Highland Sustainable Tourism Management: Phu Lom Lo Case Study and network area

Main Article Content

วศิน ปัญญาวุธตระกูล

Abstract

The outcomes of the study on Highland Sustainable Tourism
Management: Phu Lom Lo Case Study and network area can be
summarized as followed:
1. According to the tourist behaviour survey, the intentions of
tourists who visited Phu Lom Lo were to mainly relax and appreciate
the beauty of nature. The number of tourists is increasing and tourism
has become the trend on social media; therefore, more facilities are on
demand in that area. Since Phu Lom Lo is located in the upstream area
and far from the main tourist attractions, some concerned issues have
arisen including routes, transportations, the damages of Wild Himalayan
Cherry trees, toilets, and wastes. Being a tourist destination, the
community has transformed itself from the agriculture-based
community to tourism-based. This transformation has also affected its
people’s way of life as well as their occupations. They tend to focus
more on business relating to tourism such as; accommodations,
restaurants, and transportation services. These changes have caused
some conflicts among tourists, communities, and Phu Hin Rong Kla
National Park regarding the management for Phu Lom Lo and its
connected area.
2. The study on the scenario planning for tourism-based
community as well as the sustainable management of that in Phu Lom
Lo and its network area were to find the relationship between the
tourism-based community and its management in 3 dimensions
including: best-case scenario, worst-case scenario, and most-possible
scenario. The results of the study reveal that the key concept of
sustainable management for Phu Lom Lo and its network area is “Comanagement”
since it does not cause any conflicts in the community.
This concept enables its people and others from outside to share the
same values. As a social partnership, the locals and business owners
can contribute to the development and promotion of tourism of the
community. They will also share benefits and responsibility for the
community as well as recognize the capacity of their community rather
than focusing on the increasing tourism trends and profits.
The vision of the best-case scenario of the sustainable
management for community-based tourism in Phu Lom Lo and its
network area with the purpose to find maintainable solutions is that
the management must be operated upon local culture and knowledge
in order to increase and maintain their values by using the comanagement
approach. Additional four areas of development will also
include; tourist destinations, tourism and hospitality human resources,
tourism management, and social protection.
3. To construct body of knowledge, directions and strategic
policies, action plans, and project plans related to the management for
community-based tourism in Phu Lom Lo and its network area for
policy level towards operational level. The outcome body of
knowledge is the methodology used for analyzing factors affecting the
management for community-based tourism in Phu Lom Lo and its
network area. The methodology is applied to find the relationship by
matching variables.
1) Separation - an analysis on the relationship of
relevant factors. This was conducted by separating the factors from
the problems that happened during the management of Phu Lom Lo
tourism.
2) Overlapping - an analysis on the relationship of
relevant factors. This was to find the connection between existing
problems and the effects of the implementation of new strategy in
most-possible scenario
3) Combination - an analysis on the relationship of
relevant factors. This combined the factors related to existing
problems and the effects of the implementation of new strategy in
best-case scenario.
The vision states that the management must be operated
upon local culture and knowledge in order to increase and maintain
their values by using the co-management approach which includes; 4
directions, 12 strategies, 19 plans, and 77 projects.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
ปัญญาวุธตระกูล ว. . (2018). Highland Sustainable Tourism Management: Phu Lom Lo Case Study and network area. Journal of Liberal Arts, Ubon Ratchathani University, 14(1), 151–197. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jla_ubu/article/view/242839
Section
Academic
Author Biography

