THE EFFECTIVENESS OF BUDDHISM PROPAGATION POLICY IMPLEMENTED BY BUDDHIST MONKS IN NONTHABURI PROVINCE

Main Article Content

พระวรวัฒน์ วงษ์ขันธ์
ปิยากร หวังมหาพร

Abstract

          This study aimed to the effectiveness of the Buddhism propagation policy of monks in Nonthaburi Province, to the analyze factors affecting effectiveness of Buddhism propagation policy implemented by Buddhist monks in Nonthaburi province, and to examine obstacles and provide solutions for implementation of Buddhism propagation policy of Buddhist monks in Nonthaburi province. This mixed methods research applied both quantitative approach Data were collected from a sample of 248 missionary monks using questionnaires. Data were analyzed using multiple regression statistics and qualitative approach by using interview and focus group to collect data were analyzed by content analysis.


  1. The effectiveness level of the Buddhism propagation policy of monks in Nonthaburi Province was at a high level ( = 3.78).

  2. The results revealed that According to the analysis of factors affecting the effectiveness of Buddhism propagation policy implemented by the Buddhist monk in Nonthaburi province, the findings showed that performance appraisal system, personnel, teamwork, environment, leadership of administrators, budget, organizational structure, and clear objectives of the policy could be utilized to predict the effectiveness of the implementation of Buddhism propagation policy of Buddhist monks in Nonthaburi province at 84.50 percent as shown in an equation below.  = .396 + .133 (performance appraisal system) + .115 (personnel) + .160 (teamwork) + .150 (environment) + .098 (leadership of administrators) + .083 (budget) + .081 (organizational structure) + .083 (clear objectives of the policy)

  3. Moreover, this paper indicated some obstacles to the implementation of Buddhism propagation policy of Buddhist monks in Nonthaburi province. These obstacles were insufficient personnel, unsystematic performance appraisal system, lack of control measure, and inadequate budget. Therefore, several solutions were provided as follows – additional personnel training should be arranged; teamwork system and performance appraisal system should be developed; propagation performance appraisal related to grant of priest’s title should be improved, and plan to raise common fund should be defined for the Buddhism propagation of the province

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
วงษ์ขันธ์พ., & หวังมหาพรป. (2019). THE EFFECTIVENESS OF BUDDHISM PROPAGATION POLICY IMPLEMENTED BY BUDDHIST MONKS IN NONTHABURI PROVINCE. Journal of MCU Nakhondhat, 6(7), 3436-3452. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/207212
Section
Research Articles

References

พระครูโฆษิตสังฆพิทักษ์ (ประเวท ถาฐาน). (2560). กลยุทธ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยในสังคมปัจจุบัน. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 17(3), 211 – 223.

พระครูปลัดสุวัฒนจริยคุณ. (2547). นักวิชาการเทศนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

พระครูวิเวกวราภรณ์ (ประสิทธิ์ ฐานวโร). (2555). บทบาทของพระธรรมทูตที่มีต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในโรงเรียนมัธยมศึกษาอำเภอเมืองจังหวัดสุรินทร์. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการคณะสงฆ์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสุทธิกิจโกศล (สมภพ สุวโจ). (2558). รูปแบบการเผยแผ่ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนนทบุรี. ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระณปวร โทวาท. (2560). ต้นแบบการบริหารจัดการเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของศูนย์เผยแผ่พระพุทธศาสนาประจำจังหวัดในประเทศไทย. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ. มหาวิทยาลัยสยาม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). พุทธวิธีในการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.

พระมหาปรีชา สาเส็ง และคณะ. (2560). ประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตอาสา ใน 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 12(3), 23-34.

พระมหาสมชาย กลิ่นจันทร์. (2559). การเผยแผ่พระพุทธศาสนา : การพัฒนารูปแบบและวิธีการเชิงรุกของคณะสงฆ์ไทย. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 12(3), 15-31.

พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ. (2549). ลมหายใจเข้าออกของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พีวีพี ซัพพลายส์ จำกัด.

พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์ และคณะ. (2546). รูปแบบการจัดการศึกษาและการเผยแผ่ศาสนธรรม วัดในพระพุทธศาสนา :กรณีศึกษาวัดศรีโสดา ตำบลสุเทพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.

ไพฑูรย์ ตรงเที่ยง และคณะ. (2560). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศอินโดนีเซีย : รูปแบบที่ควรจะเป็น. ใน รายงานสืบเนื่องการประชุมสัมมนาวิชาการ (Proceedings) การนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ เครือข่ายบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ ครั้งที่ 17 (21 กรกฎาคม 2560). มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม จังหวัดพิษณุโลก.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วรเดช จันทรศร. (2554). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟริก.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2554). แผนแม่บทการเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งชาติ พ.ศ. 2554-2559. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.