การเรียนรู้แบบบูรณาการของนักเรียนในยุคปัญญาประดิษฐ์

Main Article Content

พระใบฎีกาจรัญ ธมฺมธีโร (สุวรรณ์)

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และสังเคราะห์กระบวนทัศน์การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการ ภายใต้บริบทของยุคปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยชี้ให้เห็นว่าการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัลได้ส่งผลให้กระบวนทัศน์ทางการศึกษาต้องปรับเปลี่ยนจากการเน้นเนื้อหาความรู้สู่การพัฒนาสมรรถนะที่จำเป็นสำหรับผู้เรียน เพื่อให้พร้อมเผชิญกับโลกอนาคตที่มีความซับซ้อนและผันผวน การเรียนรู้แบบบูรณาการซึ่งเป็นการเชื่อมโยงศาสตร์แขนงต่างๆ เพื่อสร้างองค์ความรู้ที่สมบูรณ์และนำไปใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน จึงเป็นแนวทางสำคัญที่ต้องได้รับการส่งเสริม


ผลการสังเคราะห์พบว่า เทคโนโลยี AI ไม่ได้เข้ามาแทนที่ครู แต่ทำหน้าที่เป็น เครื่องมือทรงพลัง ในการยกระดับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการให้มีประสิทธิภาพและลึกซึ้งยิ่งขึ้นใน 4 รูปแบบหลัก ได้แก่ 1) แบบสอดแทรก ที่ AI ช่วยครูสร้างสรรค์เนื้อหาข้ามศาสตร์ได้ทันที 2) แบบคู่ขนาน ที่ AI ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางความรู้ร่วมเชื่อมโยงการสอนของครูต่างวิชา 3) แบบสหวิทยาการ ที่ AI เป็นเครื่องมือหลักในการทำโครงงาน และ 4) แบบข้ามวิชา ที่ AI ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยสอนร่วมในการแก้ปัญหาจริงที่ซับซ้อน ดังนั้น การประยุกต์ใช้ AI อย่างมีวิจารณญาณในการออกแบบการเรียนรู้แบบบูรณาการ ควบคู่ไปกับการเตรียมความพร้อมของครูและส่งเสริมทักษะที่จำเป็นของผู้เรียน เช่น การคิดเชิงวิพากษ์ ความคิดสร้างสรรค์ และการรู้เท่าทันข้อมูล จึงเป็นหัวใจสำคัญในการพัฒนาระบบการศึกษาเพื่อเผชิญกับความท้าทายแห่งอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยเหตุนี้ การเตรียมความพร้อมของทั้งผู้สอนและผู้เรียนให้มีสมรรถนะทางดิจิทัล และการรู้เท่าทันปัญญาประดิษฐ์ จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งยวด บทความนี้สรุปการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์อย่างมีวิจารณญาณในการออกแบบการเรียนรู้ การวัดและประเมินผล ตลอดจนการสร้างความเสมอภาคทางการศึกษา จะเป็นหัวใจสำคัญของการพัฒนาระบบการศึกษาเพื่อเผชิญหน้ากับพลวัตแห่งอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธมฺมธีโร (สุวรรณ์) พ. . (2026). การเรียนรู้แบบบูรณาการของนักเรียนในยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 6(4), 410–425. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/293561
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ.(2545). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2544. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.

ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2564). การออกแบบการเรียนรู้และการสอนออนไลน์ในระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธีรชัย บูรณโชติ. (2545). การเรียนการสอนแบบบูรณาการ. ปทุมธานี: สถาบันราชภัฏพระนคร.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). การศึกษาไทย 4.0 เป็นเลิศและการแก้ปัญหาฝ่าวิกฤตชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ยืน ภู่วรวรรณ. (2560). Digital Literacy: การรู้เท่าทันดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้ (CCLID).

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.). (2561). คู่มือครูรายวิชาพื้นฐาน วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมสวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา.

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2552). พจนานุกรมศัพท์คอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับครูและบุคลากรทางการศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.

สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. (2547). 19 วิธีจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความรู้และทักษะ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์

สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น (Needs Assessment Research). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อารี สัณหฉวี. (2545). พหุปัญญา นวัตกรรมการศึกษาเพื่อพัฒนาเด็กและความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: ไฟน์อาร์ทพับลิชชิ่ง.