การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวทางเรือเชิงสร้างสรรค์คลองฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร สำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ 2) เพื่อศึกษาส่วนประสมทางการตลาด 3) เพื่อศึกษาลักษณะประชากรศาสตร์ที่ส่งผลต่อส่วนประสมทางการตลาด และ 4) เพื่อพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวทางเรือเชิงสร้างสรรค์คลองฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร สำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ โดยใช้การวิจัยแบบผสมผสาน รูปแบบเชิงอธิบายตามลำดับ ประกอบด้วย 2 ระยะ ได้แก่ การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ 400 คน ด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบ t-test และ One-way ANOVA แล้วนำผลที่ได้ไปกำหนดประเด็นการสำรวจภาคสนาม การสังเกตพื้นที่ และการประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว เพื่อบูรณาการข้อมูลในการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยว
ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เดินทางร่วมกับครอบครัวเพื่อเยี่ยมชมแหล่งประวัติศาสตร์ ศาสนสถาน และวิถีชีวิตริมคลอง โดยสนใจกิจกรรมด้านศาสนา ตลาดชุมชนการล่องเรือ อาหารท้องถิ่น และการเรียนรู้ร่วมกับชุมชน ด้านส่วนประสมทางการตลาด นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญกับด้านผลิตภัณฑ์มากที่สุด รองลงมา ได้แก่ ราคา ช่องทางการจัดจำหน่าย และการส่งเสริมการตลาด ขณะที่เพศ อายุ ระดับการศึกษา และภูมิภาคส่งผลต่อความคิดเห็นในบางด้านอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการบูรณาการข้อมูลนำไปสู่การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวทางเรือเชิงสร้างสรรค์แบบโปรแกรมระยะสั้น เชื่อมโยงแหล่งท่องเที่ยว 14 แห่ง โดยคัดเลือกจากความปลอดภัยของท่าเรือ ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว และกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์ อันนำไปสู่การสร้างคุณค่าการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของคลองฝั่งธนบุรี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ และตารางประกอบที่ลงพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้นิพนธ์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์แต่เพียงผู้เดียว กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นตามและไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ
เอกสารอ้างอิง
ธนาศิลป์ ทองสมจิตต์ และนุชษรา ติเยาว์. (2569). การขับเคลื่อนการท่องเที่ยวกีฬาทางน้ำเชิงสร้างสรรค์พื้นที่เมืองเก่าริมน้ำสองแคว-แม่กลอง จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย, 5(1), 115–127.
ธีรพร ทองขะโชค, และศันสนีย์ จันทร์อานุภาพ. (2568). การพัฒนากลยุทธ์การตลาดท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ชุมชนปากบารา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(4), 73–88.
นุชนารถ รัตนสุวงศ์ชัย, ศุศราภรณ์ แต่งตั้งลำ, และภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2566). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดชัยนาท สิงห์บุรี และลพบุรี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 19(1), 37–73.
พงษ์พันธุ์ พุทธิวิศิษฎ์, พีรภัทร สงวนศิลป์, คู่ขวัญ แสงศิริ, และอรรถพล รอดแก้ว. (2568). แนวทางการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงศรัทธาโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนท่าชัย-ศรีสัชนาลัย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 7(3), 229–243.
พรฟ้า สุทธิคุณ. (2567). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวตามแนวคิดทฤษฎีของวาโร เพ็งสวัสดิ์. วารสารวิชาการการพัฒนาท้องถิ่น วิทยาลัยชุมชนพังงา, 1(1), 14-25.
ศรัญญู จันทร์วงศ์ และ ศุภกรณ์ ดิษฐพันธุ์. (2565). ปัจจัยการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ใน เส้นทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา : ชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเพชรบุรี. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการวิจัย และงานสร้างสรรค์, 9(2), 94-110.
สุชาดา ธโนภานุวัฒน์. (2564). แนวทางการจัดการเชิงกลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวต้นแบบเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 15(1), 131-150.
สุถี เสริฐศรี, อัจฉรา ศรีลาชัย, และพงศ์เสวก เอนกจำนงค์พร. (2568). การศึกษาศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษา ชุมชนศิลาเพชร อำเภอปัว จังหวัดน่าน. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 7(3), 88–104.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education. Greenwood Press.
ChatGPT. (2026). เส้นทางการท่องเที่ยวทางเรือเชิงสร้างสรรค์ คลองฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร. https://chat.openai.com/chat
Duxbury, N., Bakas, F. E., & Vinagre de Castro, T. (2021). Creative tourism development models towards sustainable and regenerative tourism. Sustainability, 13(1), 2–19.
Kotler, P., & Armstrong, G. (2018). Principles of marketing. 17th Edition. Pearson Education.
Kotler, P., Bowen, J. T., & Makens, J. C. (2017). Marketing for hospitality and tourism. 7th Edition. Pearson.
Middleton, V. T. C., & Clarke, J. (2001). Marketing in travel and tourism. 3rd Edition. Butterworth-Heinemann.
OECD. (2022). Culture and local development: Maximising the impact. OECD Publishing.
Richards, G. (2011). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research, 38(4), 1225–1253.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12–21.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
UNCTAD. (2010). Creative economy report 2010: Creative economy: A feasible development option. United Nations Conference on Trade and Development.
UNESCO. (2006). Towards sustainable strategies for creative tourism. In Discussion Report of the Planning Meeting for the 2008 International Conference on Creative Tourism. Santa Fe, New Mexico, United States.
UNWTO. (2023). Tourism and sustainable development goals report. World Tourism Organization
