GUIDELINES FOR DEVELOPING HUMAN RELATIONS OF ADMINISTRATORS BASED ON THE FOUR SANGAHAVATTHU PRINCIPLES OF THE WISET MUEANG THONG SCHOOL GROUP, UNDER ANGTHONG PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to: 1) study the human relations of administrators; 2) investigate the methods for developing the human relations of administrators based on the Four Saṅgahavatthu principles; and 3) propose guidelines for developing the human relations of administrators based on the Four Saṅgahavatthu principles. The study employed a mixed-methods research design. For the quantitative research, questionnaires were administered to a sample of 127 administrators and teachers in the Wiset Mueang Thong School Group. The quantitative data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation. For the qualitative research, in-depth interviews were conducted with 7 key informants. The qualitative data were analyzed using content analysis.
The research findings were as follows: 1) The human relations of administrators in the Wiset Mueang Thong School Group was overall at a high level. 2) Regarding the methods for developing human relations based on the Four Saṅgahavatthu principles, it was found that the principles were practically applied in personnel administration across all four aspects: (1) Dāna (Giving): focusing on providing opportunities, budget support, and appropriate welfare allocation for personnel; (2) Piyavācā (Kindly Speech): emphasizing constructive and polite communication; (3) Atthacariyā (Useful Conduct): focusing on behaving beneficially, offering mutual support, and collaboratively solving operational problems; and (4) Samānattatā (Even and Equal Treatment): emphasizing appropriate and consistent self-conduct, fostering good friendship (Kalyāṇamitta), and establishing evident fairness within the organization. 3) The proposed guidelines for developing the human relations of administrators based on the Four Saṅgahavatthu principles consist of: (1) Working with others: promoting participatory processes and providing appropriate resource support; (2) Communication and coordination: integrating diverse communication channels alongside the use of constructive speech; (3) Motivation: providing reinforcement through rewards, honor and recognition, and the assignment of challenging tasks; and (4) Working atmosphere: fostering a Kalyāṇamitta-oriented (friendly and supportive) organizational culture that ensures warmth and safety. These approaches ultimately aim to elevate management efficiency and enhance the operational happiness of the personnel.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
ชโลทร โชติกีรติเวช และวัลลภา อารีรัตน์. (2560). ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะ Soft Skills เพื่อการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25. KKU Research Journal (Graduate Studies) Humanities and Social Sciences, 5(1), 44–52.
นิภา อาจริยาภิบาล. (2561). การปรับใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการให้บริการประกันชีวิต ในจังหวัดกาฬสินธุ์. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
บุญธิดา แก้วทอง. (2564). แนวทางการเสริมสร้างมนุษยสัมพันธ์ของบุคลากรตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนประถมศึกษา อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พงษ์สวัสดิ์ สีหาจันทร. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ของผู้บริหารสถานศึกษากับความผูกพันต่อองค์การของบุคลากรในสถานศึกษา สหวิทยาเขต บูรพาสระบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พรสวรรค์ รอดคลาย. (2557). ความคิดเห็นของครูที่มีต่อการบริหารงานวิชาการตามหลักสังคหวัตถุ 4 ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 1. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอาทรปริยัติยานุกิจ (สุจิตฺโต/เพียรสองชั้น). (2556). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการบริหารงานบุคลากรโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา ในอำเภอสุวรวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด.วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวินัย สิริภทฺโท (แช่มสายทอง). (2561). การบูรณาการหลักมนุษยสัมพันธ์กับหลักสังคหวัตถุ 4 ของผู้บริหารโรงเรียน. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 16(2), 218–226.
ภัณฑิรา ธิตะปัน. (2565). การบริหารตามหลักกัลยาณมิตรธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น.
วีระพงษ์ ปรองดอง, ละเอียด จงกลนี และประจิตร มหาหิง. (2564). มนุษยสัมพันธ์ในการบริหารเชิงพุทธ. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(1), 569-582.
ศุภมาศ แก้วมณี และพิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2566). แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานีเขต 2. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย. (2560). ทักษะการบริหารมนุษยสัมพันธตามแนวพุทธ. สารนิพนธ์พุทธศาสตรบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เสริมศักดิ์ คิงขุนทด. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ของผู้บริหารสถานศึกษากับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของครู ในสถานศึกษาอำเภอด่านขุนทด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 5. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Conbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Krejcie, R.V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). Management styles and the human component. New York: Amacom.
Manal Mohammad. (2018). The Role of Human Relations between the Principal and the Teachers and Its Impact on the Effectiveness of School Administration in Jordan. Modern Applied Science, 12(11), 1.
Mehmood, T., Taresh, S. and Che Hassan, D. H. (2023). The role of the interpersonal skills of the school principals in optimizing positive school climate: A concept paper. International Journal of Emerging Issues in Social Science, Arts, and Humanities, 1(2), 38-54.
