นนท์หทัย วรวงศ์ไกรศรี. (2557). การศึกษาประสิทธิภาพการสื่อสารภายในองค์กร ของมหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 1(1), 219-36.
พัชราภา ขาวบริสุทธิ์. (2561). การพัฒนาระบบการประชาสัมพันธ์ของเทศบาลเมืองอ่างทอง. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 315-25.
รายงานการศึกษาสถานภาพการสื่อสารภายในองค์กร. (2554). กรณีศึกษาคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
วรธรรม พงษ์สีชมพู. (2568). อิทธิพลของพฤติกรรมการสื่อสารภายในองค์กรที่มีต่อประสิทธิภาพการสื่อสารและประสิทธิผลการทำงานของอาจารย์มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารการเมือง การบริหารและกฎหมาย. 15(2), 207-27.
วิจิตร อาวะกุล. (2526). การประชาสัมพันธ์หลักและวิธีปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บริษัทสำนักพิมพ์ ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.
วิรัช ลภิรัตนกุล. (2549). การประชาสัมพันธ์ (ปรับปรุงเพิ่มเติมใหม่). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลวรรณ ใจทัศน์กุล. (2557). การสื่อสารในองค์การของศูนย์ปฏิบัติการโรงแรมศาลายา พาวิลเลียน. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. 25(3), 32-8.
สามารถ อัยกร. (2558). โปรแกรมไลน์กับการติดต่อสื่อสารภายในองค์การ. Journal of Nakhonratchasima College, 9(1), 102-7.
สุภัค ถาวรนิติกุล. (2557). การศึกษาแนวทางเพื่อพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ของคณะเกษตร กำแพงแสนมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal ฉบับมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 7(2), 1137-48.
สุลักษณา สีคํา, ยุทธนาถ บุณยะชัย, และอาภรณีน์ อินฟ้าแสง. (2567). องค์ประกอบและรูปแบบการสื่อสารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากร กรณีศึกษา กองบังคับการอํานวยการ กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(2), 158-172.
Downs, R. & Hazen, P. (1997). Motivation and Modern Management. California. Addison Wealey Publishing Company.
Lasswell, H. D. (1948). The structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas, 37–51.
Schramm, W. (1954). How Communication Works. In The Process and Effects of Mass Communication. Urbana, IL: University of Illinois Press, 3–26.
Westley, B. H., & MacLean, M. S., Jr. (1957). A conceptual model for mass communication research. Journalism Quarterly, 34, 36–[last page].
