Potential Assessment of Community Tourism Management in Chiang Saen Ancient City, Chiang Rai
Keywords:
Potential, Management, Community Tourism, Chiang Saen Ancient CityAbstract
This study aimed to: 1) examine the current tourism situation in Chiang Saen ancient city, Chiang Rai 2) assess the potential assessment of community tourism management in Chiang Saen ancient city, Chiang Rai and 3) compare the tourism situation and potential of management in Chiang Saen ancient city, Chiang Rai. The sample consisted of 400 residents living within the ancient city area of Chiang Saen, Chiang Rai province, selected using random sampling. Data were collected using a tourism management potential assessment questionnaire. The instrument was tested for content validity and reliability, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.94. Data analysis was conducted using both descriptive and inferential statistics, including percentage, mean, standard deviation, t-test, and one-way analysis of variance (F-test). The findings revealed that: 1) Respondents of different age groups had significantly different perceptions regarding key tourist attractions or points of interest in Chiang Saen. Additionally, respondents with different ages and occupations perceived the involvement of tourism-related agencies in the community differently. 2) Respondents with different educational backgrounds had significantly different views on the adequacy of tourism-related facilities. Furthermore, those with different occupations perceived the suitability of location and accessibility of tourism infrastructure differently, with statistical significance at the 0.05 level.
References
กรมการท่องเที่ยว. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2566–2570. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กรมศิลปากร. (2566). แผนอนุรักษ์และฟื้นฟูเมืองโบราณเชียงแสน. กระทรวงวัฒนธรรม.
ชิตาวีร์ สุขคร. (2562). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), 1-7.
ชุดา วิมุกตายน. (2568). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. ช่อดอกปีบปริทัศน์, 1(1), 74-86.
เทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน. (2565). ข้อมูลทั่วไป. https://www.wiangchiangsaen.go.th/data.php?id=2
รณพรหม ชุนงาม, สุภัททา ปิณฑะแพทย์, และธีรวุฒิ บุณยโสภณ. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนในยุคดิจิทัล. วารสารศิลปการจัดการ, 6(2), 949-968.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดเชียงราย. (2565). เมืองโบราณเชียงแสน. https://www.cots.go.th/travelview/detail.php?id=128
สุดที่รัก นุชนาถ, ทัศนียา กันนุฬา, สำเภา มีบุญ, ธีระยุทธ เมฆประสาท, ณัฐพงศ์ รามนัฏ, ประกาศิต บุญรัตน์, และปาโมกข์ ทรัพย์บุญเกิด. (2568). ความภักดีตราสินค้าในฐานะตัวแปรคั่นกลางที่เชื่อมโยงการซื้อขายระหว่างธุรกิจกับธุรกิจและการสื่อสารการตลาดสู่ความยั่งยืนในการทำการตลาดของฟิล์มกรองแสงแบรนด์ 3M. วารสารบริหารธุรกิจอุตสาหกรรม, 7(1), 117-138.
สุพรรณี เขียวชอุ่ม, จิรัตน์ เขียวชอุ่ม, และแสนศักดิ์ ศิริพานิช. (2566). การพัฒนาสมรรถนะของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: การวิจัยแบบผสานวิธีกรณีศึกษาตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 40(2), 1-30.
สุวิญชา รักหาญ, กนกกานต์ แก้วนุช, และเทิดชาย ช่วยบำรุง. (2566). การพัฒนาเกณฑ์การประเมินการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ความยั่งยืน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม โรงเรียนพระปริยัติสามัญวัดสระเรียง, 7(3), 64-81.
อภิปิยา เทียนทรัพย์. (2566). แนวทางการอนุรักษ์และพัฒนาภูมิทัศน์เมืองโบราณเชียงแสน จ.เชียงราย. สาระศาสตร์, 6(1), 166-179.
Chen, C. F., & Tsai, D. (2007). How destination image and evaluative factors affect behavioral intentions? Tourism Management, 28(4), 1115-1122.
Choi, H. C., & Sirakaya, E. (2006). Sustainability indicators for managing community tourism. Tourism Management, 27(6), 1274-1289.
Giampiccoli, A., & Saayman, M. (2018). Community-based tourism development model and community participation. African Journal of Hospitality, Tourism and Leisure, 7(4), 1-27.
Gunn, C. A., & Var, T. (2002). Tourism planning: Basics, concepts, cases. Psychology Press.
Lee, H., Calvin, K., Dasgupta, D., Krinner, G., Mukherji, A., Thorne, P., ... Park, Y. (2023). IPCC, 2023: Climate change 2023: Synthesis report, summary for policymakers. Contribution of Working Groups I, II and III to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [Core writing team, H. Lee and J. Romero (Eds.)]. IPCC.
Mowforth, M., & Munt, I. (2015). Tourism and sustainability: Development, globalisation and new tourism in the Third World. Routledge.
Muckosy, P., & Mitchell, J. (2008). A misguided quest: Community-based tourism in Latin America. ODI.
Pongsakornrungsilp, P., Pongsakornrungsilp, S., Jansom, A., & Chinchanachokchai, S. (2022). Rethinking sustainable tourism management: Learning from the COVID-19 pandemic to co-create future of Krabi tourism, Thailand. Sustainability, 14(18), Article 11375.
Prentice, R. (2004). Tourist motivation and typologies. In Tourism: The business of hospitality and travel (3rd ed.). Pearson Education.
Richards, G. (2023). Place, culture, and quality of life. In Handbook of tourism and quality-of-life research II: Enhancing the lives of tourists, residents of host communities and service providers (pp. 37-48). Springer International Publishing.
Ruiz-Ballesteros, E. (2011). Social-ecological resilience and community-based tourism: An approach from Agua Blanca, Ecuador. Tourism Management, 32(3), 655-666.
Syawal, A. S., & Gandri, L. (2025). Sustainable nature-based tourism development: A feasibility assessment of a coastal tourism area. Ecotourism and Environment Conservation, 2(2), 51-67.
Timothy, D. J. (2002). Tourism and political boundaries. Routledge.
UNWTO. (2018). Historic Sanctuary of Machu Picchu. https://whc.unesco.org/en/list/274/
UNWTO. (2023). Tourism for inclusive growth: Integrating communities into tourism development. United Nations World Tourism Organization.
Wong, C. U., & McKercher, B. (2011). Tourist information center staff as knowledge brokers: The case of Macau. Annals of Tourism Research, 38(2), 481-498.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Industrial Business Administration
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
