พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการจัดการ การท่องเที่ยวเชิงศาสนา วัดเขาจันทน์งาม อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว และเปรียบเทียบความแตกต่างความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงศาสนาวัดเขาจันทน์งาม อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามเก็บข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยววัดเขาจันทน์งาม จำนวน 400 คน โดยสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Independent Sample: t-test F-test/ANOVA และสถิติ Least Significant Difference (LSD) เพื่อทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ ผลการศึกษาพบว่านักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุระหว่าง 41 -50 ปี โสด ภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดกรุงเทพฯและปริมณฑล การศึกษาระดับปริญญาตรี อาชีพรับราชการ รายได้ 15,001 - 30,000 บาท เดินทางท่องเที่ยวโดยรถยนต์ส่วนตัวเพื่อพักผ่อนหย่อนใจกับครอบครัวและเครือญาติ 1-3 ครั้งปี ในช่วงเดือนมกราคม-มีนาคม ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ค่าใช้จ่าย 2,001-4,000 บาท ทราบข้อมูลข่าวสารทางอินเทอร์เน็ตและมีการวางแผนการท่องเที่ยวน้อยกว่า 3 วัน ระดับความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการท่องเที่ยววัดเขาจันทน์งาม จังหวัดนครราชสีมา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และผลการเปรียบเทียบความแตกต่างพบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีปัจจัยทางประชากรศาสตร์แตกต่างกัน มีระดับความพึงพอใจต่อการจัดการการท่องเที่ยวของวัดเขาจันทน์งาม อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมาแตกต่างกันในทุก ๆ ด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงวัฒนธรรม. (2565). แนวทางการดำเนินงานโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา ปี 2565. โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยววัดเขาจันทน์งาม จังหวัดนครราชสีมา. https://thai.tourismthailand.org/Attraction
ขวัญชนก สุวรรณพงศ์. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาในจังหวัดภูเก็ตของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(3), 113-128.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2550). การวางแผนและพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชนัญ วงษ์วิภาค. (2552). การท่องเที่ยววัฒนธรรม. โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปภัค อุดมธรรมกุล, ธัญญา สุพรประดิษฐ์ชัย, และสิทธิกรณ์ คำรอด. (2563). ปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ ปัจจัยทางจิตวิทยา ปัจจัยทางสังคม และส่วนประสมทางการตลาด 7Ps ที่มีผลต่อการตัดสินใจใช้บริการศูนย์ออกกำลังกายของผู้บริโภคในกรุงเทพมหานคร ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 12(3), 25-38.
ประพันธ์พงษ์ ชิณพงษ์ และชวลีย์ ณ ถลาง. (2565). แนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยววัฒนธรรมรามัญกลุ่มจังหวัดลุ่มน้ำเจ้าพระยา. วารสารบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 16(3), 143-160.
ปวีดา สามัญเขตรกรณ์. (2566). การศึกษาประสบการณ์นักท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงศาสนาในประเทศไทย. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(8), 256-270.
พูนทรัพย์ เศษศรี, ชวลีย์ ณ ถลาง, เสรี วงษ์มณฑา และสุทธินันทน์ พรหมสุวรรณ. (2566). พฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยและการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมจังหวัดยโสธร. วิทยาการจัดการวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 4(1), 56-79.
พระมหาสุริยา มะสันเทียะ. (2558). ประสิทธิผลของกลยุทธ์การตลาดที่มีผลต่อการส่งเสริมคุณค่าการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาพระอารามหลวงในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์บูรพาปริทัศน์, 10(1), 31-43.
พิศมัย จัตุรัตน์ และชวลีย์ ณ ถลาง. (2565). พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนของกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 16(2), 50-64.
มนชนก จุลสิกขี. (2562). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาวัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 21(2), 203-210.
ยุทธศักดิ์ สุภสร. (2563). การนำเสนอทิศทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวของ ททท. ปี 2563. จุลสารวิชาการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, 5(4), 17-24.
รวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2558). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. โอเดียนสโตร์.
ศาสนีย์ ปัญญายงค์ และวิลาสินี ยนต์วิกัย. (2567). แนวทางการพัฒนาองค์ประกอบทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณที่ส่งผลต่อพฤติกรรมและการรับรู้ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 18(1), 154-166.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2566). กลุ่มเทคโนโลยีสารสนเทศข้อมูลการท่องเที่ยวเชิงศาสนา. http://www.onab.go.th
หลิวยวี่ และณัฐนันท์ ฐิติยาปราโมทย์. (2566). อิทธิพลของภาพลักษณ์การท่องเที่ยวและความพึงพอใจที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวจีนในนครเฉิงตู สาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารการจัดการและการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 10(1), 219–235.
Anggraeni, R. (2019). Enhancing the revisit intention of nature-based tourism in Indonesia: The role of memorable tourism experience and satisfaction. Management and Business Research Quarterly, 11, 9-19. https://doi.org/10.32038/mbrq.2019.11.02
Best, J. W. (1977). Research in education. Prentice Hall.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. John Wiley & Sons.
Cohen, S. A., Prayag, G., & Moital, M. (2014). Consumer behavior in tourism: Concepts, influences and opportunities. Current Issues in Tourism, 17(10), 872-909.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper Collins Publishers.
Diep, N. S., Nguyen, A. N. N., Quynh, N. T. N., & Thao, P. T. (2020). The link between travel motivation and satisfaction towards a heritage destination: The role of visitor engagement, visitor experience and heritage destination image. Tourism Management Perspectives, 34. https://doi.org/10.1016/j.tmp.2020.100634
Kotler, P., & Keller, K. L. (2015). Marketing management (15th ed.). Prentice Hall.
Likert, R. (1967). The method of constructing and attitude scale. In Attitude theory and measurement. Wiley & Son.
Monika, B., Thamaraiselvan, N., & Sivanesan, G. (2022). Memorable tourism experience, destination image, satisfaction and behavioral intention: A study of tourist in Pondicherry, India. International Journal of Hospitality & Tourism Systems. https://discovery.ebsco.com
Nieminen, K. (2012). Religious tourism–A Finnish perspective [Master’s thesis, HAAGA-HELIA University of Applied Sciences].
Novelli, M. (2005). Niche tourism: Contemporary issues, trends and cases. Butterworth-Heinemann.
Nunnally, J. C. (1987). Psychometric theory (2nd ed.). McGraw-Hill.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.
Schiffman, L. G., & Kanuk, L. L. (2007). Consumer behavior. Prentice Hall.
