การพัฒนาระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียตามแนวพุทธนวัตกรรมการสื่อสารในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของวัดมหาจุฬาลงกรณราชูทิศ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปของระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาองค์ประกอบระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา 3) เพื่อเสนอแนวการพัฒนาระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของวัดมหาจุฬาลงกรณราชูทิศ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย จำนวน 132 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติคือค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพทั่วไปของระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา (1) การพัฒนาระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (2) การใช้งานของระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียมีค่าเฉลี่ยอยู่ระดับมาก (3) แนวทางการพัฒนาระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) องค์ประกอบระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ประกอบด้วย (1) การวิเคราะห์ความต้องการ (2) การออกแบบเครื่องมือประเมินที่เหมาะสม (3) การพัฒนาระบบสำหรับจัดเก็บและวิเคราะห์ข้อมูล (4) การทดลองใช้ระบบและปรับปรุง (5) การนำระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียไปใช้งานจริง 3) แนวการพัฒนาระบบสารสนเทศแบบมัลติมีเดียในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของวัดมหาจุฬาลงกรณราชูทิศ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยใช้กระบวนการวิเคราะห์ออกแบบและประเมินระบบที่เหมาะสมกับบริบทของวัดและผู้ใช้งาน ผลการวิจัยนำไปสู่ข้อเสนอเชิงนโยบาย เช่น การส่งเสริมให้วัดระดมความคิดเห็นจากผู้เชี่ยวชาญ การอบรมพระผู้บริหารและนิสิตให้สามารถใช้ระบบได้อย่างมีประสิทธิภาพและการสนับสนุนงบประมาณจากภาครัฐเพื่อขยายผลเป็นต้นแบบมาตรฐาน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ส่งมาขอรับการตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ จะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตีพิมพ์ในวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนจะต้องคำนึงถึงจริยธรรมการวิจัย ไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ซึ่งทางวารสารฯ ได้กำหนดความซ้ำของผลงาน ด้วยโปรแกรม CopyCat เว็บ Thaijo ในระดับ ไม่เกิน 25%
ในกรณีที่ บทความวิจัยมีกระบวนการวิจัยเกี่ยวข้องกับมนุษย์ ผู้นิพนธ์จะต้องส่งหลักฐานการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์มาประกอบการลงตีพิมพ์ด้วยจึงจะได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์ในวารสาร
ผู้เขียนบทความจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การเสนอบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ รวมทั้งระบบการอ้างอิงต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ โดยรวมทั้งทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์และวารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
ณฐาภพ สมคิด. (2560). การพัฒนาระบบการสอนการทำงานเป็นทีม แบบอิงประสบการณ์ สำหรับนิสิตครู มหาวิทยาลัยบูรพา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธีรพงศ์ เตชาติ. (2562). การพัฒนาระบบบริหารจัดการงานติดตามผลการเรียนนักศึกษา คณะเทคโนโลยีการเกษตร มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
นพดล ผู้มีจรรยา. (2557). ระบบการเรียนรู้ภควันตภาพแบบสร้างศักยภาพโดยใช้ปัญหาเป็นหลักเพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาและการรับรู้บริบท. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
นวรัตน์ รามสูต และบัลลังก์ โรหิตเสถียร. (2559). การศึกษาไทย 4.0 ในบริบทการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. แหล่งที่มา https://www.moe.go.th/การศึกษาไทย-4-0/ สืบค้นเมื่อ 5 ธันวาคม 2567.
ภัทรพร ภูมาศ. (2560). การพัฒนาระบบการสอนโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อส่งเสริมการรู้สารสนเทศของนิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยบูรพา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
วาสนา ทวีกุลทรัพย์. (2560). ระบบการออกแบบการใช้สื่อเพื่อการสอนแบบบูรณาการ. รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศุภลักษณ์ จุเครือ. (2559). Multi media e-News. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหิดล.
Fernando, Z. F. (2008). Teacher: Ubiquitous learning approach. In International Conference on Technologies for E-Learning and Digital Entertainment Springer. Berlin: Heidelberg.
