การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาลของเทศบาลเมืองหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยแบบผสานวิธีครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล
2) ศึกษาความแตกต่างระหว่างลักษณะส่วนบุคคลกับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล 3) ศึกษาความสัมพันธ์เชิงเหตุผลระหว่างปัจจัยการจัดสวัสดิการผู้สูงอายุกับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล
4) ศึกษาแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปี ขึ้นไป ที่อาศัยอยู่ในเทศบาลเมืองหัวหิน จำนวน 400 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 8 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที ความแปรปรวนทางเดียว การถดถอยเชิงพหุ และ
การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า 1) คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล อยู่ในระดับมาก 2) ลักษณะส่วนบุคคลที่แตกต่างกัน มีคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล ไม่แตกต่างกัน 3) ปัจจัยในการจัดสวัสดิการผู้สูงอายุ ด้านการบริการทางการแพทย์และสาธารณสุข ด้านการสงเคราะห์เบี้ยยังชีพ มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 ด้านการจัดกิจกรรมทางสังคม และด้านการอำนวยความสะดวกและบริการสาธารณะ มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และ 4) แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามนโยบายรัฐบาล พบว่า ควรจัดอาชีพเสริมให้แก่ผู้สูงอายุ ควรมีการจัดเวรยามเพื่อเฝ้าระวังดูแลความปลอดภัยภายในชุมชน ควรจัดให้มีการตรวจสุขภาพผู้สูงอายุเป็นประจำ ควรมีการจัดสภาพแวดล้อมภายในชุมชนให้มีความปลอดภัย ควรมีการจัดตั้งชมรมสำหรับผู้สูงอายุ ควรจัดกิจกรรมเพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างผู้สูงอายุ คนในชุมชน และลูกหลาน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญา ชื่นอารมย์ และ วลัยนารี พรมลา. ( 2560). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 21(1), 94 -104.
จุฑามาศ ทรัพย์แสนดี. (2561). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุเพื่อรองรับสังคมผู้สูงอายุ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่อำเภอหนองหญ้าปล้อง จังหวัดเพชรบุรี. ใน (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
นีรสาห์ ลาสิทธิ์. (2559). การจัดการสวัสดิการผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม. ใน (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
น้ำผึ้ง แซ่เอ็ง. (2561). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ตามนโยบายรัฐบาล ของอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. ใน (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
พรนภา สมสกุล. (2562). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุเพื่อรองรับสังคมผู้สูงอายุตามนโยบายของรัฐบาลในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำปราณ อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ใน (วิทยานิพนธ์
รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
ภูมิวัฒน์ พรานสุข. (2558). แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดแพร่ ใน (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
มณัฐกร คงทอง. (2553). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตเมือง. ใน (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก, หน้า 1–31.
สำนักงบประมาณ. (2561). ข้อบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักงบประมาณ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย. (2543). จิตวิทยาพัฒนาการ: วัยผู้ใหญ่และวัยสูงอายุ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Beadle-Brown, J., Murphy, G., and Di Terlizzi, M. (2008). Quality of Life for the Camberwell Cohort. Journal of Applied Research in Intellectual Disabilities, 24, 380-390.
Thorson, J. A. (1995). Aging in a changing society. New York: Springer Publishing Company.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Harper and Row Publications.