The Development of Online Leave Verification System through Digital Technology to Enhance Leave Management at the Information Technology and Communication Bureau, Office of the Attorney General
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to (1) study the problems and needs for developing an online leave verification system, (2) develop an online leave verification system using digital technology, and (3) evaluate user satisfaction with the system for the Information Technology and Communication Bureau, Office of the Secretariat of the Office of the Attorney General. The research employed an action research approach based on Kemmis & McTaggart's concept. The sample consisted of 64 administrative civil servants. Research instruments included questionnaires, the developed information system, and satisfaction evaluation forms. Data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, meaning, and standard deviation.
The findings revealed that (1) the main problem was difficulty in accessing leave information, which was time-consuming, as personnel had to call staff members every time, resulting in delays and redundant workload; (2) the developed system had appropriateness at the highest level ( = 4.78, S.D. = 0.29), could be used on various devices, and displayed complete and accurate leave information; and (3) user satisfaction was at the highest level ( = 4.61, S.D. = 0.21), particularly in terms of aesthetics and design. The system reduced workload, increased convenience in accessing information, and supported the paperless office policy.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ยังไม่เคยลงตีพิมพ์ในวารสารใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
บทความที่ลงพิมพ์เป็นข้อคิดเห็น/แนวคิด/ทัศนคติของผู้เขียนเท่านั้น หากเกิดผลทางกฎหมายใดๆที่อาจ
เกิดขึ้นจากบทความนี้ ผู้เขียนจะเป็นผู้รับผิดชอบ และบทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารเท่านั้น
References
ธนภัทร กุหลาบทิพย์ และคงวุฒิ แสงกล้า. (2561). การพัฒนาระบบลางานออนไลน์ของสหกรณ์ออมทรัพย์ ขอนแก่น จำกัด. SciTech Research Journal, 1(2), 35–40.
ธนภัทร เจิมขวัญ, ชัยณรงค์ รักธรรม, วรรณิภา ณ นคร และสุวิทย์ วิบูลย์เศรษฐ์. (2563). ระบบฐานข้อมูลการลา: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 11 (หน้า 1929–1937). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
นนิดา สร้อยดอกสน, จุฑารัตน์ ทิพย์สุวรรณ, พงษ์ศักดิ์ สุขอ้วน และจิตราภรณ์ บุษยะมา. (2557). การพัฒนาระบบลางานออนไลน์. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร, 8(2), 115–126. https://doi.org/10.14456/jrmutp.2014.24
นพรัตน์ พระดวงงาม. (2567). การพัฒนาระบบสารสนเทศการลางานของบุคลากร กรณีศึกษา: กองการเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารวิชาการเพื่อการพัฒนานวัตกรรมเชิงพื้นที่, 5(3), 1–17.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). สุวีริยาสาส์น.
ประกาศคณะกรรมการอัยการ เรื่อง การแบ่งหน่วยงานและการกำหนดอำนาจและหน้าที่ของหน่วยงานภายในของสำนักงานอัยการสูงสุด พ.ศ. 2563. (2563, 15 กันยายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 137 ตอนที่ 73 ก, หน้า 27–98.
ประทุมวรรณ มูลศรี และโสภณ เครือแก้ว. (2563). การสำรวจความพึงพอใจต่อระบบการลางานออนไลน์ของคณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารวิชาการที่ประชุมสภาข้าราชการ พนักงานและลูกจ้างมหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย (ปขมท.), 9(2), 66–75. https://hdl.handle.net/20.500.14740/9155
พระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553. (2553, 7 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 127 ตอนที่ 75 ก, หน้า 38–50.
มณีรัตน์ ชัยยะ และเพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล (Digital HR). วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 11(1), 104–115.
สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. (2562). แนวปฏิบัติการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA Guideline). https://www.ipthailand.go.th/images/26881/PDPA_Guideline_v_1.pdf
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566–2570.
สำนักงานอัยการสูงสุด. (2568). คำสั่งสำนักงานอัยการสูงสุด 2568. https://www.ago.go.th/
โอภาส เอี่ยมสิริวงศ์. (2560). การวิเคราะห์และออกแบบระบบ (ฉบับปรับปรุงเพิ่มเติม). ซีเอ็ดยูเคชั่น.
Adamu, A. (2024). Employee leave management system [Report]. https://doi.org/10.60692/b894w-vpc73
Al-Khouri, A. M. (2011). PKI in government identity management systems. International Journal of Network Security & Its Applications, 3(3), 69–96. https://doi.org/10.5121/IJNSA.2011.3306
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Fortich, M. S., & Marcial, D. E. (2015). Human resource e-leave management: A decision support system. Informatics, 10(2). https://doi.org/10.21460/INF.2014.102.329
Hill, R. (1998). What sample size is "enough" in internet survey research. Interpersonal Computing and Technology: An Electronic Journal for the 21st Century, 6(3-4), 3–12.
Ivkovic, M., & Centner, M. (n.d.). Information cards and affirmative statements. https://doi.org/10.5220/0002804203330339
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Deakin University.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Pratama, R. (2024). Perancangan dan implementasi sistem manajemen cuti pegawai berbasis web menggunakan pendekatan agile. JITET: Jurnal Informatika dan Teknik Elektro Terapan, 12(3). https://doi.org/10.23960/jitet.v12i3.4527
Priisalu, J., & Ottis, R. (2017). Personal control of privacy and data: Estonian experience. Health Technology, 7(4), 441–451. https://doi.org/10.1007/S12553-017-0195-1
Spanish Data Protection Agency. (2019). A guide to privacy by design. https://www.aepd.es/guides/guide-to-privacy-by-design.pdf
Turner, R. C., & Carlson, L. (2003). Indexes of item-objective congruence for multidimensional items. International Journal of Testing, 3(2), 163–171. https://doi.org/10.1207/S15327574IJT0302_5
