การเรียนรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่พัสดุ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง การเรียนรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่พัสดุ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการเรียนรู้ ระดับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน เปรียบเทียบประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน และการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยการวิจัย เชิงสำรวจ ซึ่งกลุ่มตัวอย่างเป็นเจ้าหน้าที่พัสดุ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ สังกัดกลุ่มคณะวิทยาศาสตร์ทางการแพทย์ จำนวน 176 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ (Stratified Sampling) จากการกำหนดสัดส่วน และทำการสุ่มกลุ่มตัวอย่างอย่างง่าย ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล สถิติ ที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของ เพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยสรุปว่า ภาพรวมของระดับการเรียนรู้ อยู่ในระดับมาก (x̄ = 3.71, S.D. = 0.729) โดยด้านที่มีระดับสูงสุด คือ ด้านการเรียนรู้เฉพาะอย่าง (x̄ = 3.78, S.D. = 0.758) ภาพรวมของระดับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน อยู่ในระดับมาก (x̄ = 3.82, S.D. = 0.709) โดยด้านที่มีระดับสูงสุด คือ ด้านปริมาณงานในการปฏิบัติงานบุคลากร (x̄ = 3.83, S.D. = 0.728)
การวิเคราะห์เปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ย จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ช่วงอายุ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน ประสบการณ์การทำงาน ระดับการศึกษา ตำแหน่งงาน และหน่วยงานที่สังกัด แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 และสถานภาพการสมรส แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ส่วนเพศไม่มีความแตกต่างกัน และการวิเคราะห์การเรียนรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน พบว่า ปัจจัยด้านเรียนรู้เฉพาะอย่างส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 โดยมีความสัมพันธ์อยู่ในระดับค่อนข้างสูง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมบัญชีกลาง. (2560). พระราชบัญญัติ การจัดซื้อจัดจ้างและการบริหารพัสดุภาครัฐ ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 24 ก (24 กุมภาพันธ์ 2560). สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2564.
สืบค้นจาก http://www.gprocurement.go.th/new_index.html
นลพรรณ บุญฤทธิ์. (2558). ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
บุญส่ง ลีละชาต. (2559). ความต้องการในการพัฒนาบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิมพ์ชนก วงษ์เจริญ. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อมุ่งสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2563). ประกาศมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการประเมินผลการปฏิบัติงานประจำปี พ.ศ. 2563. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2564.
สืบค้นจาก http://www.personnel.psu.ac.th/per5.html
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2559). พระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 113 ตอนที่ 53 ก (21 มิถุนายน 2559). สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2564.
สืบค้นจาก http://www.psusenate.org/news/detail/63/data.html
ยุภาพร ไชยเมือง. (2557). ความสามารถในการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.
ลัดดาวัลย์ เพชรโรจน์. (2545). ระเบียบวิธีการวิจัย. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดีการพิมพ์.
สิทธิ์ธีรสรณ์. (2550). แนวคิดพื้นฐานทางการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาติ กิจยรรยง. (2555). เทคนิคการเป็นวิทยากรที่ประสบความสำเร็จ. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
อัมพร ปัญญา. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ร่วมกันเป็นทีมของพนักงานส่วนท้องถิ่น. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ (17) 1,104-112.
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical Analysis with special reference to education. University of Chicago Press: Chicago, IL.
Boyatzis, R. E. (1982). The Competent Manager : A model for Effective Performance. New York: John Wiley and Sons, Inc.,
Frese, M. & Zapf, D. (1994). Action as the core of work psychology: A Germanapproach. Handbook of Industrial and Organizational Psychology, 4, 271–340.
Locke, E. A. (1968). Organizational Behavior and Human Performance. Chicago: Rand McNally.
