การศึกษาวิเคราะห์ข้อผิดพลาดการใช้บทเสริมภาษาจีน: กรณีศึกษานิสิตชั้นปีที่ 3 หลักสูตรภาษาจีน มหาวิทยาลัยทักษิณ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้วิเคราะห์ข้อผิดพลาดการใช้บทเสริมภาษาจีนของนิสิตชั้นปีที่ 3 หลักสูตรภาษาจีน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประเภท ลักษณะและสาเหตุของข้อผิดพลาดการใช้บทเสริมภาษาจีน และเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนด้านบทเสริมสำหรับผู้เรียนชาวไทย ข้อมูลที่สำรวจมาจากการบ้านในรายวิชาการเขียนภาษาจีน 2 ปีการศึกษา 2565 โดยใช้วิธีการพรรณนาวิเคราะห์ หาค่าความถี่ และค่าเฉลี่ยร้อยละ ผลการวิเคราะห์พบว่าผู้เรียนเกิดข้อผิดพลาดในการใช้บทเสริม 7 ประเภท โดยประเภทของบทเสริมที่มีค่าเฉลี่ยผิดพลาดมากที่สุดคือบทเสริมบอกสภาพ อาการ/กริยา (情态补语) รองลงมาคือบทเสริม บุพบทวลี (介词短语补语) บทเสริมบอกผล (结果补语) บทเสริมบอกปริมาณ/จำนวน (数量补语) บทเสริมบอกระดับความเข้มข้น (程度补语) บทเสริมบอกทิศทางการเคลื่อนไหว (趋向补语) และบทเสริมบอกความเป็นไปได้ (可能补语) ตามลำดับ ลักษณะข้อผิดพลาดการใช้บทเสริมมี 5 ลักษณะ โดยลักษณะข้อผิดพลาดที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือการเรียงคำในประโยคผิด (错序) รองลงมาคือการใช้คำศัพท์อื่นมาแทน (误代) การเขียนคำตกหล่น (遗漏) การเพิ่มคำหรือส่วนประกอบ (误加) และการเขียนที่ผสมปนเปกัน (杂糅) ตามลำดับ สาเหตุที่ทำให้เกิดข้อผิดพลาด ได้แก่ ผลกระทบจากการถ่ายโอนภาษาในเชิงลบ การแสดงออกที่ไม่ชัดเจน ความแตกต่างทางวัฒนธรรม การขาดความรู้สึกทางด้านภาษา และการขาดการฝึกฝนในทักษะการเขียน แนวทางการจัดการเรียนการสอนด้านบทเสริมภาษาจีนสำหรับผู้เรียนชาวไทย ดังเช่น การสร้างความรู้สึกที่ดีต่อภาษาเป้าหมาย การให้ความสำคัญกับการฝึกฝน การสอนไวยากรณ์ในภาษาเป้าหมาย การใช้วิธีการสอนที่หลากหลาย และการคัดเลือกแบบเรียนที่เหมาะสมกับผู้เรียน เป็นต้น