การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อการบริหารการศึกษาปฐมวัย

Main Article Content

ชัญญณัท คงกะพันธ์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรม คือ ไตรสิกขา เข้ากับการบริหารการศึกษาปฐมวัยซึ่งเป็นกระบวนการจัดการและวางรากฐานการพัฒนาเด็กอายุ 0-6 ปีอย่างเป็นองค์รวม ทั้งด้านร่างกาย อารมณ์ จิตใจ สังคม และสติปัญญา การบริหารการศึกษาปฐมวัยที่มีประสิทธิภาพนั้นต้องอาศัยการผสมผสานระหว่างศาสตร์และศิลป์ ครอบคลุมองค์ประกอบสำคัญ 4 ด้าน ได้แก่ การพัฒนาหลักสูตร การจัดสภาพแวดล้อม การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ และการประเมินพัฒนาการ


การนำหลักไตรสิกขาอันประกอบด้วย ศีล สมาธิ และปัญญา มาบูรณาการเข้ากับกระบวนการบริหาร สามารถยกระดับคุณภาพของสถานศึกษาได้อย่างเป็นรูปธรรม ดังนี้ 1) ด้านศีล (อธิสีลสิกขา) ช่วยในการกำกับดูแลจัดระเบียบสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัย เอื้อต่อการเรียนรู้ สร้างวินัยและความไว้วางใจในหมู่บุคลากร ซึ่งส่งเสริมให้เกิดการบริหารแบบมีส่วนร่วมจากผู้ปกครองและชุมชน 2) ด้านสมาธิ (อธิจิตตสิกขา) ช่วยเสริมสร้างความมั่นคงทางอารมณ์ในการจัดประสบการณ์เรียนรู้ที่ให้เด็กได้ลงมือทำจริงอย่างจดจ่อ ตลอดจนช่วยให้ผู้บริหารมีสติ ไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรค สามารถสั่งการ ประสานงาน และแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ 3) ด้านปัญญา (อธิปัญญาสิกขา) เป็นกลไกสำคัญในการคิดวิเคราะห์เพื่อพัฒนาหลักสูตรให้มีความยืดหยุ่นเหมาะสมกับพัฒนาการเด็ก รวมถึงการใช้เหตุผลในการติดตาม ประเมินพัฒนาการเด็ก และตรวจสอบผลการดำเนินงานของสถานศึกษา สรุปได้ว่า การบูรณาการหลักไตรสิกขาเข้ากับการบริหารการศึกษาปฐมวัย เป็นการประยุกต์ใช้ที่ส่งเสริมซึ่งกันและกันอย่างแยกไม่ออก ส่งผลให้สถานศึกษาสามารถจัดการศึกษาได้อย่างมีคุณภาพ สร้างความสมดุล และบรรลุเป้าหมายในการพัฒนาเด็กปฐมวัยให้เติบโตอย่างเต็มศักยภาพ มีความสุข และยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
คงกะพันธ์ ช. . (2026). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อการบริหารการศึกษาปฐมวัย. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 7(1), 399–408. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/299851
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2562). ปฐมวัยหัวใจหลักของการศึกษา รากฐานสำคัญช่วงชีวิตในวัยเด็ก. แหล่งที่มา https://www.eef.or.th/ สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2568.

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2554). หลักสถิติ. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พรรษา ตระกูลบางคล้า. (2566). หลักการและกระบวนการบริหารจัดการสถานศึกษาปฐมวัย. แหล่งที่มา https://bsru.net/ สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2568.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีในการบริหาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2555). หลักการพัฒนาจิตตามแนวไตรสิกขา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2562). ธรรมะกับการพัฒนาตนในโลกปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พุทธทาสภิกขุ. (2552). ธรรมะที่ควรศึกษาเพื่อความสุขในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพมหานคร: ธรรมทาน.

ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ และวิบูลย์ โตวณะบุตร. (2542). หลักและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

วิโรจน์ สารรัตนะ. (2546). การบริหารการศึกษา: นโยบายและยุทธศาสตร์ เพื่อการบรรลุผล. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ทิพย์วิสุทธิ.

ศันสนีย์ จะสุวรรณ์ และกุลปรียา มากวัฒนสุข. (2562). การบริหารสถานศึกษาอย่างมืออาชีพ. แหล่งที่มา http://ea.grad.ssru.ac.th/ สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2568.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2557). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ธรรมดาเพรส.

Hoy, W. K. and Miskel, C. G. (2013). Educational Administration: Theory, Research, and Practice 9th ed. New York: McGraw-Hill.

Maslow, A. H. (1954). Motivation and Personality. New York: Harper & Row.

Vygotsky, L. (1987). Mind in Society The developmental of Higher Psychological process. Harvard University Press.