การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนโดยกระบวนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว
คำสำคัญ:
ผู้เข้าร่วม, กระบวนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว, การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการศึกษากระบวนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว โดยนำองค์ประกอบของปัจจัยที่นำไปสู่ความสำเร็จในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวทั้ง 7 องค์ประกอบได้แก่ 1. การวางแผนของผู้รับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยว 2. การบริหารจัดการพื้นที่แหล่งท่องเที่ยว
3. การบริหารจัดการด้านความสามารถในการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว 4. การบริหารจัดการสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ 5. การบริหารจัดการให้เกิดคุณภาพการให้บริการในแหล่งท่องเที่ยว 6. การจัดการกิจกรรมทางการท่องเที่ยว และ 7. การบริหารจัดการด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ มาทำการวิเคราะห์องค์ประกอบ (Factor Analysis) ซึ่งเป็นเทคนิควิธีทางสถิติที่จะจับกลุ่มหรือรวมกลุ่ม หรือรวมตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กันไว้ในกลุ่มเดียวกัน จากการวิเคราะห์พบว่าสามารถแบ่งได้เป็น 9 องค์ประกอบ ดังนั้นเพื่อให้ได้แนวทางสำหรับการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว ผู้วิจัยจึงนำองค์ประกอบที่ได้จากการวิเคราะห์ทั้ง 9 มาจัดทำเป็นกระบวนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวโดยบูรณาการร่วมกับการประเมินการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการแหล่งท่องเที่ยว หลังจากนั้นจึงตรวจสอบสามเส้าด้านข้อมูล (Data Triangulation) อันได้แก่ ผู้แทนจากกรมการท่องเที่ยว ผู้แทนจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และ ผู้แทนจากองค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยผู้วิจัยได้ให้ชื่อแก่กระบวนการนี้ว่า กระบวนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2557). มาตรฐานการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวของไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). วารสารกระทรวงการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2549). สถิติสำหรับงานวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิราภรณ์ แก้วมณี. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ชุมชนบ้านหัวเขาจีน อําเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม., มหาวิทยาลัยศิลปากร 2557.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา บ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal. 7(3).
วรรณวิมล ภู่นาค. (2557). ศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาตลาดนํ้าอัมพวา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. 26(1).
Haywood, Farmer, J. (1988). A Conceptual Model of Service Quality. International Journal of Operations & Production Management. 8(6): 19-29.
Liu, J.C., Sheldon, P.J. and Var, T. (1987). Resident perception of the environmental impacts of tourism. Annals of Tourism Research. 14(1): 17–37.
Moore, T. G. (1994). Core-Periphery Models, Regional Planning Theory and Appalachian Development. The Professional Geographer. 46(3): 316-331.
Murphy, P.E. (1985). Tourism: A community approach. New York, NY: Methuen.
Phunak, v. (2015). The Potentials of Amphawa Community in Managing Community-Based Tourism of the Amphawa Floating Market. Academic Services Journal Prince of Songkla University. 26(1). (in Thai)
Swarbrooke, J. (1999). Sustainable tourism management. Oxon, UK: CABI.
T. Jamal and Getz, D., (1995). The Environment-Community Symbiosis: A Case for Collaborative Tourism Planning. Journal of Sustainable Tourism.
Williams, A.M. and G. Shaw. (1988). Tourism: Candyfloss Industry or Job Generator?. Town Planning Review. 59(1): 81-103.
Translated Thai References
Department of Tourism Ministry of Tourism and Sports. (2015) Thailand Tourism Standard Tourism Management. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports. (in Thai)
Kaewmanee, J. (2014). Community-based tourism management in accordance with the philosophy of sufficiency economy of Baan Hua Khao Jean community, phaktor district, Ratchaburi province. Master of Education Program. Silpakorn University. (in Thai)
Ministry of Tourism and Sports. (2011). Ministry of Tourism and Sports Journal. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports. (in Thai)
Pongsakornrangsilp, P. (2013). The Management of Sustainable Community Based Tourism: The Case of Ban Kokekrai, Phang Nga Province. Veridian E-Journal. 7(3). (in Thai)
Vanichbuncha, K.(2006) Statistical Analysis for Research. 2th ed. Bangkok: Chulalongkorn University Printing House, 2006. (in Thai)
