การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปริมาณนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสมรรถนะหลักของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร 2) เปรียบเทียบการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา ระดับตำแหน่ง และอายุงานในองค์กร และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร กลุ่มตัวอย่างการวิจัย ได้แก่ บุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร จำนวน 176 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือสำหรับการเก็บรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับสมรรถนะหลักของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย= 4.48, S.D. = 0.318) 2) เปรียบเทียบการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา ระดับตำแหน่ง และอายุงานในองค์กร พบว่า บุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธรที่มีปัจจัยส่วนบุคคลแตกต่างกัน มีแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรโดยรวมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร พบว่า แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย= 4.38, S.D. = 0.512)
Downloads
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)
หมวดหมู่
Copyright & License
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ดวงรัตน์ ธรรมสโรช กฤษณวัต สมหวัง และมูฮัมมัดอัยมัน หะยีมะมิง. (2564). การพัฒนาสมรรถนะหลักในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสระบุรี. วารสารรัชภาคย์, 15(43), 326 -337.
ธีระพล เจริญสุข .(2564). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรกรมสรรพสามิตในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา].
เมริสา กาหลงรัตน์, เสกสรรค์ สนวา, และ วรฉัตร วริวรรณ.(2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเครียดของเจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อําเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น.9(3), 353-366.
รุจิรา แสงผา. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของพนักงานส่วนตำบล องค์การบริหารส่วน ตำบลในเขตอำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม].
วรนันท์ ประทุมวัน. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อสมรรถนะในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์กรปกครอง ส่วน ในเขตอำเภอหนองเรือ จังขอนแก่น [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม].
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. นนทบุรี: ประชุมช่าง.
สิริวดี ชูเชิด. (2565). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรในการปฏิบัติงานให้มีประสิทธิภาพ. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 12(1), 223 -238.
เสกสรรค์ สนวา. (2560). หลักในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์: ว่าด้วยมิติเชิงพุทธ มิติเศรษฐกิจ มิติสังคม มิติสุขภาพ มิติการศึกษา และมิติทางการเมือง. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์.
เสกสรรค์ สนวา. (2560). เอกสารหลักฐานที่ใช้สำหรับในการประเมินผลการสอนรายวิชาการพัฒนา ทรัพยากรมนุษย์ รหัสวิชา PAD3202. ร้อยเอ็ด: อัดสำเนา.
Armstrong, M., & Taylor, S. (2014). Armstrong's Handbook of Human Resource Management Practice (13th ed.). London: Kogan Page.
Boyatzis, R. (1982). The competent manager: A model for effective performance. New York: Wiley Interscience.
Dubois, D. D. (1998). The Competency Casebook: Twelve Studies in Competency-Based Performance Improvement. Amherst, MA: HRD Press.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for "intelligence." American Psychologist, 28(1), 1–14.
Nadler, L. (1984). The handbook of human resource development. John Wiley & Sons
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2020). The OECD digital government policy framework Six dimensions of a digital government. OECD Publishing
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work Models for superior performance. John Wiley & Sons
Swanson, R. A., & Holton, E. F. (2001). Foundations of human resource development. Berrett-Koehler Publishers.
