การจัดการความรู้สู่การเป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติของคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

ชัชพันธุ์ ยิ้มอ่อน; วรรณลดา  กันต์โฉม

doi:10.60027/iarj.2025.275870

ผู้แต่ง

ชัชพันธุ์ ยิ้มอ่อน คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง https://orcid.org/0009-0002-3912-4337
วรรณลดา กันต์โฉม หลักสูตรรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ https://orcid.org/0000-0003-3670-6024

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2025.275870

คำสำคัญ:

การจัดการความรู้, นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ, ชุมชนนักปฏิบัติ

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวทางการจัดการความรู้สำหรับนักวิจัยที่ได้รับรางวัลระดับชาติ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง งานวิจัยเชิงประจักษ์ที่มีอยู่เกี่ยวกับการจัดการความรู้ได้ระบุลักษณะและแนวทางในการสร้างแบบจำลองเพื่อส่งเสริมให้บุคลากรทางวิชาการมีส่วนร่วมในชุมชนแห่งการปฏิบัติ แบบจำลองนี้คือชุมชนแห่งการคิดของ “คำศักดิ์สิทธิ์ มงคล และดราม่า” จากแบบจำลองนี้ ความรู้ที่ฝังอยู่ในตัวบุคคลถูกถ่ายทอดไปยังความรู้ที่ชัดแจ้งโดยใช้คำที่เชื่อมโยงประสบการณ์ของนักวิจัย

ระเบียบวิธีวิจัย: การวิจัยเชิงเอกสารใช้เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับความรู้ที่ฝังอยู่ในตัวบุคคลกับความรู้ที่ชัดแจ้งเพื่อสร้างแบบจำลองเพื่อส่งเสริมให้บุคลากรทางวิชาการมีส่วนร่วมในชุมชนแห่งการปฏิบัติ จากนั้นเป็นใช้เทคนิคการนำเสนอเชิงพรรณนาพร้อมวิเคราะห์และสังเคราะห์ตามวัตถุประสงค์ของการศึกษา

ผลการศึกษา: บุคลากรสายวิชาการเข้าร่วมชุมชนแห่งการปฏิบัติและเสนอคำสำคัญจากความรู้ที่ฝังอยู่ในตัวบุคคลออกมาเป็นความรู้ที่ชัดแจ้ง คำสำคัญนี้มีประโยชน์ต่อการได้ลักษณะเฉพาะของงานวิจัยที่มีความเป็นเลิศ และศักยภาพการแข่งขันที่จะได้รับรางวัลนักวิจัยดีเด่นระดับชาติ

เอกสารอ้างอิง

คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2565). รายงานการประเมินตนเอง. คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

นริสรา พึ่งโพธิ์สภ (2020). การทำงานวิจัยที่เป็นเลิศของนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ: คุณลักษณะ ความหมายและ ปัจจัยความสำเร็จ. Journal of Social Development and Management Strategy, 22(1), 100-122.

นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ. (2023). วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. Retrieved December 4, 2023 from http://th.wikipedia.org/w/index.php?

เมธาพร ไตรกิจวัฒนกุล. (3 พฤศจิกายน 2566). ศ.ดร.ไชยันต์ ไชยพร นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี 2567 สาขารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ กับงานวิจัยที่ตอบโจทย์ทางสังคมและการเมืองการปกครอง. Retrieved December 4, 2023 from: https://www.chula.ac.th/news/139431/

วิจารณ์ พานิช. (2549) การจัดการความรู้ฉบับนักปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : สานักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2546). การใช้กระบวนการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้. Retrieved December 4, 2023 from: https://www.opdc.go.th/file/reader/dGwxfHw1NjgyfHxmaWxlX3VwbG9hZA

Branislav, M., Sandra, N., Davor, N., & Milenko, D. (2017). Evolution of knowledge management. Industrija. 45. 127-147. 10.5937/industrija45-13201.

Chebiego. Boaz. (2021) Knowledge Asset as an Antecedent of Comparative Advantage: A Review of Literature. International Journal of Managerial Studies and Research, 9 (12), 58 – 72.

Ermine, J-L. (2010). Knowledge crash and knowledge management. International Journal of Knowledge and Systems Science, 1(4), 79–95.

Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation. Oxford University Press.

Plato Republic. (2013) Translated by Benjamin Jowett. Roman Roads Media: Moscow.