วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี

การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ชุมชนโดยกระบวนการมีส่วนร่วม ในเส้นทางหุบเขาศรีลานนา บ้านแม่แพง ตำบลแม่ปั๋ง จังหวัดเชียงใหม่

2025-11-19T15:28:28+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพและทรัพยากรการท่องเที่ยวของบ้านแม่แพงตามเส้นทางชุมชนหุบเขาศรีลานนา 2) แลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันระหว่างชุมชนกับนักศึกษาต่างประเทศเพื่อสร้างแนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างสร้างสรรค์ และ 3) พัฒนาแนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ชุมชนด้วยกระบวนการมีส่วนร่วม การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research: PAR) ผสานแนวคิดการท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community-Based Tourism: CBT) การวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์ SWOT–TOWS และกิจกรรม Design Thinking กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ตัวแทนสมาชิกกลุ่มวิสาหกิจชุมชนหุบเขาศรีลานนา 30 คน และนักศึกษาจาก Temasek Polytechnic ประเทศสิงคโปร์ จำนวน 35 คน ภายใต้โครงการ Passage to ASEAN ในฐานะนักท่องเที่ยวทดลองเส้นทาง

ผลการวิจัยพบว่า 1) บ้านแม่แพงมีศักยภาพด้านทรัพยากรการท่องเที่ยว ทั้งธรรมชาติและวัฒนธรรม เช่น ต้นฉำฉากลางน้ำ น้ำตกม่อนหินไหล น้ำพุร้อนโป่งบัวบาน วัดแม่ปั๋ง และเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล รวมถึงผลิตภัณฑ์ชุมชน เช่น สมุนไพร ผ้าทอ จักสาน และอาหารท้องถิ่น โดยมีข้อจำกัดสำคัญคือการขาดระบบบริหารจัดการ การจัดลำดับจุดท่องเที่ยว และโครงสร้างพื้นฐานบริการนักท่องเที่ยวที่ยังไม่ครบถ้วน 2) การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างชุมชนกับนักศึกษาต่างประเทศนำไปสู่แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ คือ “Youth Adventure & Eco Destination” ที่ผสานประสบการณ์เชิงนิเวศ วัฒนธรรม และวิถีชีวิต พร้อมการสื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์สอดคล้องกับพฤติกรรมนักท่องเที่ยวรุ่นใหม่ และ 3) การวิเคราะห์ SWOT–TOWS ทำให้เกิดแนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวที่ชัดเจน และนำไปสู่การออกแบบเส้นทาง “Mae Pang Eco–Cultural Route” ซึ่งรวมกิจกรรมล่องเรือ เดินป่า ตลาดชุมชน และเวิร์กช็อปหัตถกรรมอย่างเป็นระบบ พร้อมข้อเสนอจัดตั้งศูนย์บริการนักท่องเที่ยวเพื่อเป็นศูนย์กลางข้อมูลและผลิตภัณฑ์ชุมชน

สรุปผลการวิจัยพบว่า การบูรณาการการมีส่วนร่วมของชุมชนกับการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างประเทศเป็นกลไกสำคัญในการยกระดับศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนสู่มาตรฐานเชิงสร้างสรรค์ เชื่อมโยงแนวคิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และสนับสนุนนโยบายเศรษฐกิจ BCG (Bio–Circular–Green Economy) ของประเทศ

มาตรการทางกฎหมายในการเปลี่ยนประเภทโรงเรียนในระบบ ประเภทอาชีวศึกษา เป็นสถาบันการอาชีวศึกษาเอกชน

2025-12-18T15:59:39+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาคำตอบเกี่ยวกับมาตรการทางกฎหมายในการเปลี่ยนประเภทโรงเรียนในระบบ ประเภทอาชีวศึกษาที่มีความพร้อมและศักยภาพสามารถจัดการอาชีวศึกษาระดับปริญญาได้เป็นสถาบันการอาชีวศึกษาเอกชน การวิจัยใช้วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) ในรูปแบบของการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) โดยการศึกษา รวบรวม ค้นคว้าและสังเคราะห์เอกสารทางกฎหมายไทย

