การฟื้นฟูจิตใจผู้ประสบภัยน้ำท่วม: การศึกษามิติทางจิตวิญญาณตามหลักพุทธธรรม ในอำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา

Main Article Content

พระศราวุฒิ สิริวุฑฺโฒ (แก้วนันทะ)
พงษ์ประภากรณ์ สุระรินทร์
ชูชาติ สุทธะ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการฟื้นฟูจิตใจผู้ประสบภัยน้ำท่วมในพื้นที่อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา โดยมุ่งเน้นการศึกษามิติทางจิตวิญญาณและการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรม ได้แก่ อริยสัจ 4 พรหมวิหาร 4 สติปัฏฐาน 4 และคุณธรรมด้านขันติ วิริยะ อุเบกขา เพื่อใช้เป็นแนวทางในการเยียวยาและสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจให้แก่ผู้ประสบภัย


ผลการศึกษาพบว่า ผลกระทบจากภัยพิบัติน้ำท่วมไม่เพียงสร้างความเสียหายทางร่างกายและสังคม แต่ยังก่อให้เกิดสภาวะความเครียด ความวิตกกังวล และความทุกข์ทางอารมณ์จากการสูญเสีย อย่างไรก็ตาม การนำหลักพุทธธรรมมาประยุกต์ใช้มีส่วนสำคัญที่ช่วยให้ผู้ประสบภัยเกิดความเข้าใจและการยอมรับความเป็นจริง (สัจธรรม) ซึ่งช่วยลดทอนความทุกข์ทางใจได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฝึกสติ การเจริญเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และการปฏิบัติสมาธิ ที่ก่อให้เกิดความสงบและความเข้มแข็งจากภายใน นอกจากนี้ การศึกษายังพบว่า กระบวนการฟื้นฟูจิตใจดำเนินไปในระดับปัจเจกบุคคล ระดับชุมชน และระดับองค์กรหรือวัด โดยชุมชนที่มีความร่วมมือกันอย่างเข้มแข็งและได้รับการสนับสนุนทางจิตใจจากวัดหรือคณะสงฆ์มีแนวโน้มที่จะฟื้นตัวได้รวดเร็วกว่า ดังนั้น หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาจึงถือเป็นเครื่องมือสำคัญที่สามารถบูรณาการเข้ากับระบบการจัดการภัยพิบัติ เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นในชุมชนและสนับสนุนการเยียวยาทางจิตวิญญาณได้อย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิริวุฑฺโฒ (แก้วนันทะ) พ. ., สุระรินทร์ พ. ., & สุทธะ ช. . (2026). การฟื้นฟูจิตใจผู้ประสบภัยน้ำท่วม: การศึกษามิติทางจิตวิญญาณตามหลักพุทธธรรม ในอำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 7(1), 297–307. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/293711
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2542). โมเดลลิสเรล: สถิติการวิเคราะห์สำหรับการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญเลิศ ยองเพ็ชร. (2561). บทบาทของพระสงฆ์ในการเสริมสร้างสุขภาวะของประชาชน: กรณีศึกษาคณะสงฆ์จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 26(52), 257-277.

ประเวศ วะสี. (2541). ประชาสังคมและการพัฒนาสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: หมอชาวบ้าน.

ประเวศ วะสี. (2541). พุทธธรรมกับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

พระครูสมุห์ชินวรวัตร ถิรภทฺโท. (2565). บทบาทพระสงฆ์: ท่ามกลางวิกฤตของสังคมไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(6), A151–A166.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2541). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2556). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2550). พุทธจิตวิทยา. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2550). พุทธจิตวิทยาเพื่อชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2550). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2554). สติปัฏฐาน: หลักการพัฒนาจิต. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2558). พลังศรัทธากับการเยียวยาจิตใจ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมพร อิศวิลานนท์. (2555). จิตวิทยาและสังคมในภัยพิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดพะเยา. (2566). รายงานสถานการณ์อุทกภัยอำเภอภูซางจังหวัดพะเยา. พะเยา: สำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดพะเยา.

สุภาวดี เกษมสุข. (2561). การฟื้นฟูผู้ประสบภัยด้วยจิตวิญญาณแบบไทย. วารสารจิตวิทยาไทย, 9(1), 15-20.

เสถียร โพธินันทะ. (2553). หลักธรรมในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.