EDUCATIONAL CRISIS MANAGEMENT IN THE 21ST CENTURY
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to synthesize knowledge and present a conceptual framework for educational crisis management that is relevant to the 21st century context. The study found that crises differ from other problems in that they are unexpected events that severely impact and necessitate urgent decision-making. Therefore, crisis management is a systematic and continuous strategic process, rather than merely a short-term solution. In today's world, educational institutions face complex and interconnected crises in a volatile, uncertain, complex, and ambiguous VUCA world, rendering traditional crisis management frameworks insufficient.
This article proposes a crisis management framework that leverages a three-phase cycle: pre-crisis, during-crisis, and post-crisis. It integrates digital dimensions at every stage, from the pre-crisis stage, which emphasizes building digital resilience through cyber risk assessment and infrastructure preparation; during the crisis, which requires rapid information response and digital communication; and post-crisis, which focuses on restoring mental well-being and mitigating learning loss. The success of this entire process depends on key factors: transformative leadership and the creation of a digital citizenship culture. The ultimate goal is not merely to recover, but to learn and evolve from the crisis to create an even stronger organization.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กนกวรรณ จันทร์โปร่ง. (2561). องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการภาวะวิกฤต สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
เจษฎาภรณ์ สิงขรอาจ. (2562). การพัฒนายุทธศาสตร์การบริหารจัดการภาวะวิกฤตด้านอาคารสถานที่และสภาพแวดล้อมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ไพโรจน์ บาลัน. (2549). การจัดการภาวะวิกฤต. กรุงเทพมหานคร: เอ็กซเปอร์เน็ท.
ยืนยง ราชวงษ์. (2562). แนวทางการป้องกันและแก้ไขปัญหาการกลั่นแกล้งกันบนโลกไซเบอร์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556) พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.
วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์. (2562). การพัฒนาโมเดลภาวะผู้นำเชิงปรับเปลี่ยนสำหรับผู้บริหารระดับกลางขององค์กรภาครัฐไทย. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย. (2562). คู่มือการจัดการภาวะวิกฤตสำหรับผู้บริหาร. กรุงเทพมหานคร: สมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย.
เสรี วงษ์มณฑา. (2549). การจัดการภาวะวิกฤตองค์การ ทฤษฎีและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.