GUIDELINES FOR PROMOTING EDUCATIONAL NETWORKS BASED ON THE FOUR PRINCIPLES OF SANGAHAVATTHU BY SCHOOL ADMINISTRATORS UNDER THE PHRA NAKHON SI AYUTTHAYA PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed 1) to study the conditions of promoting educational networks among school administrators, 2) to study methods of promoting educational networks based on the Four Saṅgahavatthu Principles, and 3) to propose guidelines for promoting educational networks based on the Four Saṅgahavatthu Principles among school administrators under the Office of the Phra Nakhon Si Ayutthaya Primary Educational Service Area Office 2. This research was qualitative by interviewing 7 key informants and holding seminars with 8 educational administration experts. Data were analyzed using content analysis.
The research results found that: 1) The condition of promoting educational networks in 5 aspects: (1) Supervision and coordination of network groups was systematic, transparent and had a clear direction, (2) Strengthening cooperation, strong participation and a supportive culture, (3) Setting goals and operations, having concrete plans, flexibility and measurable, (4) Developing personnel and exchanging knowledge, emphasizing continuous development, (5) Communication, using technology and various efficient channels. 2) The method for promoting the educational network involved applying five aspects of the administrators' network promotion skills to align with the Four Saṅgaha-vatthu Principles, namely, Dna (giving), Piyavc (pleasant speech), Atthacariy (beneficial behavior) and Samnattat (equality) in concrete ways in each aspect. 3) The guidelines for promoting networks according to the Four Saṅgahavatthu Principles of school administrators under the Office of the Primary Educational Service Area 2 of Phra Nakhon Si Ayutthaya is the application of the Four principles to create and develop a strong network of cooperation between schools in five main aspects, consisting of (1) Supervision and coordination: administrators should provide opportunities and resources (Dna), using positive communication (Piyavc), acting as role models (Atthacariy), and creating inclusive work structures (Samnattat). (2) Building cooperation: promoting activities that emphasize helping (Dna), building trust through constructive dialogue (Piyavc), allowing members to demonstrate their potential (Atthacariy), and creating equal cooperation across schools (Samnattat). (3) Setting goals: setting goals with the benefit of students as the main focus (Dna), allowing all schools to express their opinions freely (Piyavc), developing achievable plans (Atthacariy), and setting goals based on member consensus (Samnattat). (4) Human resource development: organizing a forum for exchanging knowledge without expecting anything in return (Dna), using encouraging words to encourage expression of opinions (Piyavc), emphasizing learning from actual practice (Atthacariy), and giving teachers at all levels equal opportunities to participate (Samnattat). (5) Communication: creating a comprehensive information distribution system (Dna), communicating with understanding and respect (Piyavc), developing communication tools that are beneficial to the public (Atthacariy), and opening channels for everyone to express their opinions equally (Samnattat).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กิตติพงษ์ วงศ์ไชย. (2565). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารเครือข่ายความร่วมมือทางวิชาการ. วารสารการจัดการ, 20(1), 123–140.
ชลิตา จันทรเกษม. (2561). การใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการเสริมสร้างภาวะผู้นำเครือข่ายผู้บริหารสถานศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธรรมรักษ์ พงศ์วิชัย. (2562). การบริหารองค์กรตามหลักสังคหวัตถุ 4. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภา ชาลี. (2565). การบริหารสถานศึกษาตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นริศรา วงษ์น้อย. (2566). แนวทางการบริหารงานวิชาการในยุคฐานวิถีชีวิตใหม่ตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครปฐม เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นฤมล ฤทธิแสง. (2561). การพัฒนาแนวทางการบริหารกลุ่มเครือข่ายเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาสาหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พจมาศ ไชยวิเศษ. (2566). แนวทางการบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกลุ่มเครือข่ายตำบลนายาง จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสังฆกิจจานุรักษ์ (จำนงค์ ยิ่งดำนุ่น). (2566). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการเพิ่มศักยภาพให้บริการของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลพนมวังก์ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง.วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหากฤษฎา ธมฺมรโต. (2564). หลักธรรมในพระพุทธศาสนากับการสร้างความสัมพันธ์ในเครือข่ายการศึกษา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสุนทร ธมฺมธโร (บุญคง). (2560). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในชุมชนวัดหนองสนม จังหวัดระยอง. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิสิฐ เทพไกรวัล. (2554). การพัฒนารูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อคุณภาพการจัดการศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.
มาลินี โพธิ์งาม. (2563). รูปแบบการเสริมสร้างเครือข่ายชุมชนทางการศึกษาโดยใช้หลักสังคหวัตถุ 4. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
ยุวนาถ คงแหล่, สันติ อุนจะนำ และสรัญญา แสงอัมพร. (2564). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 3. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(1), 17–27.
ราตรี รัตนโสภา, สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย และพระมหาญาณวัฒน์ ฐิตวฑฺฒโน. (2563). ศึกษาสภาพปัจจุบันการบริหารเครือข่ายแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนวิถีพุทธพระราชทาน. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 1(1), 28–36.
สมชาย อรรควุฒิ. (2562). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการบริหารเครือข่ายทางการศึกษาในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร). (2541). ธรรมะสร้างเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุนิษา สุวรรณชาติ, รัฐพร กลิ่นมาลี และวีระยุทธ ชาตะกาญจน์. (2567). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนการศึกษาสงเคราะห์ภาคใต้กลุ่ม 7 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(2), 2373-2386.
