การรวบรวมข้อมูลการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในงานด้านการสืบสวนด้านนิติวิทยาศาสตร์

ลักษิกา ชื่นชูกลิ่น

ผู้แต่ง

  • ลักษิกา ชื่นชูกลิ่น โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
  • ปริญญา ศรีลานันท์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ

คำสำคัญ:

เด็กและเยาวชนกระทำผิด, แนวโน้มการกระทำผิด , ข้อมูลการกระทำผิด

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมข้อมูลการกระทำผิด (Criminal Profiling) ของเด็กและเยาวชน ที่สามารถนำไปใช้ในการสืบสวนงานด้านนิติวิทยาศาสตร์ และวิเคราะห์แนวโน้มการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในอีก 7 ปีขึ้นหน้า เป็นการศึกษาเชิงปริมาณ โดยศึกษาจากสำนวนการสอบสวนคดีเด็กและเยาวชนในปี พ.ศ. 2560-2563 จำนวน 397 คดี ผลการศึกษาพบว่า

เด็กและเยาวชนกระทำผิดในคดียาเสพติดมากที่สุด รองลงมาคดีเกี่ยวกับทรัพย์ โดยลงมือเพียงลำพังอาวุธที่ใช้คืออาวุธปืน รองลงมาคืออาวุธมีด ผู้ชายจะมีแนวโน้มการกระทำผิดมากกว่าผู้หญิง อายุที่กระทำผิดมากที่สุด คือ อายุ 17 ปี ช่วงเวลาและสภาพแวดล้อมที่กระทำผิดคือช่วงกลางคืนมากที่สุด เวลา 19.00 – 24.59 น. สถานที่เกิดเหตุแหล่งชุมชนที่อยู่อาศัยมากที่สุด เมื่อทำการวิเคราะห์แนวโน้มการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนจาก พ.ศ. 2560 ในอีก 7 ปี คือ ถึง พ.ศ. 2568 พบว่า สถิติการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนมีแนวโน้มลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งใน ปี พ.ศ. 2567  จะมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น อาชญากรรมที่มีแนวโน้มสูงขึ้นคือ คดียาเสพติด สถิติการเพิ่มสูงขึ้นของเด็กและเยาวชนก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจที่ควรพึงระวังในการจัดทำ Criminal Profiling เพื่อให้ข้อมูลมีความครบถ้วนสมบูรณ์และต่อเนื่อง

การตรวจพิสูจน์หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์มีความสัมพันธ์กับเพศ อายุ ระดับการศึกษา และที่อยู่ปัจจุบัน เนื่องจากพยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์นั้นถือเป็นพยานหลักฐานประเภทหนึ่งที่ได้รับการยอมรับในปัจจุบัน ซึ่งพยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์นั้นมีประโยชน์ที่สำคัญ

เอกสารอ้างอิง

กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2563). รายงานการดำเนินงานของรัฐต่อสาธารณะรายปี ประจำปีงบประมาณ 2563. กรุงเทพฯ : กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน.

กองพิสูจน์หลักฐานกลาง สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2561). นครบาลโชว์ผลงาน 88 สน. โรงพักห้วยขวาง - 191 สถิติจับกุมสูง ยอดเยี่ยม ! เข้าถึงเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2565 จาก https://www.thairath.co.th/content/1170313.

เดชา ศิริเจริญ. (2555). เด็กกับอิทธิพลของครอบครัว. วารสารนิติศาสตร์, 3(6), 12-17.

เปมิกา สนิทพจน์. (2565). การพัฒนารูปแบบการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจในการดำเนินคดีเด็กอายุไม่เกิน 15 ปี. ปรัชญาดุษฎีนิพนธ์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

พงศ์จิรา เชิดชู. (2558). ปัญหาการบังคับใช้มาตรการพิเศษแทนการดำเนินคดีอาญาแก่เด็กและเยาวชน. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วัชรัศมิ์ เฉลิมสุขสันต์. (2555). เครือข่ายนิติวิทยาศาสตร์อาเซียน. วารสารยุติธรรม. 12(2), 16-20.

สราวุธ เบญจกุล. (2550). หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์กับกระบวนการยุติธรรม. วารสารศาลยุติธรรมปริทัศน์.

สุรนาท วงศ์พรหมชัย. (2551). การตรวจทางนิติวิทยาศาสตร์กับพยานหลักฐานในคดีอาญา. กรุงเทพฯ : คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุรีย์ กาญจนวงษ์ และคณะ. (2549). การศึกษาปัญหาที่เป็นสาเหตุการกระทำความผิดของเด็กและเยาวชน คณะสังคมศาสตร์. รายงานการศึกษาวิจัย ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางมหาวิทยาลัยมหิดล.

สุรัตน์ สาเรือง และคณะ. (2562). โครงการการพัฒนาโปรแกรมประยุกต์สำหรับวิเคราะห์อาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในพื้นที่กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

เสวก มณีกุต. (2556). พยานหลักฐานนิติวิทยาศาสตร์ในคดีอุบัติเหตุจราจรทางบก. กรุงเทพฯ : ปณรัชช (ร้านสวัสดิการหนังสือกฎหมาย).

สันติ์ สุขวัจน์. (2550). การตรวจสถานที่เกิดเหตุ. เอกสารประกอบการสอน วิชาการตรวจสถานที่เกิดเหตุ. สาขานิติวิทยาศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาลัยศิลปากร.

หาญ วงศ์ไวศวรรณ. (2555). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน. กรุงเทพฯ : หจก.จิรรัชการพิมพ์.

อัจฉรียา ชูตินันท์. (2552). กฎหมายที่เกี่ยวกับคดีเด็ก เยาวชน และคดีครอบครัว. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

Rachel Boba. (2005). Crime Analysis and Crime Mapping. Indea: SAGE Publications.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-06-20

รูปแบบการอ้างอิง

ชื่นชูกลิ่น ล., & ศรีลานันท์ ป. (2023). การรวบรวมข้อมูลการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในงานด้านการสืบสวนด้านนิติวิทยาศาสตร์: ลักษิกา ชื่นชูกลิ่น. วารสารกฎหมายและการเมืองการปกครอง, 1(1), 1–13. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPG/article/view/266941