แนวทางการพัฒนาบริการสาธารณะสู่การเป็นองค์กรดิจิทัล ของเทศบาลเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี
2) เปรียบเทียบความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อการพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี จำแนกตามลักษณะส่วนบุคคล 3) ศึกษาปัจจัยด้านการเป็นองค์กรดิจิทัลที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี 4) ศึกษาแนวทางการพัฒนาบริการสาธารณะสู่การเป็นองค์กรดิจิทัลของเทศบาลเมืองเพชรบุรี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปของเทศบาลเมืองเพชรบุรี จำนวน 390 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความแปรปรวนทางเดียว การถดถอยเชิงพหุ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า 1) การพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี อยู่ในระดับมาก 2) ลักษณะส่วนบุคคล ได้แก่ อาชีพที่แตกต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี แตกต่างกัน 3) ปัจจัยด้านการเป็นองค์กรดิจิทัล ในภาพรวม ด้านความคิดดิจิทัล ด้านความรู้และทักษะดิจิทัล ด้านวัฒนธรรมดิจิทัล มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 ด้านกระบวนการดิจิทัล มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการพัฒนาบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองเพชรบุรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 4) แนวทางพัฒนาบริการสาธารณะสู่การเป็นองค์กรดิจิทัลของเทศบาลเมืองเพชรบุรี ได้แก่ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล การยกระดับคุณภาพชีวิต การรักษาความสงบ การส่งเสริมเศรษฐกิจและท่องเที่ยว การบริหารทรัพยากรสิ่งแวดล้อม และการอนุรักษ์วัฒนธรรม โดยเน้นการใช้เทคโนโลยีทันสมัย เช่น AI, IoT, GIS, และแพลตฟอร์มดิจิทัล เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพบริการ โปร่งใส เข้าถึงง่าย และยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณัฏฐาพงศ์ อภิโชติเดชาสกุล. (2561). ระดับคุณภาพการจัดบริการสาธารณะของเทศบาลตำบลกำแพง ปี 2560. การประชุมวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 1 มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา, 575-588.
เทศบาลเมืองเพชรบุรี. (2565). ข้อมูลพื้นฐาน. เรียกใช้เมื่อ 21 มิถุนายน 2568 จาก http://www.phetchaburicity.go.th/home/index.php.
นันทะ บุตรน้อย, สีธีรา ทิพย์วิวัฒน์พจนา และกาญจนา คุมา. (2563). ผลกระทบของการปรับเปลี่ยนสู่การเป็นองค์กรดิจิทัลต่อการพัฒนาการบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. Local Administration Journal, 13(4), 347-362.
บูรณจิตร แก้วศรีมล. (2566). การให้บริการสาธารณะภายใต้แนวคิดรัฐบาลดิจิทัล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 41(5), 83-96.
วิสิฏฐ์ คิดคำส่วน และเขมิกา ทองเรือง. (2566). การบริการสาธารณะของภาครัฐให้แก่ สังคม และประชาชน. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(2), 392-405.
ลักษณา ศิริวรรณ. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพการบริการสาธารณะด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลของสถาบันอุดมศึกษาจากมุมมองนโยบายสาธารณะและการจัดการเชิงกลยุทธ์. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสต์), 11(22), 175-195.
วันดี เลิศเจริญศิลป์และ กมลวรรณ วรรณธนัง. (2567). แนวทางการพัฒนาการให้บริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนจังหวัดอ่างทอง. Journal of Modern Learning Development, 9(12), 446-462.
วุฒิสาร ตันไชย. (2559). รูปแบบและประเภทการจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2568) ระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร สถิติประชากร รายจังหวัด. เรียกใช้เมื่อ 20 มีนาคม 2568 จาก https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/view
สุพจน์ บุญวิเศษ. (2563). การสร้างสรรค์นวัตกรรมการบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองในเขตพื้นที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. ชลบุรี: คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
อนุรัตน์ อนันทนาธร. (2567). รัฐบาลดิจิทัลของไทย. ชลบุรี: คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
Denhardt, R. B. (2008). Theory of Public Organization (5th ed). California: Thompson Wadsworth.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley and Son.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed). New York: Harper and Row Publications.
