แนวทางการพัฒนานวัตกรรมแบบมีส่วนร่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ กรณี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในจังหวัดอุดรธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการของนโยบายที่มีลักษณะเป็นนวัตกรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดอุดรธานี ด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ถึงข้อจำกัดรวมทั้งการพัฒนานวัตกรรมแบบมีส่วนร่วม แนวทาง/ตัวแบบในการพัฒนานวัตกรรมแบบมีส่วนร่วม โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้การศึกษาทั้ง การวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงคุณภาพ ผลการศึกษา พบว่า กระบวนการของนโยบายที่มีลักษณะเป็นนวัตกรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ซึ่งประกอบด้วย (1) ด้านการสร้างกลยุทธ์ พบว่า โรงเรียนผู้สูงอายุตำบลนาพู่สร้างกลยุทธ์ผ่านความร่วมมือกับวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุดรธานี โดยมีเป้าหมายเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้และพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุที่มักเผชิญกับความเหงาและภาวะซึมเศร้า โรงเรียนได้รับการสนับสนุนจากโครงการวิจัยเพื่อชุมชนของสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ขณะที่โรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลตำบลปะโคและเทศบาลตำบลหนองบัวเน้นการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุโดยการสร้างทักษะและสุขภาพที่ดีผ่านกิจกรรมการเรียนรู้และการมีส่วนร่วมทางสังคม โดยเฉพาะการรับมือกับปัญหาสุขภาพจิตและภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ (2) ด้านการสร้างความคิดใหม่ พบว่า โรงเรียนผู้สูงอายุตำบลนาพู่สร้างความคิดใหม่ โดยส่งเสริมการแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ผ่านกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การให้คำปรึกษา การฝึกทักษะอาชีพ และการใช้เทคโนโลยีสื่อสาร ในขณะที่โรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลตำบลปะโค เน้นการประชาสัมพันธ์บทบาทของผู้สูงอายุและการจัดกิจกรรมสันทนาการเพื่อเสริมสร้างความรักและความร่วมมือในชุมชน ส่วนโรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลตำบลหนองบัวมุ่ง เน้นการพัฒนาคุณภาพชีวิตด้วยการสอนทักษะที่จำเป็นและการใช้เทคโนโลยีเพื่อลดความเหงาและเสริมสร้างความสุขให้กับผู้สูงอายุ (3) ด้านการจัดลำดับความสำคัญและการคัดเลือกความคิดที่ดีที่สุด พบว่า โรงเรียนผู้สูงอายุทั้งสามแห่ง ต่างมีการจัดลำดับความสำคัญและคัดเลือกความคิดที่ดีที่สุดอย่างเป็นระบบเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้สูงอายุ (4) ด้านการนำความคิดที่คัดสรรแล้วไปใช้ปฏิบัติ พบว่า โรงเรียนผู้สูงอายุทั้งสามแห่ง ต่างได้นำความคิดที่คัดสรรแล้วไปปฏิบัติเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ พร้อมทั้งมีการประเมินผลและปรับปรุงโครงการอย่างต่อเนื่อง และ (5) ด้านการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการนวัตกรรม พบว่า โรงเรียนผู้สูงอายุทั้งสามแห่ง ต่างมุ่งเน้นการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการนวัตกรรม โดยความร่วมมือกับหน่วยงานภายนอกที่มีความเชี่ยวชาญและทรัพยากรเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ขณะที่ โรงเรียนผู้สูงอายุทั้งสามแห่ง ยังมีข้อจำกัดในการพัฒนานวัตกรรมแบบมีส่วนร่วม โดยเฉพาะในด้านการดำเนินงาน อาทิ การวางแผนกลยุทธ์ที่ขาดความชัดเจน การสำรวจและประเมินความต้องการที่ไม่ครอบคลุม การสื่อสารที่ไม่ทั่วถึง และการขาดการสนับสนุนทรัพยากรอย่างต่อเนื่อง ข้อจำกัดในด้านการประเมินผลที่ไม่เป็นระบบ รวมถึงการขาดการติดตามผลกระทบระยะยาว ทำให้โครงการเหล่านี้เผชิญกับความท้าทายในการดำเนินงานและความยั่งยืน ซึ่งจำเป็นต้องมีการปรับปรุงและพัฒนากลยุทธ์ให้สอดคล้องกับสถานการณ์และความต้องการของผู้สูงอายุในปัจจุบัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2545). แผนผู้สูงอายุแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2545-2564). กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
โกวิทย์ พวงงาม. (2548). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จรัส สุวรรณมาลา และคณะ. (2549). ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อส่งเสริมนวัตกรรมท้องถิ่นในประเทศไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย.
จุฑารัตน์ แสงทอง. (2560). สังคมผู้สูงอายุ (อย่างสมบูรณ์) ภาวะสูงวัยอย่างมีคุณภาพ. วารสารกึ่งวิชาการ, 38(1), 6–28.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์. (2552). แนวทางการวิจัยนวัตกรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: มุมมองเชิงเศรษฐศาสตร์สถาบัน. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เทียนแก้ว เลี่ยมสุวรรณ. (2563). นวัตกรรมนโยบายสวัสดิการเพื่อผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในภาคตะวันออก. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 9(1), 161–186.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2553). ทฤษฎีและแนวคิด: การปกครองท้องถิ่นกับการบริหารจัดการท้องถิ่น (ภาคแรก). โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ปนัดดา ยิ้มสกุล และคณะ. (2564). การสร้างนวัตกรรมเสริมพลังเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเข้าสู่ยุคสังคมสูงวัยในทศวรรษหน้าโดยใช้ชุมชนและสถานศึกษาเป็นฐาน. วารสารวิจัยราชภัฏธนบุรีรับใช้สังคม สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(1), 85–100.
วรวิทย์ เกิดสวัสดิ์. (2564). การจัดบริการสังคมสำหรับผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลเมืองไผ่ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 15(2), 156–168.
วิชนี คุปตะวาทิน และคณะ. (2561). สังคมสูงวัยกับโลกสมัยใหม่. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(พิเศษ), 444–450.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2548). นวัตกรรมสร้างสรรค์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: หนังสือสำหรับเสริมพลังความคิดและหลักวิชาให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2566). นวัตกรรมสังคมด้านพฤฒพลังในการพึ่งพาตนเองของผู้สูงอายุในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานส่งเสริมและสนับสนุนวิชาการ 4. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2567, จาก https://ebooks.m-society.go.th/researchs/detail/150
สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์ และคณะ. (2559). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการดูแลผู้สูงอายุไทย. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 9(1), 121–127.
สุภชัย นาคสุวรรณ์, กรีรัตน์ อุปลา และอรวรรณ หนูเสมียน. (2562). การพัฒนาระบบและนวัตกรรมการดูแลผู้สูงอายุโดยชุมชนท้องถิ่นตำบลท่าศาลา อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2567, จาก https://www.wu.ac.th/th/news/15464
สุรศักดิ์ ชะมารัมย์ และคณะ. (2560). การบริหารงานภาครัฐตามหลักทฤษฎีองค์การ: การบริหารงานภาครัฐ (Public Administration: PA) การจัดการภาครัฐแนวใหม่ (New Public Management: NPM) และการบริหารปกครองภาครัฐใหม่ (New Public Governance: NPG). วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 4(1), 52–70.
อุดม ทุมโฆสิต. (2551). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่: บทเรียนจากประเทศพัฒนาแล้ว. แซท โฟร์ พริ้นติ้ง.
Goffin, K., & Mitchell, R. (2016). The Pentathlon Framework. R&D Today. https://www.rndtoday.co.uk/the-pentathlon-framework-2/