MEASURES TO PREVENT CRIME PROBLEMS WITH TOURISTS STAYING AT HOTELS IN KHAO YAI NATIONAL PARK, PAK CHONG DISTRICT, NAKHON RATCHASIMA PROVINCE
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to find measures to prevent crime problems that occurred to tourists staying at hotels in the area of Khao Yai National Park, Pak Chong District, Nakhon Ratchasima Province. It was a qualitative research by interviewing key informants, divided into 4 groups by purposive selection consisted of local administrative organizations, community leaders and hotel operators were 15 people. The research tools were interview forms, content analysis. The results of the research revealed that 1) Measures to prevent crime in terms of personal factors of tourists, namely publicizing information to tourists and training to educate hotel staff to have the knowledge of crime prevention. 2) Measures to prevent crime from the environment or reduce opportunities, such as controlling vehicles in tourist areas by limiting the speed and running time of cars, installing CCTV and lighting in the area, using of patrol officers to inspect the area and control access to the area. 3) Measures to prevent crime in relation to perpetrators or criminals, i.e. the use of proactive measures to prevent crime. 4) Measures to prevent crime in relation to organized crime, i.e. strictly enforcing the laws of each relevant agency, increasing service points for tourists and the public. 5) Measures to prevent crime in relation to local networks, namely creating a network of volunteers in the area to help keep an eye out for crime prevention and promoting careers for the community.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กองปราบปราม. (2558). แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับงานป้องกันอาชญากรรม. แหล่งที่มา http://csd.go.th/Dimensions_csd/Chapter%2002.pdf สืบค้นเมื่อ 11 เม.ย. 2566.
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2550). กฎหมายอาญา ถาคความผิดเล่ม 1. กรุงเทพมหานคร: ปริวัฒน์สัจจาพันธ์.
ธันย์ชนก สุขเกษม. (2558). รูปแบบการป้องกันปราบปรามอาชญากรรมของตำรวจท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ต. วารสารสังคมศาสตรบูรณาการ. 2(2). 53-73.
ปราโมทย์ จันทร. (2558). แนวทางป้องกันและแก้ไขปัญหาอาชญากรรมในเขตพื้นที่สถานีตำรวจนครบาลบางโพงพาง. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรังสิต.
ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์. (2526). การควบคุมอาชญากรรมจากสภาพแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ผู้จัดการออนไลน์. (2566). ททท.ภูเก็ตเผยปี 65 นักท่องเที่ยวเข้าภูเก็ตกว่า 9 ล้านคน ปี 66 คาดว่าไม่ต่ำกว่า 12 ล้านคน. แหล่งที่มา https://mgronline.com/south/detail/9660000009614 สืบค้นเมื่อ 11 เม.ย. 2566.
พงษ์พิษณุ ภักดีณรงค์. (2559). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการใช้เทคโนโลยีแจ้งข่าวสารด้านอาชญากรรมให้ประชาชนทราบ กรณีศึกษาพื้นที่กองบังคับการตำรวจนครบาล 2. วารสารสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. 3(6). 130-137.
ยงยุทธ อาจกมล. (2559). การป้องกันอาชญากรรมและการดูแลความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวในพื้นที่เกาะเมืองอยุธยา. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วีรพงษ์ บุญโญภาส และสุพัตรา แผนวิชิต. (2557). อาชญากรรมทางเศรษฐกิจ. กรุงเทพมหานคร: นิติธรรม.
สถานีตำรวจภูธรหนองสาหร่าย. (2563). สถิติฐานความผิดคดีอาญา (คดี 4 กลุ่ม). นครราชสีมา: สถานีตำรวจภูธรหนองสาหร่าย.
สถานีตำรวจภูธรหนองสาหร่าย. (2564). สถิติฐานความผิดคดีอาญา(คดี 4 กลุ่ม). นครราชสีมา: สถานีตำรวจภูธรหนองสาหร่าย.
สำนักบริหารยุทธศาสตร์. (2558). การวิเคราะห์ปัญหาความต้องการและแนวทางการแก้ไขปัญหาของประชาชนในพื้นที่กลุ่มจังหวัดภาคใต้. แหล่งที่มา www.osmsouth-w.moi.go.th/file-data/340751.doc สืบค้นเมื่อ 11 เม.ย. 2566.
สำนักอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่. (2563). สถิติการก่อคดีอาชญากรรม. แหล่งที่มา www.khaoyainationalpark.com สืบค้นเมื่อ 10 ม.ค. 2563.
สำราญ สุดจิตร. (2561). มาตรการที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันปัญหาอาชญากรรมสำหรับนักท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดภูเก็ต. วิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต. 15(3). 129-145.
สุดสงวน สุธีสร. (2543). เหยื่ออาชญากรรม-รัฐสภา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อีเท็กซ์.
สุดสงวน สุธีสร. (2547). มาตรการป้องกันอาชญากรรมโดยทางอ้อม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุดสงวน สุธีสร. (2554).รูปแบบการป้องกันอาชญากรรมในสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุพัตรา แผนวิชิต และวีรพงษ์ บุญโญภาส. (2559). การจัดการความรู้เกี่ยวกับการสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการสนับสนุนการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมในพื้นที่จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. 36(1) 99-110.
Cho, J.T. & Park, J. (2018). Exploring the effects of CCTV upon fear of crime: A multilevel approach in Seoul. South Korea: Elsevier.