COMMUNITY PARTICIPATION IN THE MANAGEMENT OF LAO WIANG WEAVING LOCAL WISDOM IN NOENKHAM VILLAGE, CHAINAT PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the management of local wisdom in Lao Wiang weaving in Noenkham Village, Chainat Province, and 2) propose guidelines for the management of local wisdom related to Lao Wiang weaving in Noenkham Village, Chainat Province. The study employed a mixed methods research design. The key informants consisted of 40 participants selected through purposive sampling, including the chairman and members of the handwoven textile group, community residents, community leaders, and representatives from relevant agencies, namely community development offices and local administrative organizations. The research instruments included structured interviews, in-depth interviews, and focus group discussions. Qualitative data were analyzed using content analysis, while quantitative data were analyzed using descriptive statistics.
The research results found that 1) Noenkham Village is a community endowed with Lao Wiang weaving as cultural capital, generating an average annual income of 65,000 baht. The weaving is distinguished by its handwoven techniques, use of natural fibers, and the “Cho Bai Makham” pattern, which represents a unique identity of Chainat Province and has been registered as a Geographical Indication (GI). The community demonstrates a high level of participation in the preservation and transmission of local wisdom (4.66), particularly in planning, implementation, and decision-making processes. However, the handwoven textile group consists predominantly of elderly members, and challenges persist in terms of marketing and competition with products from other areas. And 2) the guidelines for managing local wisdom should focus on preserving and transmitting knowledge to younger generations, developing products and professionalizing group management, alongside promoting marketing strategies that emphasize local identity. Overall, the findings highlight the need to formulate policies and strategic plans to ensure sustainability. These include budgetary support, capacity development, multi-sectoral collaboration, intellectual property protection, and linkages with cultural tourism, among others.
Downloads
Article Details
References
กิตธวัช บุญทวี. (2564). แนวทางการถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นการทอผ้าไหมสู่คนรุ่นใหม่ของกลุ่มทอผ้าไหมตําบลกาบิน อําเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 13(1), 138 - 149.
กระทรวงวัฒนธรรม. (2567). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการพัฒนาอย่างยั่งยืน. สืบค้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2567 จาก https://ich.unesco.org/doc/src/34299-TH.pdf
คณิตา ตุมพสุวรรณ. (2562). นวัตกรรมการสืบทอดมรดกภูมิปัญญาท้องถิ่น สำหรับผู้ประกอบการผลิตภัณฑ์เชิงภูมิปัญญา. [วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
คณกร สว่างเจริญ, ลักษณา เกยุราพันธ์ และพงษ์พันธ์ นารีน้อย. (2566). รูปแบบนวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างศักยภาพชุมชนในจังหวัดนครนายก. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(10), 663 - 680.
ชนาธิป พรมมี. (2560). คุณค่าผ้าไหมกับวิถีชีวิตของชาติพันธุ์ชาวกวย กรณีศึกษา: บ้านตาตา หมู่ที่ 1 ตำบลโพธิ์กระสังข์ อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ. วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดวงรักษ์ จันแตง. (2564). การจัดการความรู้การทอผ้าซิ่นน้ำอ่าง จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 15(1), 209 – 226.
ทนงศักดิ์ ปัดสินธุ์, แดนวิชัย สายรักษา และสัญญา เคณาภูมิ. (2567). รูปแบบการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นการทอผ้าไหมแพรวาในอําเภอคําม่วงจังหวัดกาฬสินธุ์. Journal of Social Science for Local Development Rajabhat Maha Sarakham University, 8(4), 44 - 54.
ทวิชากร ขุนภักดี. (2564). กระบวนการสร้างนวัตกรรมบนฐานของภูมิปัญญาท้องถิ่นและแนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้เพื่อพัฒนานวัตกรรม : กรณีศึกษากลุ่มอาชีพหนึ่งตำบลผลิตภัณฑ์. [ปริญญานิพนธ์หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2554). ภูมิปัญญาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นเชิงสร้างสรรค์. เอ.พี.กราฟิค ดีไซน์และการพิมพ์.
ทรงศิริ วิชิรานนท์, ณรงค์ โพธิ์พฤกษานันท์, ธนพรรณ บุณยรัตนกลิน และเมทิกา พ่วงแสง. (2563). การจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนอย่างยั่งยืน. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
นภัสกรณ์ ธูปแก้ว, นรินทร์ สังข์รักษา, รัชฎาพร เกตานนท์ และทิพย์วรรณ สุขใจรุ่งวัฒนา. (2568). รูปแบบการพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าทอมือเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มและส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนของบ้านเนินขาม จังหวัดชัยนาท. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และการบริหารสังคม, 33(2), 253 - 275.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 7. สุวีริยาสาส์น.
บุญฑวรรณ วิงวอน, โหว เซิงเหว่ย, บุญชนิต วิงวอน, ดาวสวรรค์ สุขพันธ์, ณิชาภา เจริญภาคินรัตน, วิลาส พุ่มพิมล และนันทนาฏ อุพงค์. (2565). การพัฒนานวัตกรรมผลิตภัณฑ์ผ่านภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วมของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ บ้านแม่แจ๋ม อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 15(1), 109 - 112.
