THE POTENTIAL OF MORALITY TEACHING MONKS IN MUEANG DISTRICT, RATCHABURI PROVINCE
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were (1) to study the potential level of monks morality teaching in Muang District, Ratchaburi Province, (2) to compare the potential of monks morality teaching in Muang District, Ratchaburi Province by classifying according to personal factors and (3) to study problems, obstacles, and suggestions for potential development of monks morality teaching in Muang District, Ratchaburi Province. The research methodology was a mixed method research. In part of the quantitative research, a questionnaire was used as a tool to collect field data from 363 senior high school students under Muang District, Ratchaburi Province, data was analyzed by finding frequency, percentage, mean, and standard deviation, hypothesis was tested by T-test, F-test, one-way ANOVA and in the part of qualitative research, document analysis and the interview form were used as the tools for collecting field data from 9 key informants and analyzing the data with contextual content analysis techniques. The results showed that; 1) The potential level of monks morality teaching in Muang District, Ratchaburi Province, in general, was at a high level of practice and when considering individually, it was found that the level of practice was at a high level in all 3 aspects, respectively, human relations, conceptual, and technical method. 2) The comparison of the potential of monks morality teaching in Muang District, Ratchaburi Province, classified by personal factors, it was found that the personal factors such as gender, school affiliation and parent occupation showed that opinions towards the potential of monks morality teaching were different with statistical significance at the 0.01 level. As for parent's income, it showed that the opinion towards the potential of monks morality teaching in general was no difference. 3) The problems and obstacles included, lack of teaching techniques of monks morality teaching, taught by focusing on memorizing and lecturing, lack of interaction and questioning with students, no creation of a learning atmosphere, lack of teaching evaluation and learning, lack of teaching methods for learning to achieve thinking skills rather than memorizing, lack of teaching methods for applying Buddhist principles that promoted conceptual thinking. The suggestions were to develop monks morality teaching in teaching techniques on evaluation, supervision, solving problems, thinking skills and application of Buddhist principles in teaching.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
References
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2542). คู่มือการจัดค่ายคุณธรรมเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์ และคณะ. (2540). สังคมวิทยา. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์.
บุญหนา จิมานัง และคณะ. (2551). การประเมินประสิทธิภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในสถานศึกษา เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 9. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น.
พระครูใบฎีกาอภิชาติ ธมฺมสุทฺโธ. (2553). ประสิทธิภาพการบริหารงานของเจ้าอาวาสในจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูปลัดอุดม โอภาโส. (2554). ประสิทธิภาพการสอนวิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนเขตอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาราชบุรีเขต 1. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูภาวนารัตนาภรณ์ (กำพล สิริภทฺโท). (2555). การพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมของพระสังฆาธิการในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูวินัยธรวัลลพ โกวิโล และคณะ. (2555). รายงานผลการประเมินโครงการพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน. นนทบุรี: เชนปริ้นติ้ง.
พระครูสมุห์บุญเลิศ ชยวํโส. (2553). สภาพการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน สังกัดเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 1. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสุวิธานพัฒนบัณฑิต และคณะ. (2552) ผลสัมฤทธิ์การเรียนโดยพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 9. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต. (2541). ทางสายอิสรภาพของการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาสมชาย ธมฺมวโร, (2552). การศึกษาเปรียบเทียบการจัดการเรียนการสอนวิชาพระพุทธศาสนาของครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนและครูประจำการในเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2558). สารจากอธิการบดี : ยุทธศาสตร์ในการพัฒนามหาวิทยาลัยสงฆ์. แหล่งที่มา http://www. mcu.ac.th สืบค้นเมื่อ 21 ม.ค. 2558.
สำนักงานโครงการพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน. (2556). สรุปงานมหกรรมส่งเสริมศีลธรรมและประกวดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนด้านพระพุทธศาสนา. นนทบุรี: เชนปริ้นติ้ง.
Katz R.L. (1995). Skills of an Effective Administrator. Harvard Business Review. 33. 33-42.