แนวทางการส่งเสริมการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักปธาน 4 ของนักเรียนกลุ่มโรงเรียนแม่น้ำน้อย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการส่งเสริมการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาวิธีการส่งเสริมการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักปธาน 4 และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการส่งเสริมการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักปธาน 4 เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณด้วยการใช้แบบสอบถามประชากรทั้งหมดในการวิจัย จำนวน 55 คน ใช้สถิติวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการส่งเสริมการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลของนักเรียนในภาพรวมและทุกด้านอยู่ในระดับมาก 2) วิธีการส่งเสริมการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักปธาน 4 ของนักเรียน ประกอบด้วย 2 ด้าน ได้แก่ (1) ด้านสุขภาพอนามัย เน้นการลดพฤติกรรมเสี่ยงและส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพที่ดีอย่างต่อเนื่อง และ (2) ด้านสัตว์มีพิษ เน้นใช้เทคโนโลยีในการให้ความรู้ ลดความเสี่ยงจากสิ่งแวดล้อม และสร้างระบบความปลอดภัยที่ยั่งยืน ซึ่งแนวทางนี้จะช่วยส่งเสริมให้นักเรียนมีสุขภาพแข็งแรง รู้เท่าทันเทคโนโลยี และสามารถรับมือกับอันตรายจากสัตว์มีพิษได้อย่างปลอดภัย และ 3) แนวทางการส่งเสริมความปลอดภัยของสถานศึกษาในยุคดิจิทัลตามหลักปธาน 4 ประกอบด้วย (1) ด้านสุขภาพและสังคม เน้นใช้เทคโนโลยีให้ความรู้ (สังวรปธาน) ลดพฤติกรรมเสี่ยง (ปหานปธาน) ส่งเสริมสุขภาพ (ภาวนาปธาน) และรักษาพฤติกรรมที่ดี (อนุรักขนาปธาน) และ (2) ด้านอุบัติเหตุและสัตว์มีพิษ เน้นเฝ้าระวังพื้นที่เสี่ยง (สังวรปธาน) กำจัดแหล่งอาศัยสัตว์มีพิษ (ปหานปธาน) ให้ความรู้เชิงป้องกันผ่านสื่อดิจิทัล (ภาวนาปธาน) และรักษาระบบความปลอดภัยอย่างต่อเนื่อง (อนุรักขนาปธาน) ซึ่งแนวทางนี้ช่วยเสริมสร้างทักษะให้นักเรียนสามารถดูแลสุขภาพและป้องกันตนเองจากภัยอันตรายในยุคดิจิทัลได้อย่างปลอดภัย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
กัมปนาท นาคบัว. (2565). การศึกษาแนวทางการดำเนินงานรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จิตรพรรณ ภูษาภักดีภพ. (2554). การประเมินความเสี่ยงด้านความปลอดภัยในโรงเรียนในจังหวัดชลบุรี.รายงานวิจัย. คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชฎาพร สุขสิริวรรณ. (2550). คู่มือโรงเรียนปลอดภัย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์วิจัยเพื่อส่งเสริมความปลอดภัยและป้องกันการบาดเจ็บในเด็ก.
ณัฎฐิยา แก้วถาวร. (2551). การจัดการความปลอดภัยในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเพชรบุรีเขต 2. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธีรวัฒน์ สมเพาะ. (2551). การจัดการความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเทศบาลสมุทรปราการ. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นัฎฐกร สนธ์น้อย. (2566). แนวทางการบริหารจัดการแก้ปัญหาอบายมุขตามหลักปธาน 4 ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 10(2), 189–200.
พระเฉลิม ถิรปุญฺโญ (ดีเลิศ). (2565). ศึกษาการพัฒนามนุษย์ตามหลักสัมมัปปธาน 4 ในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ยุตฺโต). (2553). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาธรรมสภา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). คู่มือแนวทางปฏิบัติและมาตรการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษา ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2552. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. แหล่งที่มา https://ops.moe.go.th/wpcontent3.pdf สืบค้นเมื่อ 17 เมษายน 2568.
สุชาดา เกตุแก้ว, พีรวัฒน์ ชัยสุข และทองดี ศรีตระการ. (2567). แนวทางการบริหารสถานศึกษาปลอดภัยตามหลักปาปณิกธรรม โรงเรียนวัดบัวขวัญ (มีทับราษฎร์บำรุง) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรีเขต 1 . วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 5(3), 645–656.
อดิศร ดีปานธรรม, ปรีชา ดิลกวุฒิสิทธิ์ และกิตติวงค์ สาสวด. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการด้านความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 16(31), 66-75.
