พลวัตบุพปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย ของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การรับรู้ข่าวสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในระบอบประชาธิปไตย 2) การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย 3) หลักธรรมาภิบาลในระบอบประชาธิปไตย 4) วัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย 5) ปัจจัยที่ส่งผลต่อวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย และ 6) ปัญหาอุปสรรคและแนวทางพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ คือนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภู จำนวน 269 คน ด้วยการใช้สูตรของ Yamane และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ โดยผู้วิจัยได้กำหนดคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 16 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมเป็นแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ จำนวน ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลทดสอบสมมติฐาน โดยใช้การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis)
ผลการวิจัยพบว่า
- การรับรู้ข่าวสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
- 2. การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
- หลักธรรมาภิบาลในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
- วัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
- ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล พบว่า มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 จำนวน 2 ตัว ตามลำดับ คือ ด้านการรับรู้ข่าวสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ด้านหลักธรรมาภิบาล แสดงให้เห็นว่าตัวแปรพยากรณ์ที่ดีและเหมาะสมที่สุดที่จะทำให้ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล ได้นั้นจะต้องประกอบด้วยตัวแปรพยากรณ์ทั้ง 2 ตัว โดยมีค่าอำนาจการพยากรณ์ร้อยละ 54.50
- ผลการวิเคราะห์ปัญหาอุปสรรคและแนวทางพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัล พบว่า วัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นจังหวัดหนองบัวลำภูในยุคดิจิทัลมีแนวโน้มเปิดกว้างและโปร่งใสมากขึ้น โดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลส่งเสริมการสื่อสารและการมีส่วนร่วมของประชาชน แต่ยังเผชิญปัญหาความเข้าใจประชาธิปไตยที่ไม่ลึกซึ้ง ระบบอุปถัมภ์ การใช้สื่อเพื่อความนิยม ข้อมูลเท็จ และความเหลื่อมล้ำด้านเทคโนโลยี ดังนั้นควรพัฒนาความรู้และจริยธรรมของนักการเมือง ลดการรวมศูนย์อำนาจ ขยายการมีส่วนร่วมของประชาชน และใช้เทคโนโลยีอย่างโปร่งใส เพื่อเสริมสร้างประชาธิปไตยท้องถิ่นให้เข้มแข็งและยั่งยืน
Downloads
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)
หมวดหมู่
Copyright & License
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ฉันทณา โพธาราม และคณะ. (2568). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการส่งเสริมวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(4), 110–123.
ธรรมรัตน์ โรมแพน. (2567). การส่งเสริมวัฒนธรรมทางการเมืองของประชาชนในการเลือกตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธงชัย สันติวงษ์. (2546). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีรภัทร ปราสาด และกฤษฎา มูฮัมหมัด. (2568). บุพปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพในภาวะวียูซีเอผ่านความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานกลุ่มเจนเนอเรชั่นวายของบริษัท ทิปโก้ฟูดส์ จำกัด (มหาชน) [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต].
ธีรยุทธ บุญมี. (2555). วัฒนธรรมทางการเมืองไทย. มติชน.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2554). พลวัตของการเมืองไทย [Dynamics of Thai politics]. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 12(2), 19–26.
พระครูปลัดวัชรพงษ์ วชิรปญฺโญ (ปล้องขัน) และคณะ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเสริมสร้างจริยธรรมทางการเมืองของนักการเมืองในจังหวัดน่าน. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
หฤษฏ์ เดชกำแหง. (2567). ความนิยมทางการเมืองของประชาชนที่ส่งผลต่อพฤติกรรมนักการเมืองในจังหวัดปทุมธานี. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 4(3), 106–129.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2565). รายงานผลการเลือกตั้งท้องถิ่น พ.ศ. 2565. สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
อัญชลี อ่อนศรีทอง และพิชญ์ พงษ์สวัสดิ์. (2568). พลวัตและพฤติกรรมทางการเมืองในการเลือกตั้งทั่วไปของคนในอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2544–2566. วารสารปาริชาต, 38(1), 44–59.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2559). ชุมชนอีสานกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. ศูนย์ศึกษาความเปลี่ยนแปลงทางสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อานันท์ ปันยารชุน. (2551). ประชาธิปไตยที่ยั่งยืน: การบรรยายสาธารณะ ณ กรุงบรัสเซลส์ ชุดการบรรยายอมาตยา เซน เกี่ยวกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน สมาคมเคมบริดจ์ สมาคมออกซ์ฟอร์ด และกลุ่มฮาร์วาร์ดแห่งเบลเยียม. ศูนย์สาธารณประโยชน์และประชาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Almond, G. A. (1990). A discipline divided: Schools and sects in political science. Sage Publications.
Bugnicourt, J. (1982). Popular participation in development in Africa. United Nations Institute for Training and Research.
Castells, M. (2010). The rise of the network society (2nd ed., Vol. 1). Wiley-Blackwell.
Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. Yale University Press.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere: An inquiry into a category of bourgeois society (T. Burger & F. Lawrence, Trans.). MIT Press. (Original work published 1962)
Inglehart, R. (1997). Modernization and postmodernization: Cultural, economic, and political change in 43 societies. Princeton University Press.
Katz, E., Blumler, J. G., & Gurevitch, M. (1974). Utilization of mass communication by the individual. In J. G. Blumler & E. Katz (Eds.), The uses of mass communications: Current perspectives on gratifications research (pp. 19–32). Sage Publications.
Levy, B. L. M., & Akiva, T. (2019). Motivating political engagement: An intersectional analysis of youth’s experiences within a collaborative network. Journal of Applied Developmental Psychology, 62, 161–173.
Locke, J. (1988). Two treatises of government (P. Laslett, Ed.). Cambridge University Press. (Original work published 1689)
Pye, L. W. (1966). Aspects of political development. Little, Brown and Company.
Saud, M., Ida, R., & Abbas, A. (2020). Social media and civic engagement among youth in Indonesia. Journal of Public Affairs, 20(4), e2036.
United Nations Development Programme. (1997). Governance for sustainable human development: A UNDP policy document.
Verba, S., & Nie, N. H. (1972). Participation in America: Political democracy and social equality. Harper & Row.
