การวิเคราะห์อัตลักษณ์วัจนปฏิบัติภาษาและวัฒนธรรมจีนที่ปรากฏในซีรีส์แปลรักฉันด้วยใจเธอ ผ่านมุมมองการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมจีน–ไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์อัตลักษณ์วัจนปฏิบัติภาษาและวัฒนธรรมจีนที่ปรากฏในซีรีส์แปลรักฉันด้วยใจเธอในบริบทการสื่อสาระหว่างวัฒนธรรมจีน-ไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน เก็บข้อมูลจากบทบรรยายในซีรีส์ 5 ตอน ข้อมูลภาคสนาม สัมภาษณ์ตัวอย่าง 10 คน นำเสนอผลในรูปแบบพรรณา ผลวิจัยพบว่า 1. อัตลักษณ์วัจนปฏิบัติภาษาจีนที่ใช้ดำเนินเนื้อเรื่องมี 2 ด้าน คือ 1) วัจนปฏิบัติภาษาจีนกลาง 2 แบบทั้งภาษาพูด ภาษาเขียน 2) วัจนปฏิบัติภาษาจีนท้องถิ่นฮกเกี้ยน 2 แบบทั้งภาษาพูด ภาษาเขียน รวม 3 ข้อ คือ ชื่อตัวละครหลัก ชื่อสถานที่และการแฝงวัฒนธรรมท้องถิ่นในชื่อตัวละครหลัก 2. อัตลักษณ์อวัจนปฏิบัติด้านองค์ประกอบวัฒนธรรมจีน 5 ด้าน คือ 1) ค่านิยม 2 ข้อ คือค่านิยมรักศักดิ์ศรี ชื่อเสียงและค่านิยมรักครอบครัว 2) ความเชื่อ 2 สิ่ง คือความเชื่อเรื่องโต๊ะบูชาเทพเจ้าจีนในบ้านและความเชื่อเรื่องโชคลางในชีวิตประจำวัน 3) สถาปัตยกรรม 2 แบบ คืออาคารแบบชิโน-โปรตุกีสและศาลเจ้าจีน (อ๊าม) 4) การแต่งกาย ในชุดแบบเคบาย่า รินดา 5) อาหาร 2 ชนิด คือบะหมี่ฮกเกี้ยนและโอ้เอ๋ว 3. บทบาทของซีรีส์ในบริบทการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมไทย-จีน มี 6 ข้อ คือ 1) การนำเสนอวัฒนธรรมจีนโพ้นทะเลอย่างละเอียด 2) การผสมผสานวัฒนธรรมจีน ไทยและมลายู 3) การสร้างความเข้าใจและยอมรับในความแตกต่าง 4) การเผยแพร่ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมท้องถิ่น 5) การสร้างการรับรู้และความสนใจในวัฒนธรรมจีนโพ้นทะเล 6) การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จารุณี คงกุล. (2561). วัฒนธรรมข้ามชาติในจังหวัดภูเก็ต. กระแสวัฒนธรรม, 18(2), 110-121.
ฐิติคุณ เพ็ชรกิจ และคณะ (2563). อิทธิพลของละคร แปลรักฉันด้วยใจเธอ กับการท่องเที่ยวย่านเมืองเก่าภูเก็ต. รวม
บทความทางวิชาการกิจกรรมท้องถิ่นเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ของท้องถิ่น มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัฐวุฒิ มีสกุล. (2562). การถ่ายทอดวัฒนธรรมเกาหลีผ่านสื่อละครเกาหลี. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 18(2), 206-
ณัฐฌาภรณ์ เดชราช. (2019). การสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมไทย–จีน. มหาวิทยาลัยรังสิต.
นิลมล ขมหวาน. (2557). สถาปัตยกรรมจีนในเมืองเก่าภูเก็ต. วารสารภูมิวัฒนธรรม, 12(2), 125–144.
นิโลบล วงศ์ภัทรนนท์. (2564). จากลอดลายมังกร สู่ เลือดข้นคนจาง: การนำเสนออัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมความเป็น
ชาวไทยเสื้อสายจีนในละครโทรทัศน์ไทย. วารสารวิชาการมนุษศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา,
(2), 76-103.
ปัทมาสน์ พิณนุกูล, เมตตา ศิริสุข และ ศุภชัย สิงห์ยะบุศย์. (2564). ภูเก็ต: พื้นที่แห่งการสร้างอัตลักษณ์ความเป็นจีน.
วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 19(2), 293-308.
ยศสัน ตะสมบัติ. (2551). วัฒนธรรมพื้นบ้านไทย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วงศ์เดือน ภานุวัฒนากูล, (2552). อัตลักษณ์ของคนไทยเชื้อสายจีนท่ามกลางความหลากหลายทางวัฒนธรรม. วารสาร
ปาริชาต, 22(1), 140-152.
วันจรัตน์ เดชวิลัย และ ทวนธง ครุฑจ้อน. (2557). บทบาทองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีต่อการส่งเสริมสืบทอดอัต
ลักษณ์ชาวไทยเชื้อสายจีนฮกเกี้ยนในจังหวัดภูเก็ต.วารสารวิเทศศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 4(2), 1-
วันวิสา สันทวิจิตรกุล และ นฤมิตร สอดศุข. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อละครโทรทัศน์ไทยในเมือง กวางโจว สาธารณรัฐ
ประชาชนจีน. การลงทุน การตลาด และการบริหารธุรกิจ.4 (1), 301-315.
วิกรม กรุงแก้ว. (2563). วัฒนธรรมการแต่งกายของสตรีชาติพันธ์บาบ๋าในจังหวัดฝั่งทะเลอันดามัน. วารสารสถาบัน
วัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 22(1). 60-71.
อมรวิวัฒน์ แต้มพิมาย,นาฏยา พิลางาม และ พิษณุรักษ์ ปิตาทะสังข์. (2564). การเล่าเรื่องเชิงสัญญะของซีรีย์ “แปลรัก
ฉันด้วยใจเธอ”. วารสารวิทยาการสารสนเทศและเทคโนโลยีประยุกต์, 3(2), 136-154.
อาภาภรณ์ วงศ์ลักษณพันธ์, ชินศักดิ์ ตัณฑิกุล, & วีระ อินพันทัง. (2562). อัตลักษณ์และวัฒนธรรมไทย-จีน.
วารสารสังคมและวัฒนธรรม, 10(1), 1–20.
อินทิรา พงษ์นาค, & ศุภกรณ์ ดิษฐพันธุ์. (2558). อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของคนไทยเชื้อสายจีน. วารสาร
สังคมศาสตร์, 11(2), 90–109.
Brown, P., & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge University
Press.
Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Books.
Hofstede, G. (2001). Culture's consequences: Comparing values, behaviors, institutions and organizations
across nations (2nd ed.). SAGE Publications.
Samovar, L. A., Porter, R. E., & McDaniel, E. R. (2010). Communication between cultures (7th ed.).
Wadsworth.
Searle, J. R. (1969). Speech acts: An essay in the philosophy of language. Cambridge University Press.
Ting-Toomey, S. (1999). Communicating across cultures. Guilford Press.
Wiwattanakul, M. (2005). Intercultural communication in a globalized world. Journal of Humanities and Social
Sciences, 5(1), 30–40.
Wood, J. T. (2003). Interpersonal communication: Everyday encounters (4th ed.). Wadsworth/Thomson
Learning.
Zhang, H. L. (2007). Intercultural Communication: A Practical Guide. Beijing Foreign Language Teaching and
Research Press.