ปริซต์ สาติ. (2566). การจัดการความรู้ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น : กรณีศึกษากลุ่มทอผ้าฝ้ายบ้านโนน ตำบล ขามป้อม อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม. [วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
ปิลันลน์ ปุณญประภา, พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ, นพดล อินทร์จันทร์ และกิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์. (2561). ปัจจัยที่ทำให้เกิดปัญหาต่อภูมิปัญญาและการสืบทอดผ้าทอไทยพวนบ้านใหม่ จังหวัดนครนายก. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 6(1), 159 – 168.
พนารัตน์ เดชกุลทอง. (2560). การจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นการทอผ้าไหมบ้านนาเสียว ตำบลนาเสียวอำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ. [รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ].
มหิทธร สุรบุญจรัส. (2566). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองรอง กรณีศึกษา จังหวัดชัยนาท. [รายงานการศึกษาส่วนบุคคล วิทยาลัยนักบริหาร, สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน สำนักงาน ก.พ.]. https://www.ocsc.go.th/wp-content/uploads/2024/05/IS9822_มหิทธร-สุรบุญจรัส_แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยว.pdf
ราชกิจจานุเบกษา. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561 – 2580). เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก. 13 ตุลาคม 2561.
ราชกิจจานุเบกษา. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570). เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง. 1 พฤศจิกายน 2565.
รัศมี อิสลาม, กนกพรรณ วิบูลย์ศรินทร์, พิศาล แก้วอยู่, ภควัต รัตนราช, อมรเทพ สกุณา และปุณณภา เบญจเสวี. (2567). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนจากอัตลักษณ์ท้องถิ่นเพื่อยกระดับการท่องเที่ยวชุมชนเนินขาม จังหวัดชัยนาท. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 20(2), 117 – 137.
วิรินธร อักษรนิตย์, จันทร์ดา พิทักษ์สาลี, มนฑกาน อรรถสงเคราะห์, ทรงธรรม แก้วประถม, มุกดา ธรรมกิรติ และขจร หนูทอง. (2566). องค์ความรู้ชุมชน: ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านชุมชนบาราโหม ปัตตานี. Journal of Information and Learning, 34(2), 158 - 165. doi: https://doi.org/10.14456/jil.2023.28
สมาคมแม่บ้านมหาดไทย จังหวัดชัยนาท. (2565). ผ้าทอลายช่อใบมะขาม ลายผ้าเอกลักษณ์ประจำจังหวัดชัยนาท. สำนักงานจังหวัดชัยนาท.
สุภางค์ จันทวานิช. (2551). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนิศา โพธิแสนสุข และละอองดาว ภูสํารอง. (2565). การส่งเสริมและประชาสัมพันธ์ภูมิปัญญาการทอผ้ากลุ่มทอผ้าบ้านลาดบูรพา ตําบลศรีสุข อําเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. Journal of Social Science for Local Development Rajabhat Maha Sarakham University, 9(2), 138 - 149.
สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอเนินขาม. (2562). ข้อมูลชุมชนตำบลเนินขาม อำเภอเนินขาม จังหวัดชัยนาท. สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอเนินขาม.
อัมพิกา อําลอย. (2564). การบริหารจัดการภูมิปัญญาท้องถิ่นในชุมชนในประเทศไทย. เจ-ดี: วารสารวิชาการการออกแบบสภาพแวดล้อม, 8(1), 171 - 191.
Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216 - 224. doi: https://doi.org/10.1080/01944366908977225
Belletti, G., Marescotti, A. & Touzard, J. M. (2017). Geographical Indications, Public Goods, and Sustainable Development: The Roles of Actors’ Strategies and Public Policies. World Development, 98, 45 - 57.
Boccella, N. & Salerno, I. (2016). Creative Economy, Cultural Industries and Local Development. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 223, 291 - 296.
Bocken, N. M., De Pauw, I., Bakker, C., & Van Der Grinten, B. (2016). Product Design and Business Model Strategies for a Circular Economy. Journal of Industrial and Production Engineering, 33(5), 308 - 320.
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1980). Participation's Place in Rural Development: Seeking Clarity through Specificity. World Development, 8(3), 213 – 235. doi: https://doi.org/10.1016/0305-750X(80)90011-X
Cornwall, A. (2008). Unpacking ‘Participation’: Models, Meanings and Practices. Community Development Journal, 43(3), 269 - 283. doi: https://doi.org/10.1093/cdj/bsn010
Creswell, J. W. & Creswell, J. D. (2017). Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches. Sage Publications.
Dinnie, K. (2015). Nation Branding: Concepts, Issues, Practice. Routledge.
Freire, P. (1970). Pedagogy of the Oppressed. Continuum.
Guest, G., Bunce, A. & Johnson, L. (2006). How Many Interviews are Enough? An Experiment with Data Saturation and Variability. Field methods, 18(1), 59 - 82.
Magagula, V. (2025). The Participation Paradox: Analysing Community Disengagement through Dependency Theory. Development Southern Africa, 1 - 22.
Nonaka, I. & Takeuchi, H. (2007). The Knowledge-creating Company. Harvard Business Review, 85(7/8), 162.
Oakley, P. & Marsden, D. (1984). Approaches to Participation in Rural Development. International Labour Office.
Pretty, J. N. (1995). Participatory Learning for Sustainable Agriculture. World development, 23(8), 1247 - 1263. doi: https://doi.org/10.1016/0305-750X(95)00046-F
UNESCO. (2017). Engaging Local Communities in Stewardship of World Heritage. UNESCO.
