แนวทางพัฒนาการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูตามหลักอริยสัจ 4 กลุ่มโรงเรียนบ้านกรวด 2 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครู 2) เพื่อศึกษาวิธีพัฒนาการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูตามหลักอริยสัจ 4 และ 3) เพื่อเสนอแนวทางพัฒนาการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครู ตามหลักอริยสัจ 4 เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างที่ใช้วิจัยที่เป็นครู จำนวน 112 คน วิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูในภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) วิธีพัฒนาการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูตามหลักอริยสัจ 4 ได้แก่ (1) หลักสูตรและแผนการสอน พัฒนาจากหลักสูตรแกนกลาง และออกแบบแผนการสอนที่เน้นผู้เรียนโดยใช้เทคนิควิธีการที่หลากหลาย (2) สื่อและเทคโนโลยี นำนวัตกรรมและเทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการเรียนรู้และการสืบค้นข้อมูล (3) การมีส่วนร่วม ส่งเสริมความร่วมมือระหว่างผู้เรียน ผู้ปกครอง และชุมชน เพื่อดูแลรักษาและใช้ประโยชน์จากแหล่งเรียนรู้ทั้งในและนอกสถานที่ (4) การประเมินผล ตรวจสอบเครื่องมือก่อนใช้ เน้นการวัดผลตามสภาพความเป็นจริง และนำผลลัพธ์ที่ได้ไปปรับปรุงแก้ไขการสอนอย่างต่อเนื่อง 3) แนวทางพัฒนาการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูตามหลักอริยสัจ 4 (1) ด้านการสร้างและพัฒนาหลักสูตร ครูต้องมีความรู้ความเข้าใจ สามารถวิเคราะห์ นำหลักสูตรไปใช้ ประเมินผล และปรับปรุงพัฒนาหลักสูตรได้อย่างเหมาะสมผ่านกระบวนการมีส่วนร่วม (2) ด้านวิธีการสอน จัดทำแผนและกิจกรรมการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ โดยเลือกใช้เทคนิควิธีการที่หลากหลายและเหมาะสมกับผู้เรียน (3) ด้านสื่อและแหล่งเรียนรู้ นำเทคโนโลยีและนวัตกรรมมาใช้ ทั้งในด้านการสืบค้นข้อมูลและผลิตสื่อการสอน รวมถึงส่งเสริมความร่วมมือระหว่างผู้เรียน ผู้ปกครอง และชุมชน (4) ด้านการวัดและประเมินผล ออกแบบและใช้เครื่องมือประเมินผลที่หลากหลาย ตรวจสอบคุณภาพก่อนนำไปใช้จริง เน้นการวัดผลตามสภาพจริง และนำผลที่ได้มาปรับปรุงแก้ไขการสอนและหลักสูตรต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการปฏิรูปการเรียนรู้. (2543). ปฏิรูปการเรียนรู้ผู้เรียนสำคัญที่สุด. กรุงเทพมหานคร: พริกหวาน กราฟฟิค.
ชนาธิป พรกุล. (2554). แคทส์: รูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระบุญเกิด กนฺตมโน (ศิริบุตรดา). (2564). การจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาตามหลักอริยสัจ 4 ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนทวีธาภิเศก กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชบัญัติการศึกษาแห่งชาติ. (2543). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116. ตอนที่ 74 ก. (19 สิงหาคม พ.ศ. 2542).
พัชรมัย อินอ่อน. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูในสถานศึกษาโครงการส่วนพระองค์สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้ากรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สมภพ เอี่ยมสำอาง. (2563). การประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ 4 ในการจัดการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์, 20(1), 45–58.
สริญญา มารศรี. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบออนไลน์รายวิชาภาษาอาเซียน ของสถาบันภาษาวิทยาเขตขอนแก่น มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2542). แกนหลักแนวคิดการปฏิรูประบวนการเรียนรู้และเกณฑ์ประเมินโรงเรียนปฏิรูปกระบวนการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร: พี. เอ. ลีฟวิ่ง.
สุพิชญา พันธ์เดช. (2563). การพัฒนาแนวทางการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ สำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อรุณี ช่วยพัทลุง. (2564). แนวทางการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21 เครือข่ายศิลาธาร สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากระบี่. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ฮำดัน สาอุ. (2564). การส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของผู้บริหารสถานศึกษา ในอำเภอสุคิรินสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
Conbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Krejcie, R.V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Lembo, L.T. (2010). Preserving Child Centered Education in the era of NCLB: A Case Study of one School's e Efforts. Dissertation Abstracts International, 70(7), 200.
Likert, R. (1967). Management styles and the human component. New York: Amacom.
Margonis, F. (2007). Reconstruction Pragmatism to Address Racial injustice. Journal of Philosophy of Education, 41(1), 141-149.
Rees, B.C. (2008). Adult Client Outcomes: Differences Between Counselors With Education in Child-Centered Play Therapy Versus Counselors Without Education in Child-Centered Play Therapy. Dissertation Abstracts International, 68(11), 76.