วศิน ปัญญาวุธตระกูล

อาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

References

กันทิมา จินโต. (2550) ศักยภาพของชุมชนย่านคลองดำเนินสะดวกในการจัดการ
การท่องเที่ยวแบบสัมผัสวัฒนธรรมชนบท (Home stay). วิทยานิพนธ์
วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กมล สุดประเสริฐ. (2540). การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของผู้ปฏิบัติงาน.
กรุงเทพฯ: เจเอ็นพี่.
จิระภาฉิมสุข. (2541) ศักยภาพของชุมชนในด้านทันตสาธารณสุข. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จิรวัฒน์ พิระสันต์. (2555) รายงานการวิจัยเรื่อง โครงการพัฒนาชุมชนรอบ
อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยแบบมีส่วนร่วมโดยใช้องค์ความรู้ด้าน
วัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จิรวัฒน์ พิระสันต์ และคณะ. (2553) โครงการพัฒนาชุมชนรอบอุทยาน
ประวัติศาสตร์สุโขทัยแบบมีส่วนร่วมโดยใช้องค์ความรู้ด้านวัฒนธรรม
เพื่อการท่องเที่ยวต่อการเปลี่ยนแปลงของชุมชนด้านเศรษฐกิจและ
สังคม. กรุงเทพฯ : กองทุนสนับสนุนการวิจัย 85
ขุลีรัตน์ จันทร์เชื้อ. (2547). รายงานการวิจัยเรื่อง การบริหารและการจัดการการ
ท่องเที่ยวเชิงนิเวศเพื่อการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนในอุทยานแห่งชาติภูหินร่อง
เกล้า. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
(2552). รายงานการวิจัยเรื่อง การวิจัยเพื่อพัฒนาขีต
ความสามารถในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ่อเกลือพันปี ตำบลบ่อ
โพธิ์ อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏ
พิบูลสงคราม.
ดวงใจ หล่อธนวณิชย์. (2550) "รัฐ ทุน ชุมชนกับการจัดการทรัพยากรเพื่อการ
ท่องเที่ยวในญี่ปุ่น: กรณีของเมืองโยมิตัน". เอเชียปริทัศน.ปีที่ 28 ฉบับที่ :
2 หน้า : 183-218.
นิภารัตน์ สายประเสริฐ. (2553). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดย
ชุมชน ตำบลห้วยสัตว์ ใหญ่ อำภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์.
วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
นิศารัตน์วรประดิษฐ์. (2551) การจัดการท่องเที่ยวโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน
บนพื้นที่สีเขียวบางกะเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ.
วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนเรศวร.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน.
เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บัณทร อ่อนดำ และวิริยา น้อยวงศ์นยางค์. (2533) ยุทธศาสตร์ในการพัฒนา
ชนบทะ ประสบการณ์ของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สาขาพัฒนาชุมชน
คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พชรวรรณ ทวงชน. (2555). แนวทางการเพิ่มศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวเชิง
นิเวศจากมุมมองของชุมชนะ กรณีศึกษาอุทยานสัตว์ป้าภาคอีสาน
ตอนบน ขอนแก่น-อุดรธานี จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เพชร ศรีนนท์ศิริ. (2556). รายงานการวิจัยเรื่อง รูปแบบการดานินงานของกลุ่ม
ท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตภาคเหนือตอนล่าง. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัย
นเรศวร.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2551). การพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชน. เพชรบุรี: คณะ
มนุษยศาสตร์และสังคมศสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
. (2553) การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพฯ: โอ.อส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาต. (254) มูลค่าเพิ่มในประเทศของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวใน
จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มณฑาวดี ทูลเกิด. (2552) การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อ
ความยั่งยืน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
เทคโนโยลีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
รำไพพรรณ แก้วสุริยะ. (2475). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการท่องเที่ยวอย่าง
ยั่งยืน. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย(อัดสำเนา)
สีลาภรณ์ นาครทรรพ และคณะ(2528). ตัวชี้วัดสาหรับงานพัฒนาชนบท:
ประสบการณ์จากนักพัฒนา. กรุงเทพฯ: สถาบันขุมชนท้องถิ่นพัฒนา.
วรรณพร วิณิชชานุกร,วรรณนิภา จัตุชัยและมาลี นุษยะมา. (2541).รายงานการ
วิจัยเรื่องแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในประเทศไทย.
กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนดุสิต.
วรวลัญช์สัจจาภิรัตน์. (2553). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: กรณีศึกษา
ชุมชนทุ่งเพล ตำบลฉมัน อำภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี. บทความใน
การประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยกรุงเทพ สืบค้นจากอินเตอร์เน็ต
(http:/proceedings.bu.ac.th/?start-80 วันที่สืบค้น 11 มกราคม
พ.ศ.2559)
วิลาศ เตชะไพบูลย์. (2538.) การท่องเที่ยวกับการพัฒนาอย่างยั่งยืนสถานการณ์
สิ่งแวดล้อมไทย 2538. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโลกสีเขียว.
วศิน ปัญญาวุธตระกูล. (2550) รายงานการวิจัยเรื่อง โครงการการท่องเที่ยวเชิง
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในพื้นที่ระเบียงวัฒนธรรม (กำแพงเพชร
สุโขทัย พิษณุโลก เพชรบูรณ์). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศัริพร พงษ์ศรีโรจน์. (2540). องค์การและการจัดการสำนักวิชาการ มหาวิทยาลัย
ธุรกิจบัณฑิตย์. กรุงเทพฯ: เทคนิค.
ศีริพร พันธุลีและคณะ. (2552) รายงานการวิจัยเรื่อง การวิจัยและพัฒนาการ
จัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเพื่อสร้างความเข้มแข็งโดยใช้กระบวนการ
มีส่วนร่วมของชุมชนห้วยหมาย อำภอสอง จังหวัดแพร่. เชียงใหม่ะ
มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ศุภวรรษ เชื้อเมืองพาน และคณะ.(2556). รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาเพื่อ
พัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาบ้านไร่กองขิง
ตำบลหนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่:
มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
สกุลวงษ์กาฬสินธุ์. (2549) ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. นครราชสีมาะ
คณะมนุษย์ศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สมชาย เลี้ยงพรพรรณ. (2547). รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาศักยภาพของ
แหล่งทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในบริวณทะเลสาบสงขลา
สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
สมฤดี นิโครวัฒนยิ่ง และสุจิตรา วาสนาดำรงตี บรรณาธิการ. (2550). จับ
สถานการณ์ธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อม. นนทบุรี: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.
สุรีย์ บุญญานุพงศ์ และคณะ. (2552). รายงานการวิจัยเรื่อง การจัดการท่องเที่ยว
ชุมชนภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง กรณีศึกษาชุมชนประวัติศาสตร์
ขุนตาน อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เสรี พงศ์พิศ. (2546) ฐานคิดจากแผนแม่บทสู่วิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพๆ: รังสีการ
พิมพ์.
เสรี พงศ์พิศ. (2551). แผนแม่บทชุมชน ประชาพิจัยและพัฒนา. กรุงเทพฯ: พลัง
ปัญญา.
สุดชีวัน นันทวัน ณ อยุธยา. (2551). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดย
ชุมชนเป็น ศูนย์กลาง. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุดา ทัพสุวรรณ. (2530). การเป็นผู้นาในชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการตำราและคำ
สอน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. (2548.) โครงการสัมมนา
เพื่อการวางแผนยุทธศาสตร์ในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์แบบ
บูรณาการอย่งยั่งยืนในจังหวัดระนอง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรี
นครินทรวิโรฒ.
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2540). รายงานขั้น
สุดท้าย การดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ.
กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2537). สังคมวิทยาชุมชนะ หลักการศึกษาวิเคราะห์และ
ปฏิบัติงานชุมชน. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อัจฉรา สโรบล. (2547). การมีส่วนร่วมของชุมชนดอยเต่าในการพัฒนาภูมิปัญญา
ด้านสิ่งทอ. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
อนุชาติ พวงสำลี และอรทัย อาจอ่ำ. (2539.) การพัฒนาเครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิต
และสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
Buckley, R.C. (1994). A framework for ecotourism research. Annual of
tourism research Vol. 21No.3.
Boo. (1990). Ecotourism: The potentials and pitsfalls. Vol.1 and 2.
Workd Wildlife Fund: Washington D.C.
Ceballos-Lascurain, H. (1996). Tourism, ecotourism and protected
Areas: The state of nature based tourism around the world
and guidelines for its development. IUCN, Gland,
Switzerland, and Cambridge, United Kingdom.
Griffin, R.W. (1996). Management. 5th ed. Boston: Houghton Mifflin.
The Ecotourism Society. (1991). "The ecotourism society's definition".
The ecotourism society newsletter (Spring):1.