Development of Networking Pattern of Community-based Tourism Management between Saimoon Community and Phosri Community, Phiboonmangsaharn District, Ubon Ratchathani Province.

Main Article Content

Pariwat Somnuek

Abstract

This study aimed to find (1) problems and potentials of
Community-based Tourism (CBT) in Ban Sai Moon and Ban Pho Sri, (2)
development guidelines and strength evaluation of a CBT network in
the areas, and (3) a suitable CBT network. Research and Development
Methodology was applied in this study and samples were a total of 60
representatives, 30 of CBT samples of the two villages and 30 visitors
chosen by Purposive Sampling. Focus Group, Participatory Observation,
and outside observations in other successful CBT destinations were
employed for data collection. The findings were indicated as follows:
1. The two communities held different S (Strengths), W
(Weaknesses), O (Opportunities), and T (Threats) consistent with their
cultural identities, local life styles, and tourism attractions. Although
these differences were found, they could be mutually used as a
valuable CBT asset and appropriately presented in CBT travel itineraries
of the villages.
2. For CBT development, a concept of Community Network
Management was applied including a study of community contexts and
internal conditions, a learning summary, and an extension of the
established network. Regarding the strength evaluation of visitor
services by comparing between the original way and CBT perspective,
individual management was found leading to insufficient negotiation
powers to present outstanding tourism activities for the visitors.
However, when CBT management aspect was used, a community
network was found for tourism administration directly linked to the
community development, by establishing a CBT information center.
Interesting tourism resources of each community were substantially
employed to serve the tourists, resulting in increased tourism value
added in the regions.
3. The suitable CBT network of the two communities
consisted of as establishment of a community learning, knowledge
management, experiences, working skills, using of mutual tourism
resources with connected tourism routes, planning cooperation on
resource application and presentation of diversified tourism activities,
and tourism marketing in order to decrease waste costs and distribute
fair benefits to all stake holders.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Somnuek, P. . . (2018). Development of Networking Pattern of Community-based Tourism Management between Saimoon Community and Phosri Community, Phiboonmangsaharn District, Ubon Ratchathani Province. Journal of Liberal Arts, Ubon Ratchathani University, 14(1), 70–112. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jla_ubu/article/view/242836
Section
Research
Author Biography

Pariwat Somnuek

ประธานหลักสูตรนวัตกรรมการท่องเที่ยว คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

References

จิตศักดิ์ พุฒจร และคณะ. (2552) การสร้างเครือข่ยการท่องเที่ยวโดยชุมชนใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย.
ชุมชนการท่องเที่ยวบ้านทรายมูลและบ้านโพธิ์ศรี. (2558). สมุดเยี่ยมของชุมชนการ
ท่องเที่ยวบ้านทรายมูล และบ้านโพธิ์ศรี. (วันที่ 8สิงหาคม 2559]
ณัฐนาฎวีไลรัตน์ และวรรณกานต์ บุญสะอาด. (2557). การศึกษาความเป็นไปได้ใน
การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านทรายมูล. การศึกษาอิสระสาขาการ
ท่องเที่ยว คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยลัยอุบลราชธานี.
ที่ทำการปกครองจังหวัดอุบลราชธานี. (2547). สถิติจำนวนประชากรและบ้านราย
ตำบล. อุบลราชธานี: ศลากลางจังหวัดอุบลราชธานี.
ทองใบ สุดชารี. (2549). การวิจัยธุรกิจ: ปฏิบัติการวิจัยนอกตำรา. อุบลราชธานี:
คณะบริหารธุรกิจและการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
นฤมล นิราทร. (2543). การสร้างเครื่อข่ายการทำงาน: ข้อควรพิจารณาบาง
ประการ. กรุงเทพฯ: โครงการระหว่างประเทศว่าด้วยการขจัดปัญหาการใช้
แรงงานเด็ก องค์การแรงงานระหว่างประเทศ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องน.พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: สุวีริยา
สาส์น.
บุญรักษ์ สมเทพ. (2559). ข้อมูลชุมชนบ้านทรายมูลและสมุดคู่มือเยี่ยมหมู่บ้าน.
บ้านทรายมูล ตำบลทรายมูล อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี.
ปริวรรต สมนึก. (2550). รูปแบบและแนวทางการจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวเชิง
นิเวศบนกาะภูกระแต ของชุมชนบ้านโดมประดิษฐ์ ชุมชนบ้านหนอง
มะเกลือ และชุมชนบ้านโนนกลาง ตำบลโนนกลาง อำเภอพิบูล
มังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ สำนักงาน
กองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ปริวรรต สมนึก และคณะ. (2559) การสร้างรูปแบบเครีอข่ายการจัดการท่องเที่ยว
โดยชุมชนอย่งมีส่วนร่วมในเส้นทางการท่องเที่ยวตามริมน้ำโขงของ
จังหวัดอุบลราชธานี. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ ประจำปีงบประมาณ
2558. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยร่วมกับมหาวิทยาลัย
อุบลราชธานี.
ปาริชาติ สถาปิตานนท์ และชัยวัฒน์ ถิระพันธุ์. (2546). "สื่อสารกับสังคม
เครือข่าย," ใน เอกสารประกอบการฝึกอบรมหลักสูตร 3 "การสร้าง
เครือข่ายที่มีพลัง" สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา. กรุงเทพฯ : สถาบันการ
เรียนรู้และพัฒนาประชาสังคม.
พจนา สวนศรี. (2546. คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการ
ท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
(2546). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. เอกสารประกอบการ
สอนวิชาการจัดการนั้นทนาการและการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ หน่วยที่
1-8. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ยุทธ์ ไกยวรณ์. (2545) พื้นฐานการวิจัย, พิมพ์ครั้งที่ 4 กรุงเทพฯะ สุรริยาสาสน์
ระพี่พรรณ ทองห่อและคณะ. (2551). การสร้างเครีอข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน
ด้วยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในกลุ่มจังหวัดภาค
กลาง, รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วีระพล ทองมา และประเจต อำนาจ. (2547). ผลที่เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมการ
ท่องเที่ยวต่อประชาชนในพื้นที่ ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัด
เชียงใหม่. เชียงใหม่: ภาควิชาส่งเสริมการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
สินธุ์ สโรบล และคณะ. (2546). การท่องเที่ยวโดยชุมชน แนวคิดและ
ประสบการณ์พื้นที่ภาคเหนือ. เชียงใหม่ วนิดา เพรส.
สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2546) การท่องเที่ยวโดยชุมชน. เชียงใหม่:
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม. (2548). คู่มือการท่องเที่ยวโดยชุมชนและ
บ้านพักโฮมสเตย์. เชียงใหม่: นพบุรีการพิมพ์.
สุภางค์ ฉันทวนิช. (2550) ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย
สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดอุบลราชธานี. (2559). โครงการช่วยเหลือในการ
พัฒนากลุ่มอาชีพของสำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดอุบลราชธานี.
สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดอุบลราชธานี.
Nunnally, Jum C. (1978). Psychometric Theory. 2nd ed. New York:
McGraw-Hill.
Yamane Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Tokyo:
Harper International Edition.