ผลการวิจัยพบว่า การเปลี่ยนประเภทโรงเรียนในระบบ ประเภทอาชีวศึกษา เป็นสถาบันการอาชีวศึกษาเอกชน จำเป็นที่จะต้องตราพระราชบัญญัติขึ้นมารองรับ โดยพระราชบัญญัติมีโครงสร้างประกอบด้วย ขอบวัตถุประสงค์ ผู้รับใบอนุญาต หลักเกณฑ์การเปลี่ยนประเภท การจัดการศึกษา การกำกับดูแล มาตรฐานการอาชีวศึกษา และกองทุนส่งเสริมการอาชีวศึกษาเอกชน เป็นต้น การวิจัยเสนอแนะให้นำผลการศึกษาไปตราเป็นพระราชบัญญัติสถาบันการอาชีวศึกษาเอกชน พ.ศ. .... เพื่อใช้บังคับเป็นกฎหมายมาตรฐานกลางรองรับการเปลี่ยนประเภทโรงเรียนในระบบ ประเภทอาชีวศึกษา เป็นสถาบันการอาชีวศึกษาเอกชน รวมถึงการออกหลักเกณฑ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง

ผลของการใช้ศิลปะบำบัดแมนดาลาต่อการเสริมสร้างทักษะทางอารมณ์ และสังคมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6

2025-11-27T15:40:50+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทักษะทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 และเปรียบเทียบทักษะทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4-6 ที่มีคะแนนทักษะทางอารมณ์และสังคมอยู่ในระดับน้อยและน้อยที่สุดก่อนและหลังการใช้ศิลปะบำบัดแมนดาลา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในงานวิจัยคือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ปีการศึกษา 2568 ของโรงเรียนบ้านท่ายาง จ.เพชรบุรี จำนวน 15 คน ที่มีคะแนนทักษะทางอารมณ์และสังคมอยู่ในระดับน้อยและน้อยที่สุด ด้วยการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ดำเนินการทดลองจำนวน 20 ครั้ง ต่อเนื่อง 4 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 5 วัน วันจันทร์ - วันศุกร์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดทักษะทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 -6 และศิลปะบำบัดแมนดาลา แล้วทำการประเมินซ้ำหลังการทดลองครบ 20 ครั้ง ด้วยแบบวัดทักษะทางอารมณ์และสังคม นำคะแนนของทักษะทางอารมณ์และสังคมก่อน-หลังไปวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติ t-test for dependent samples เปรียบเทียบก่อนและหลังการทดลอง

ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ของโรงเรียนบ้านท่ายาง จ.เพชรบุรี มีทักษะทางอารมณ์และสังคมอยู่ในระดับสูงและนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ที่มีคะแนนทักษะทางอารมณ์และสังคมอยู่ในระดับน้อยและน้อยที่สุดที่เข้าร่วมศิลปะบำบัดแมนดาลามีคะแนนค่าเฉลี่ยทักษะทางอารมณ์และสังคมหลังการเข้าร่วมสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเข้าใจโมเดลเศรษฐกิจ BCG ของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล

2025-12-25T15:55:45+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความเข้าใจโมเดลเศรษฐกิจ BCG ของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ 2) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาที่มีต่อโมเดลเศรษฐกิจ BCG และ 3) เสนอแนวทางการส่งเสริมความเข้าใจเกี่ยวกับโมเดลเศรษฐกิจ BCG เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ประชากรคือกลุ่มนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล จำนวน 1,083 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามสูตรของ Taro Yamane ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 321 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบสะดวก (Convenience Sampling) เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาได้ค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ตั้งแต่ 0.67 ขึ้นไป และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.946 ผู้วิจัยดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลผ่านช่องทางออนไลน์ (Google Forms) และแบบสอบถามฉบับกระดาษ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis)

ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยด้านการรับข้อมูลผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ด้านการศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง และด้านการเข้าร่วมกิจกรรมของสถาบัน ร่วมกันพยากรณ์ความเข้าใจโมเดลเศรษฐกิจ BCG ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยสามารถพยากรณ์ได้ร้อยละ 25.30 (R² = 0.253) โดยการรับข้อมูลผ่านสื่อสังคมออนไลน์มีอิทธิพลสูงสุด (β = 0.38) รองลงมาคือการศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง (β = 0.29) และการเข้าร่วมกิจกรรมของสถาบัน (β = 0.18) ตามลำดับ 2) นักศึกษามีความคิดเห็นต่อโมเดลเศรษฐกิจ BCG ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (𝑥̄ = 4.17, S.D. = 0.58) เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า มิติเศรษฐกิจสีเขียวมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (𝑥̄ = 4.25) อยู่ในระดับมากที่สุด รองลงมา คือ มิติเศรษฐกิจชีวภาพ (𝑥̄ = 4.15) และมิติเศรษฐกิจหมุนเวียน (𝑥̄ = 4.11) ตามลำดับ และ 3) แนวทางการส่งเสริมความเข้าใจควรเน้นการพัฒนาสื่อความรู้ดิจิทัลในรูปแบบวิดีโอสั้น (Short Video) ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ควบคู่กับการจัดกิจกรรมเชิงปฏิบัติการ เช่น การประกวดแผนธุรกิจ สีเขียว เพื่อกระตุ้นการเรียนรู้และการนำไปประยุกต์ใช้จริง

แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพการจัดการเรื่องร้องเรียน ของประชาชน: กรณีศึกษาสำนักงานเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

2026-01-09T14:12:50+07:00

การศึกษาครั้งนี้วัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรคและข้อจำกัดของการแก้ไขปัญหาข้อร้องเรียนของประชาชนของสำนักงานเขตหนองแขมกรุงเทพมหานคร 2) เพื่อศึกษาแนวทางเพิ่มประสิทธิภาพการแก้ไขปัญหาข้อร้องเรียนของประชาชนของสำนักงานเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร โดยใช้จากการสัมภาษณ์เชิงลึก สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลทั้งหมด 13 คน ได้แก่ ผู้บริหารเขตทั้งหมด 8 คน ผู้ปฏิบัติงานทั้งหมด 5 คน ผลการศึกษาพบว่า ปัญหาอุปสรรคและข้อจำกัดของการแก้ไขปัญหาข้อร้องเรียนของประชาชนของสำนักงานเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร ได้แก่ ปัญหาด้านบุคลากร ความล่าช้าและงบประมาณ ด้านวัสดุและครุภัณฑ์ ด้านความเข้าใจในอำนาจหน้าที่และขอบเขตของกฎหมายแนวทางเพิ่มประสิทธิภาพการแก้ไขปัญหาข้อร้องเรียนของประชาชนของสำนักงานเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร 1) ต้องมีรายละเอียดของการร้องเรียนให้มีความชัดเจนมากที่สุด 2) ตรวจสอบเรื่องร้องเรียนฝ่ายใดที่มีอำนาจหน้าที่ในการแก้ไขปัญหา 3) ตรวจสอบการร้องเรียนเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ 4) ตรวจสอบว่าสำนักงานเขตมีอำนาจหน้าที่ในการจัดการแก้ไขปัญหาในเรื่องนั้นหรือไม่ 5) ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานอื่น ต้องมีการประสานไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องโดยเร็ว และการสำรวจพื้นที่เชิงรุกสำรวจวางแผนการปฏิบัติงานอย่างสม่ำเสมอ และต้องมีการประชาสัมพันธ์ให้ความรู้ต่าง ๆที่เป็นประโยชน์ รวมถึงการประชุมร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หน่วยงานพื้นที่ใกล้เคียงในการวางแผนการปฏิบัติงาน เพื่อแก้ไขให้ปัญหาเรื่องร้องเรียนลดลงและประชาชนเกิดความพึงพอใจสูงสุด

ความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อนโยบายการให้บริการงานทะเบียนราษฎรของเทศบาลในเขต อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ

2025-12-26T17:30:21+07:00

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อนโยบายการให้บริการงานทะเบียนราษฎร 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นที่มีต่อนโยบายการให้บริการงานทะเบียนราษฎรของเทศบาลในเขตอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ และ 3) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความคิดเห็นที่มีต่อนโยบายการให้บริการงานทะเบียนราษฎรของเทศบาลในเขตอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ โดยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ที่เก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถามประชาชนที่รับบริการงานทะเบียนราษฎรในช่วงปี 2567 จำนวน 376 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถามแบบมีโครงสร้าง และวิเคราะห์ปัจจัยส่วนบุคคลและความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อนโยบายการให้บริการงานทะเบียนราษฎร โดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าความถี่ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สำหรับการวิเคราะห์ความแตกต่างใช้การทดสอบ t-test และ One-Way ANOVA

ผลการวิจัย พบว่า ผู้ใช้บริการมีความพึงพอใจต่อการให้บริการงานทะเบียนราษฎรในภาพรวมและในรายด้านทุกด้านอยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.25, SD = 0.669) และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ปรากฎว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยความคิดเห็นสูงสุด คือ ด้านนโยบายความรวดเร็วและถูกต้องทันต่อเวลา (x̄ = 4.30, SD = 0.619) รองลงมาคือ ด้านนโยบายด้านความเสมอภาคในการให้บริการ (x̄ = 4.26, SD = 0.670) ด้านนโยบายด้านระบบการให้บริการ (x̄ = 4.26, SD = 0.702) ด้านนโยบายด้านสถานที่ที่ให้บริการ (x̄ = 4.25, SD = 0.654) และด้านนโยบายด้านเจ้าหน้าที่ผู้ให้บริการ (x̄ = 4.20, SD = 0.704) ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า เพศ อายุ อาชีพระดับการศึกษา และรายได้เฉลี่ยต่อเดือนไม่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05

การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยตนเองผ่านโปรแกรม SPEEXX ของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี

2026-01-06T18:11:51+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี ภายหลังการเรียนรู้ด้วยตนเองผ่านโปรแกรม SPEEXX และเพื่อสำรวจความพึงพอใจของผู้เรียนต่อบทเรียนในระดับ A1–A2 และ B1 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักศึกษาจำนวน 439 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบวัดระดับภาษาอังกฤษตามกรอบ CEFR และแบบสอบถามความพึงพอใจ เก็บข้อมูลเป็นระยะเวลา 3 เดือน โดยกำหนดให้ผู้เรียนมีชั่วโมงเรียนสะสมไม่น้อยกว่า 50 ชั่วโมง

ผลการวิจัยพบว่า ความสามารถทางภาษาอังกฤษของนักศึกษาหลังเรียนมีแนวโน้มพัฒนาสูงขึ้นอย่างชัดเจน ผู้เรียนส่วนใหญ่สามารถเลื่อนระดับความสามารถจากระดับเริ่มต้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นตามมาตรฐาน CEFR อีกทั้งยังมีความพึงพอใจต่อการเรียนรู้ผ่านโปรแกรม SPEEXX อยู่ในระดับมากที่สุด แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมสามารถส่งเสริมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบการเรียนรู้ด้วยตนเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ข้อค้นพบของการวิจัยสะท้อนว่า โปรแกรม SPEEXX เป็นเครื่องมือ e-Learning ที่สอดคล้องกับแนวคิดการเรียนรู้แบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง และช่วยสนับสนุนการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษของนักศึกษาในบริบทอุดมศึกษาได้อย่างเป็นรูปธรรม