การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ , การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม , ภาวะเรือนกระจกบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้เป็นการนำเสนอการท่องเที่ยวที่มีการปรับตัวรับเทรนด์โลกในปัจจุบันที่ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม จึงได้มีเทรนด์การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ ที่ให้ความสำคัญกับการท่องเที่ยวที่คำนึงถึงการท่องเที่ยวที่ลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) ลดการปลดปล่อยมลพิษจากการท่องเที่ยว เพื่อลดอุณหภูมิเฉลี่ยของโลกที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และอย่างต่อเนื่อง ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570) ที่ต้องการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกร้อยละ 2 ต่อปี เป็นการท่องเที่ยวที่มีความรับผิดชอบต่อการรักษาธรรมชาติ และหลีกเลี่ยงการสร้างผลกระทบด้านลบที่ก่อให้เกิดความเสียหายหรือการทำลายสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ เพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน ซึ่งเป็นแนวทางที่องค์การสหประชาชาติ
และองค์การท่องเที่ยวโลกให้ความสำคัญการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมไม่เพียงแต่ช่วยกระจายรายได้ไปสู่ชุมชนท้องถิ่น แต่ยังเป็นกลไกสำคัญใน
การรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม และส่งเสริมพฤติกรรมการท่องเที่ยวที่รับผิดชอบ ทำให้นักท่องเที่ยวได้รับประสบการณ์ที่แท้จริงจากวัฒนธรรมดั่งเดิม ในขณะเดียวกันก็ช่วยลดผลกระทบกับสิ่งแวดล้อมและยังส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนและสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมในหมู่นักท่องเที่ยว โดยประเทศไทยมีเป้าหมายลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก 20-25% ภายในปี พ.ศ. 2573 และลดผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อมต่ออุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566). ททท.ปั้นท่องเที่ยวยั่งยืน ลดปล่อยคาร์บอน 2% ต่อปี. สืบค้น 1 มีนาคม 2568, จาก https://www.thansettakij.com/sustainable/zero-carbon/552877
กรมอุตุนิยมวิทยา. (2551). ภาวะเรือนกระจก (Greenhouse effect). สืบค้น 5 มีนาคม 2568, จาก https://www.tmd.go.th/infoeffect.
กัญญาเพชร พัฒโภคินสกุล, สุภัทรา สังข์ทอง, สิรินทรา สังข์ทอง และนิมิตร ซุ้นสั้น. (2566). การพัฒนาจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวแบบคาร์บอนต่ำอย่างยั่งยืน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 12(6), 2577-2587.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.
พรพรรณ ปัญญายงค์. (2566). เที่ยวแบบรักษ์โลก เที่ยวแบบ “Low Carbon Tourism”. สืบค้น 15 มกราคม 2568, จาก https://www.onep.go.th
พัฒน์ธีรา พันธราธร. (2568). ทางเลือกใหม่ “เที่ยวคาร์บอนต่ำ” ส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน SDGs. สืบค้น 15 มกราคม 2568, จาก https://www.prachachat.net/sd-plus/sdplus-sustainability/news-1736061
มนรัตน์ ใจเอื้อ. (2564). การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ. สืบค้น 1 มีนาคม 2568, จาก http://tourism.utcc.ac.th
มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. (2565). การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ. สืบค้น 6 มีนาคม 2568, จาก https://tourism.utcc.ac.th
ศูนย์องค์ความรู้ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2566). 7 ชนิดก๊าซเรือนกระจก สาเหตุหลักของภาวะโลกร้อน. สืบค้น 8 มีนาคม 2568, จาก https://hub.mnre.go.th/th/knowledge/detail/65375#:
ศิริพงศ์ พยอมแย้ม. (2547). PAR กับการวิจัยเทคโนโลยีการศึกษา. วิชาการเทคโนฯ-ทับแก้ว
สุกัญญา วงศ์เจริญชัยกุล. (2561). การศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน. (2567). สถานการณ์การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) จากการใช้พลังงาน 6 เดือนแรกของปี 2567. สืบค้น 8 มีนาคม 2568, จากhttps://enconfund.go.th/news15/
สุทัศน์ วีสกุล. (2564). วิเคราะห์สถานการณ์น้ำปี 2564.สถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำ (สสน.). สืบค้น 9มีนาคม 2568, จาก https://www.thairath.co.th/news/local/2004835
สมชาย เสมมณี. (2567). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวไทยเพื่อรองรับการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ (LowCarbon Tourism). กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน.
วศิน อิงคพัฒนำกุล. (2548). การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและมรดกทางวัฒนธรรม. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปานเนตร จันทร์นพรัตน. (2562). การศึกษาแนวโน้มพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในอนาคต (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
วรพงศ์ ผูกภู่, ฐิติ ฐิติจำเริญพร, อิสรี แพทย์เจริญ, ศศิประภา โปธา, พัชรนันท์ บัวมะลิ, ศุภรัตน์ นามมนตรี, ธีรเมศร์ ขจรพัฒนภิรมย์, ประดิษฐ์ ถมมา, นฤปนาถ ลุมพล และนงลักษณ์ สมมุติ. (2562). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนรากฐานแนวคิด เศรษฐกิจพอเพียงภายใต้พลวัตการเปลี่ยนแปลง: บ้านแม่
กำปอง ตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ (รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2555). ท่องเที่ยวโดยชุมชน. สืบค้น 15 มกราคม 2568, จาก 1703229056_94d6ffe78512fe4a58d0.pdf
Bangkok Life Assurance: plc. (2020). Happy Life. Retrieved January 15, 2025, from https://www.bangkoklife.com/emage
Bywater, M. (1993). The market for cultural tourism in Europe. Travel & Tourism Analyst, 6, 30-46
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure for Project Design Implementation and Evaluation: Rural Development Committee Center for International Studies. New York: Cornell University Press
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration. (2018). Tourism...for Whom? Retrieved January 21, 2025, from https://tis.dasta.or.th/dastaknowledge/wp-content/uploads/2018/06/Tourism-for- whom.pdf
Dowling, R. K. (2015). Geotourism. In Carter, C., Garrod, B., Low, T. (Eds.), The encyclopedia of sustainable tourism, (pp. 231-232). United Kingdom: CAB International.
Global Sustainable Tourism Council (GSTC). (2022). Sustainable Travel Report (2022). Retrieved January 21, 2025, from https://www.gstcouncil.org/booking-com-2022-sustainable-travel-report/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม บทความที่ลงพิมพ์ใน วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม ถือว่าเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย ผู้เขียนต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง
