แนวทางการพัฒนากลยุทธ์การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดชลบุรี ในการเลือกตั้งสมัยหน้าของพรรคเพื่อไทย
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีในการเลือกตั้งสมัยหน้าของพรรคเพื่อไทย 2) ศึกษาการพัฒนาแนวทางกลยุทธ์การสื่อสารด้านนโยบายการพัฒนาประเทศในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีในการเลือกตั้งสมัยหน้าของพรรคเพื่อไทย 3) ศึกษาการพัฒนาแนวทางกลยุทธ์การสื่อสารด้านการสร้างและธำรงรักษาเครือข่ายรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีในการเลือกตั้งสมัยหน้าของพรรคเพื่อไทย การวิจัยเป็นรูปแบบผสมวิธี โดยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง ผู้ให้ข้อมูลหลัก 40 คน จาก 5 กลุ่มที่คัดเลือกจากผู้เกี่ยวข้องกับประเด็นการวิจัย การวิจัยเชิงปริมาณกลุ่มตัวอย่างสุ่มจากผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งในจังหวัดชลบุรีทั้ง 10 เขต ผู้วิจัยตั้งเป้าหมายเก็บข้อมูล 400 คน แต่รวบรวมได้จริง 386 คน เมื่อใช้สูตรการคำนวณของ W. G. Cochran, (1977) ที่ระดับความเชื่อมั่น 95 % คาดเคลื่อนไม่เกิน 5 % ขนาดกลุ่มตัวอย่างมีความเหมาะสมนำไปวิเคราะห์ความน่าเชื่อถือได้ ผลการวิจัยพบว่า การสื่อสารคุณลักษณะของนักการเมืองต้องเน้นการแสดงออกให้เห็นถึงความจริงใจ ความโปร่งใส เข้าใจปัญหาเชิงพื้นที่ และเป็นผู้ที่มีภาพลักษณ์เข้าถึงง่าย สามารถสื่อสารนโยบายได้ครอบคลุมทั้งในระดับชาติและปัญหาเฉพาะในจังหวัดชลบุรี โดยมีการสร้างและธำรงรักษาเครือข่ายผู้สนับสนุนทุกกลุ่ม ทุกอาชีพให้มีการเรียนรู้ร่วมกัน สามารถแลกเปลี่ยนกระบวนการทำงานทางการเมืองในพื้นที่ด้วยความเสียสละ รู้รักสามัคคี และสร้างสรรค์สิ่งที่ดีต่อไป
Downloads
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)
หมวดหมู่
Copyright & License
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดชลบุรี. (2566). สถิติจำนวนประชากรผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2566.
ชุติมา ศิริเมธาวี. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกริก.
บุปผา จานทอง. (2550). คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักการเมือง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปนัดดา รักษาแก้ว. (2561). บทบาทและการสื่อสารทางการเมืองของพลตำรวจเอกพงศพัส พงษ์เจริญ: ศึกษาในช่วงเวลาปี พ.ศ. 2521–2560. วารสารสวนสุนันทาวิชาการ, 12(2).
ปิยะรัตน์ สนแจ้ง. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: ศึกษากรณีประชาชนกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกริก.
พัชราภรณ์ ศิริพงษ์. (2568). ปัจจัยที่มีผลต่อการได้รับคะแนนเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตเลือกตั้งที่ 8 จังหวัดชลบุรี.
วิทยาธร ท่อแก้ว. (2563). นักสื่อสารชุมชนกับงานพัฒนาท้องถิ่นขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อรรณพ ปิยะสินธุ์ชาติ. (2547). การบริหารงานโดยการสื่อสารนโยบาย. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
Agree, W. K., Ault, P. H., and Emery, E. (1976). Introduction to mass communication. New York.
Almond, G. A., and Powell, G. B. (1978). Comparative politics today: A world view. Little, Brown and Company.
Atkin, C. K. (1973). New model for mass communication research. Free Press.
Bardach, E. (1977). A practical guide for policy analysis: The eightfold path to more effective problem solving (4th ed.).
Brian McNair. (1995). An introduction to political communication (2nd ed.). Routledge.
Chadwick, A. (2013). The hybrid media system: Politics and power. Oxford University Press.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. John Wiley & Sons.
Gardner, J. W. (1990). On leadership. Princeton University Press.
Kocaman, R., and Cosgun, M. (2024). Political marketing and voting behavior: A systematic literature review and agenda for future research. Journal of Political Marketing.
Marshment, J. (2001). Political marketing and British political parties: The party's just begun. Manchester University Press.
Yukl, G. (2002). Leadership in organizations (4th ed.). Prentice Hall.
