APPLYING BUDDHIST PRINCIPLES TO PROMOTE DEMOCRATIC POLITICAL CULTURE AMONG PEOPLE IN BAN LAO SUBDISTRICT MAE CHAI DISTRICT PHAYAO PROVINCE
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research paper are: 1) to study the level of political culture in the democracy of the people in the area; 2) to compare the political culture in democracy of the people in the Ban Lao sub-district, Mae Jai district, Phayao province classified according to personal factors; and 3) to propose the application of Buddhist principles, specifically the Saṅgahavatthu IV (Four Bases of Social Solidarity), to promote democratic political culture in the area. This research is a mixed-methods research design. The quantitative research used questionnaires from a sample of people aged 18 years and older in Ban Lao sub-district and analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, standard deviation. For the qualitative phase, in-depth interviews were conducted with 12 key informants, and the data were analyzed using content analysis.
The research results found that: 1) the level of democratic political culture among the people in Ban Lao Sub-district, Mae Jai District, Phayao Province, was at a high level. 2) Comparative analysis revealed that people in Ban Lao Sub-district, Mae Jai District, Phayao Province classified by personal factors, it was found that the people's gender, age, education, occupation, and income differed significantly in all aspects at 0.05, thus supporting the hypothesis. 3) The application of the Saṅgahavatthu IV principles to promote democratic political culture involves transforming political attitudes across four dimensions: D na (Generosity), Piyav ca (Kindly Speech), Atthacariy (Useful Conduct), and Sam nattat (Consistent Integrity). These principles foster social harmony and public benefit, effectively strengthening the political culture.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กล้า สมุทวณิช. (2565). รัฐธรรมนูญใต้ตุ่มจุดเริ่มต้นวงจรอุบาทว์รัฐประหาร ฉีกและเขียนรัฐธรรมนูญครั้งแรกของไทย. แหล่งที่มา https://pridi.or.th/th/topics/ สืบค้นเมื่อ 22 กันยายน 2567.
นันทนา นันทวโรภาส. (2563). สื่อสารการเมืองทฤษฎีและการประยุกต์ใช้. พิมพ์ครั้งที่ 3. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปกิจ พรรัตนานุกูล. (2564). ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชน ในเทศบาลนครปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2567). สังคมวิทยาการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 3. นนทบุรี: ภาพพิมพ์.
พระครูวินัยธรอธิษฐ์ สุวฑฺโฒ (สุขพานิช). (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในจังหวัดเพชรบุรี. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาชาตรี ชาครชโย. (2564). การตื่นตัวทางการเมืองของประชาชนในการไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งทั่วไปในอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาธีรติ ธมฺมโสภโณ (โศภิตธรรม). (2564) การอบรมกล่อมเกลาทางการเมืองที่ส่งผลต่อพฤติกรรมประชาธิปไตยของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายอำเภอเมืองอุทัยธานีจังหวัดอุทัยธานี. สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2566). หลักรัฐศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
วิฑูรย์ เลี่ยนจำรูญ. (2566). ในสายธารการเคลื่อนไหว: มองการเมืองภาคประชาชน การเลือกตั้ง และความหวังต่อการเมืองในสภาฯ. แหล่งที่มา https://www.the101.world/witoon-leanjamroon-on-thai-civic-politics/ สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2567.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2556). วัฒนธรรมทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์.
สุมาลี บุญเรือง และสุรพล สุยะพรหม. (2566). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อนักการเมืองในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(3), 99–112.
อนุวิทย์ หน่อทอง. (2566). ความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อบทบาทนักการเมืองในการพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ใส อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อมร พิกุลงามโชติ และณฐมน หมวกฉิม. (2564). การศึกษาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของประชาชนในกรุงเทพมหานครกรณีศึกษาประชาชนในเขตบางกะปิ. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(39), 124-136.