มาตรการทางกฎหมายในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่า : กรณีศึกษาเมืองเก่าพิมาย อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา

บทคัดย่อ

               การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่า และมาตรการทางกฎหมายของต่างประเทศที่ใช้ในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่า ศึกษาและวิเคราะห์ปัญหามาตรการทางกฎหมายของประเทศไทยที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่า รวมถึงเสนอแนะแนวทางแก้ไขบัญหาในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่า และเสนอมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสม  ในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่าพิมาย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวิธีการศึกษาข้อมูลเอกสาร แบบสังเกตการณ์ แบบสำรวจภาคสนาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 20 คน และจากการสนทนากลุ่ม จำนวน 12 คน รวมผู้ให้ข้อมูลทั้งหมด จำนวน 32 คน และผู้วิจัยได้ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ร่วมกับการวิเคราะห์เชิงตีความ

               ผลการวิจัย พบว่า 1) ปัญหาเกี่ยวกับการบังคับใช้พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 2) ปัญหาด้านการบริหารจัดการเมืองเก่าพิมาย 3) ปัญหาด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนในพื้นที่ในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองเก่า แนวทางในการแก้ไขปัญหา ได้แก่ 1) แก้ไขบทนิยามตามมาตรา 4 พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 (แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2535) ให้มีความชัดเจน    บทกำหนดโทษในส่วนแพ่งและอาญาให้สูงขึ้น 2) เทศบาลตำบลพิมาย เร่งพิจารณาออกเทศบัญญัติในประเด็นการอนุรักษ์และส่งเสริมพื้นที่เมืองเก่าพิมาย โดยการจัดทำผังเมืองรวมและกำหนดข้อบัญญัติการใช้ประโยชน์ที่ดิน และทำผังแม่บทที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์และบริบทของเมืองเก่าพิมาย เพื่อกำหนด แนวทางการใช้ประโยชน์ที่ดิน การคมนาคม ระบบสาธารณูปโภคและสาธารณูปการ การวางผังพัฒนาเชิงอนุรักษ์ ในพื้นที่เฉพาะ 3) มาตรการทางกฎหมายในการส่งเสริมหรือจูงใจในเกิดการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์  และพัฒนาเมืองเก่า 4) การบังคับใช้กฎหมายอย่างเด็ดขาด เคร่งครัด และเสมอภาค โดยไม่เลือกปฏิบัติต่อบุคคลโดยไม่เป็นธรรม 5) การสร้างความรู้ความเข้าใจ ปลูกฝังจิตสำนึกร่วมรวมถึงการสร้างเครือข่าย และประสานความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในการอนุรักษ์โบราณสถานและเมืองเก่า