การพัฒนาประสิทธิภาพโปรแกรมการให้ความช่วยเหลือเด็กและเยาวชน กลุ่มเสี่ยง

ผู้แต่ง

  • สุรัตน์ สาเรือง คณะนิติวิทยาศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
  • เปมิกา สนิทพจน์ โรงเรียนกฎหมายและการเมือง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต

คำสำคัญ:

การให้ความช่วยเหลือเด็กและเยาวชน , การพัฒนาประสิทธิภาพโปรแกรม, เด็กและเยาวชนกลุ่มเสี่ยง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ Module โปรแกรมในการช่วยเหลือเด็กและเยาวชน และส่งเสริมการมีส่วนร่วมของหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชนในการให้คำปรึกษาและช่วยเหลือเด็กและเยาวชน กลุ่มเป้าหมายคือ เด็กและเยาวชนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย ประชาชนจากภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน ผลการวิจัย พบว่า Module ที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมี 3 Module ได้แก่ 1) Module-Child เป็น Module เพื่อให้เด็กและเยาวชนที่เข้าร่วมกิจกรรมได้ลงทะเบียนเข้าเป็นสมาชิกในระบบโปรแกรม JUDA  2) Module-Help เป็น Module ที่มีลักษณะเป็นพื้นที่ Chat Bot ให้นักเรียนที่สมาชิกเป็นสมาชิกที่ผ่านการประเมินตนเองแล้วเลือกผู้ให้คำปรึกษา (Hero) ในด้านการป้องกันอาชญากรรม และด้านอื่นๆ 3) Module-Hero เป็น Module ที่ให้บุคลากรในกระบวนการยุติธรรม นักกฎหมาย นักวิชาการ และผู้ที่มีองค์ความรู้ในการให้คำปรึกษาแก่เด็กและเยาวชในด้านอื่นๆ ลงทะเบียนเป็นสมาชิกโปรแกรม JUDA ผลการวิจัย พบว่า เด็กและเยาวชนส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะตกเป็นเหยื่อระดับน้อย  มีพฤติกรรมรุนแรงในระดับเล็กน้อย และมีพฤติกรรมการใช้สารเสพติดระดับเล็กน้อยเช่นกัน สำหรับเด็กและเยาวชนกลุ่มเสี่ยงที่ควรเฝ้าระวัง ได้แก่ มีการใช้สารระเหย และกัญชาในสถานศึกษา ส่วนใหญ่ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับยาเสพติด แต่มีส่วนรู้เห็นและมีเพื่อนที่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด และทราบว่ามีใครเสพบ้าง โดยยาเสพติดที่เด็กและเยาวชนทราบว่ามีการใช้อยู่ในชุมชน คือ ยาบ้า ไอซ์ ยาอี กัญชา สารระเหย และยาเสียสาว เป็นต้น

เอกสารอ้างอิง

พร้อมเลิศ หล่อวิจิตร. (2555). คู่มือเขียนแอพ Android สำหรับผู้เริ่มต้น. โปรวิชั่น : กรุงเทพฯ.

เปมิกา สนิทพจน์. (2565). การพัฒนารูปแบบการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจในการดำเนินคดีเด็กอายุไม่เกิน 15 ปี. ปรัชญาดุษฎีนิพนธ์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุชาดา พลาชัยภิรมย์ศิล. (2554). แนวโน้มการใช้โมบายแอพพลิเคชั่น. วารสารนักบริหาร, 31(4), 110-115.

สุรัตน์ สาเรืองและคณะ. (2565). การพัฒนาประสิทธิภาพโปรแกรมประยุกต์สำหรับการรวบรวมข้อมูลการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในระดับสถานีตำรวจ. กรุงเทพฯ : สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2565). เปิดสถิติคดีเด็กและเยาวชนกับโอกาสที่หวังให้กลับตัวเป็นคนดีคืนสังคม. สืบค้นเมื่อ 12 สิงหาคม 2565 จาก https://www.springnews.co.th/feature/828366

อลิสา สุขแก้ว (2561). Mobile Application คืออะไร และมีประโยชน์อย่างไร. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2564 จาก https://www.mindphp.com/forums/viewtopic.php?=198&t=45583.

Arseneault, L., Tremblay, R.E., Boulerice, B., S覵in, J.R., and Saucier, J.F. (2000). Minor physical anomalies and family adversity as risk factors for violent delinquency in adolescence. National Library of Medicine, 157(6), 917-923.

Debbie, J.G. and Ron, G. (2016). Juvenile Justice: A Collection of True-Crime Cases 1st Edition. English: Pearson.

Louis, H. (2015). Causes of Juvenile Delinquency. English: GRIN Verlag.

Priyanka, Y. (2016). Juvenile Delinquency as a Behavioural Problem. The International Journal of Indian Psychology, 4(1), 293-309.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

สาเรือง ส., & สนิทพจน์ เ. (2023). การพัฒนาประสิทธิภาพโปรแกรมการให้ความช่วยเหลือเด็กและเยาวชน กลุ่มเสี่ยง. วารสารกฎหมายและการเมืองการปกครอง, 1(1), 44–58. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPG/article/view/268026