การสังเคราะห์งานวิจัยด้านนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและสังเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในประเทศไทย และเพื่อนำเสนอข้อเสนอแนะที่เป็นแนวทางในการพัฒนางานวิจัยที่จะเป็นประโยชน์ต่อกลุ่มผู้สูงอายุ รวมถึงข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในไทย ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพในการศึกษาด้วยวิธีการสังเคราะห์งานวิจัย เกณฑ์ที่ใช้ในการคัดเลือก คือ บทความวิจัยที่เป็นการศึกษาขั้นปฐมภูมิ และทุติยภูมิ (ด้วยการศึกษาเอกสารเท่านั้น) ศึกษานโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในมิตินโยบายหรือนโยบายสาธารณะ ในบริบทของประเทศไทยเท่านั้น และตีพิมพ์ในวารสารวิชาการที่ผลิตในประเทศไทยบนฐานข้อมูลวารสาร thaijo.com และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จากผลการวิจัยพบว่า มีบทความวิจัยที่ผ่านเกณฑ์และสามารถนำไปสังเคราะห์ได้มีจำนวน 16 บทความ ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพในการศึกษามากที่สุดจำนวน 9 บทความ (ร้อยละ 56.15) การนำนโยบายไปปฏิบัติเป็นมิติของการศึกษาด้านนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุมากที่สุดจำนวน 6 บทความ (ร้อยละ 37.50) บทความส่วนใหญ่ใช้ตัวแบบทางทฤษฎี/แนวคิดการนำนโยบายไปปฏิบัติมากที่สุดจำนวน 13 บทความ (ร้อยละ 38.24) ใช้การสำรวจ (Survey) เป็นรูปแบบการศึกษามากที่สุดจำนวน 6 บทความ (ร้อยละ 35.29) ผลการศึกษาและสังเคราะห์ พบว่า บทความส่วนใหญ่มีผลการศึกษาไปในทิศทางเดียวกัน คือ เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไม่เพียงพอต่อการดำรงชีพของผู้สูงอายุ ข้อเสนอแนะสำหรับพัฒนางานวิจัยและเชิงนโยบาย ได้แก่ การวิเคราะห์ ความสัมพันธ์ระหว่างเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุกับความเป็นอยู่ของผู้สูงอายุ และควรมีนโยบายการขยายอายุการทำงานของประชาชนจากเดิม 60 ปี เป็น 65 ปี หรือต่อสัญญาข้าราชการหรือจ้างงานเป็นแบบรายปี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Drabble, L. A., Wootton, A. R., Veldhuis, C. B, Riggle, D. B. E., Rostosky, S. S., Lannutti, P. J., & Hughes, T. L. (2021). Perceived Psychological Impacts of Legalized Same-Sex Marriage: A Scoping Review of Sexual Minority Adults' Experiences. PLoS ONE, 16(5), 1-22.
Lee, R., & Mason, A. (March 2017). Cost of Aging -- Finance & Development. Finance and Development, 54(1), 7-9.
Schirmer, B. R. (2018). Framework for Conducting and Writing a Synthetic Literature Review. International Journal of Education, 10(1), 94-105.
Temsumrit, N. (2023). Can Aging Population Affect Economic Growth Through the Channel of Government Spending. Heliyon, 9, 1-19.
Thailand Development Research Institute. (3 มีนาคม 2023). ข้อเสนอสำหรับพรรคการเมืองต่อ 4 นโยบายเศรษฐกิจในการเลือกตั้งทั่วไป 2566. เข้าถึงได้จาก tdri: https://tdri.or.th/2023/political-partiess-policies-economic/
เกศินี วีรศิลป์., และ รังสิยา กลีบจอหอ. (2564). ความคิดเห็นของผู้สูงอายุที่มีต่อองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลางในการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติ: กรณีศึกษาบ้านเหล่าเหนือ หมู่ 4 ตำบลบ้านกลางอำเภอสอง จังหวัดแพร่. วารสารรัฐศาสตร์มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 1(3), 21-36
เฉลิมพล แจ่มจันทร์. (2563). นโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุกับปัญหาความยากจนในผู้สูงอายุไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 40(3), 15-30.
ชญาณิศา รักษาเวียง. (2563). ประสิทธิผลการดำเนินงานตามนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองพลับ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, 15(1), 44-60.
ณฤพล บุบผาชาติ., วราภรณ์ ทรัพย์รวงทอง., และ มยุรี รัตนเสริมพงศ์. (2564). การนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ตรุ อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์,5, 190-203.
ตวงทิพย์ วงค์เลี้ยง, และ ภาวิดา รังษี. (2564). การนำนโยบายเบียยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลเมืองระนอง จังหวัดระนอง. วารสารวิชาการมนษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณี (ออนไลน์), 2(2), 58-66.
บุญมี โททำ., ภักดี โพธิ์สิงห์., และ ชญานิน กฤติยะโชติ. (2561). การนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 12(3), 149-158.
พรรณิภา อาษาภา., ทิพาพร พิมพิสุทธิ์., ปิยะนุช เงินคล้าย., และ สุรพงษ์ มาลี. (2561). พัฒนาการของนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในประเทศไทย: การเปรียบเทียบกระบวนการกำหนดนโยบายสาธารณะ. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 8(2), 111-121.
ภัชลดา สุวรรณนวล., พระครูธีรธรรมพิมล (น่าชม), พระปลัดนิคม กตปญโญ., และ พระปลัดนิคม ปญญาวชิโร. (2565). นโยบายสาธารณะ: กรณีศึกษาเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมหาจุฬานาครทรรศ์, 9(9), 361-374.
เมธี ถูกแบบ., สุชาติ ผิวงาม., และ ประพีร์ อภิชาตสกล. (2555). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติ: ศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารศรีนคริทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 4(7), 89-102.
วิชุดา สาธิตพร., สติธร ธนานิธิโชติ., ธนพันธ์ ไล่ประกอบทรัพย์., และ สุนิสา ช่อแก้ว. (2560). การสร้างความเป็นธรรมทางสังคมผ่านนโยบายสวัสดิการสังคม: กรณีศึกษาการเข้าถึงและได้รับประโยชน์จากโครงการเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ. สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน, 10(1), 50-79.
ศรัณย์ จันทร์แจ่ม, และ วรรณชนก จันทชุม. (2556). การประเมินผลการนำนโยบายการจ่ายเงินเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลคู อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา. AL - Nur Journal of Graduate School of Fatoni University, 8(15), 97-106.
สุรีย์พร สลับสี และพงษ์พัต วัฒนพงศ์ศิริ. (2565). การวิเคราะห์นโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุของไทย. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 4(3), 253-262.
สักขี กลิ่นกระสังข์. (2559). ประสิทธิผลการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลบางครก อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 1-12.
อุษณีย์ ศานุพงศ์, สุกัญญา เธียรวิวัฒน์, ปิยะดา ประเสริฐสม, วรางคน เวชวิธี, และ ทรงชัย ฐิตโสมกุล. (2023). ประสิทธิผลของโครงการเคลือบหลุมร่องฟันในนักเรียนประถมศึกษาประเทศไทย: การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและการวิเคราะห์อภิมาน. Journal of the Dental Association of Thailand, 73(3), 199-211.
อรวรรณ พุกลิ้ม. (2564). ประสิทธิผลการดำเนินงานตามนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลเขาล้าน อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 3(2), 87-99.
เอนก ศรีนันท์ และ นิเทศ ตินณะกุล. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติของเทศบลเมืองในจังหวัดปทุมธานี. วารสารมนุษยศษสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์, 4(2), 8-26.
