Techniques of Performing Uphakarn Horse in Mask Dance
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The study aimed to investigate how to depict the adopted techniques of performing the Uphakarn horse in
mask dance as developed by the Office of Performing Arts and the Fine Arts Department. Observation and
apprenticeship of the adoptive horse character process from Mr. Pakorn Wichit, analyze the data using the theory of
movement. Present the findings of the analytical description.
The results showed that the inventor of the patron horse choreography process in the Khon show was Lady Peaw Sanitwongseni, who first performed it. In 1958, Lakon Silpakorn played the role of the first adopted horse character, Jatuporn Rattanawaraha. The role of the adoptive horse was to embody the character of Rama's thronehorse, which was used in the Aswameth ceremony to represent the majesty of India 's ancient monarchs. It had a clearly defined textbook characteristic: it had a black head. There was a white body, which was born by imitating the horse-and-pony process in nature combined with the process in Thai dance. The patron horse character in the Khon show had a unique handmade horse: a handful of both hands to symbolize the front foot of the horse in nature, which appeared to represent the front foot of the horse in nature, and which appeared to have four wrist characteristics, 4 head
characteristics, and the use of legs and feet in the choreography process of 12 adoptive horses. The adoptive horse had
a total of 28 important moves, and it was characterized by the use of 3 levels of power to express the emotions of the
foster horse's character:
1. "Light level"; refered to a ponytail process that was characterized by little or no movement in the show to show off the physical beauty and costume of the performer.
2. "Moderate level"; refered to the process ofposture in which the body was continuously moved and with uniform force, moving from place to place in various
poses to communicate the journey.
3. "Heavy level"; refered to the movement of the body in heavy strength; it was a
fast movement, it conveyed the character's unusual emotions, or it was a show of character strength.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ยังไม่เคยลงตีพิมพ์ในวารสารใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
บทความที่ลงพิมพ์เป็นข้อคิดเห็น/แนวคิด/ทัศนคติของผู้เขียนเท่านั้น หากเกิดผลทางกฎหมายใดๆที่อาจ
เกิดขึ้นจากบทความนี้ ผู้เขียนจะเป็นผู้รับผิดชอบ และบทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารเท่านั้น
References
ศุภวรรณ ตันมณี. การศึกษาเรื่องม้าในดินแดนประเทศไทย จากหลักฐานทางโบราณคดี [วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร; 2552.
โสภณ ชูช่วย. บทบาทพิเศษของม้าในวรรณคดีไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินท์; 2535.
_______ . ม้าในนาฏกรรมไทย. วารสารราชบัณฑิตยสถาน 2556;1:131.
สุวรรณี ชลานุเคราะห์. เรื่องกฏเกณฑ์นาฏศิลป์ไทย [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพฯ: คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2557 [เข้าถึงเมื่อ 23 มีนาคม 2564]. เข้าถึงได้จาก: https://www.youtube.com/watch?v=bkP- Ca3HZFo
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2547
ศุภชัย จันทร์สวรรณ์. การศึกษาวิเคราะห์วิธีการร่ายรำ และลีลาท่ารำของโขนตัวพระ : กรณึศึกษาตัวพระราม
[ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2547.
ไพโรจน์ ทองคำสุก. แนวคิด และวิธีแสดงโขนลิง [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต]. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2549.
สวภา เวชสุรักษ์. หลักนาฏยประดิษฐ์ของท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต].
กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2547.
