ภูมิปัญญาการสร้างอารมณ์ขันในวรรณกรรมล้อ ประเภทร้อยกรองร่วมสมัยของไทย

Main Article Content

ฐานะมนตร์ กลิ่นจันทร์แดง

บทคัดย่อ

                   บทความนี้มุ่งศึกษาภูมิปัญญาการสร้างอารมณ์ขันในวรรณกรรมล้อประเภทร้อยกรองร่วมสมัยของไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการเชื่อมโยงกับวรรณกรรมต้นแบบ และกลวิธีการสร้างความขบขัน โดยวิเคราะห์จากบทร้อยกรองร่วมสมัย จำนวน 2 เรื่อง คือ “ฉันจึงมาหาความหงอย” ของไพบูลย์ วงษ์เทศ และ “พาราสาวัตถี” ของคมทวน คันธนู ผลการศึกษาพบว่า วรรณกรรมล้อประเภทร้อยกรองร่วมสมัยของไทยใช้กลวิธีการเชื่อมโยงกับวรรณกรรมต้นแบบ 3 วิธี ได้แก่ 1) การเลียนแบบถ้อยคำ 2) การเลียนเสียงสัมผัส และ 3) การเลียนรูปแบบคำประพันธ์ ส่วนกลวิธีการสร้างความขบขัน พบทั้งสิ้น 6 วิธี ได้แก่ 1) การสร้างเนื้อหาให้ขัดกับวรรณกรรมต้นแบบ 2) การสร้างเนื้อหาหรือแนวคิดให้ขัดกันเอง 3) การใช้ภาษาที่ขัดกับสัญนิยมทางวรรณกรรม 4) การหักมุม   5) การเล่นกับความหมายของคำ และ 6) การใช้คำที่แสดงถึงเรื่องเพศ การศึกษาวรรณกรรมล้อ    ประเภทร้อยกรองร่วมสมัยของไทยสะท้อนให้เห็นภูมิปัญญาของผู้แต่งในการใช้ภาษาและการประพันธ์ร้อยกรอง ตลอดจนแสดงให้เห็นภูมิปัญญาของสังคมที่ใช้วรรณกรรมล้อเป็นวิธีระบายความรู้สึกและแสดงออกซึ่งอารมณ์ขันของคนไทย

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

บท
บทความวิชาการ

References

คมทวน คันธนู. (2530). วิเคราะห์วรรณกรรม วิจารณ์วรรณกร. กรุงเทพมหานคร: ดอกหญ้า.
จันทิมา หวังสมโชค. (2549). กลวิธีสื่ออารมณ์ขันในละครตลกสถานการณ์ของไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จ่าง แซ่ตั้ง. (2528). ยามเช้า. กรุงเทพมหานคร: หจก.หนึ่งเจ็ดการพิมพ์.
จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระฯ. (2515). วงศ์เทวราช. กรุงเทพมหานคร: องค์การค้าของคุรุสภา.
โชษิตา มณีใส. (2540). การศึกษาวิเคราะห์วรรณกรรมล้อเลียนเรื่องระเด่นลันได. ใน รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2543). คำหยาด. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: เกี้ยว-เกล้า พิมพการ.
ประคอง เจริญจิตรกรรม. (2551). ภูมิปัญญาในวรรณกรรม. วารสารศิลปศาสตร์, 8(1), 1-18.
__________. เพลงพิษฐาน. สืบค้น 12 ตุลาคม 2563. จาก www.nsru.ac.th.
ไพบูลย์ วงษ์เทศ. (2525). ฉันจึงมาหาความหงอย. กรุงเทพมหานคร: เจ้าพระยา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรม อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
__________. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542. กรุงเทพมหานคร: นานมี บุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
รื่นฤทัย สัจจพันธ์. (2537). วรรณกรรมปัจจุบัน. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: รามคำแหง.
สุนทรี สังข์อยุทธ์. (2533). การวิเคราะห์ลักษณะเสียดสีในร้อยกรองไทยปัจจุบัน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุภาษิตพระร่วง. (ม.ม.ป.) เอกสารประกอบการสอนวิชา ท. 651 จารีตในวรรณกรรมไทย. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (อัดสำเนา)
สุมาลี วีระวงศ์ และคณะ. (2544). กวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัย: บทวิเคราะห์และสรรนิพนธ์. กรุงเทพมหานคร: ศยาม.
อังคาร กัลยาณพงศ์ (2513). กวีนิพนธ์ของอังคาร กัลยาณพงศ์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). พระนคร: ศึกษิตสยาม.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2544). ภาพรวมภูมิปัญญาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์.
Abrams, M. H. (2538). A Glossary of Literary Terms. “อธิบายศัพท์วรรณคดี”. แปลโดย ทองสุก เกตุโรจน์. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์พัฒนาหนังสือ กรมวิชาการ.
Drabble, Margaret and Stringer, Jenny, ed., (2003). The Concise Oxford Companion to English Literature. (2nd ed.). Oxford: Oxford University Press.